sobota, 15 sierpnia 2015

(nie)zwykłe rozmowy part -5


-To po co tu przyszliście? - spytał Ichigo Tsukishimy, na co ten odpowiedział.
-Oprócz tego, że dostaliśmy zaproszenie przypadła nam rola zakomunikowania, że... - nie dokończył ponieważ drzwi zostały wyważone. W wejściu ukazał się Grimmjow z podniesioną nogą.
-Wróciłem! - powiedział wchodząc do środka będąc bardzo zadowolonym z rozdziału 624. - Teraz ci dojebię, Kurosaki. - zagroził.
-Daj żyć. - odparł beznamiętnie chłopak. Nie zamierzał tutaj walczyć.
-Co, kurwa?! - chwycił za katanę, ale nie zdążył jej wyciągnąć, gdyż zatrzymano mu dłoń.
Jaegerjaquez spojrzał w stronę właściciela ręki.
-Ulquiorra...
-To, że wróciłeś w mandze, nie znaczy, że możesz tutaj walczyć. - pouczył go.
-A to niby czemu?
-Ponieważ Aizen-sama...
-Aizen! - warknął odsuwając się od czarnowłosego - Jego też, kurwa, zajebię. Niech go tylko w tej mandze spotkam.
-I tak wiem, że przeszedłeś na nasza stronę. - odezwał się Kurosaki.
-Nie przeszedłem.
-Teraz jesteś tym dobrym. - wtrącił się Hollow.
-I kto to mówi. - odparł Grimmjow przypominając Pustemu, że ładnie się ukorzył przed Ichigo, zanim przekuto go w miecz.
-No właśnie. - dodał Kurosaki patrząc na Shiro.
-Przecież ci mówiłem, Ichigo. - zaczął albinos - Dla ciebie wszystko. - dodał z uśmiechem. Chłopaka przeszły ciarki. Dlaczego miał wrażenie, że to jest podszyte jakimś podtekstem?
-To już rok. - powiedział nagle Tsukishima. W pomieszczeniu nastąpiła grobowa cisza. W czasie milczenia obecni zerkali na datę ostatniej zamieszczonej notki na tym blogu. Tak. Rok. JEBANY rok przerwy.
-Na rok zwiała z bloggera i nawet tego nie oznajmiła. - odezwał się Kūgo.
-I autorka myśli, że ktoś ją jeszcze czyta... - powiedział  zażenowany Grimmjow.- Przecież tego bloga już nikt nie pamięta.
-Nawet Kunoichi spisała nas na straty. - powiedział Shiro - Ale... Cieszę się, że wróciła. Stęskniłem się za nękaniem Króla. - uśmiechnął się do Ichigo.
-Właśnie dlatego cię nie lubię. - odparł chłopak.
-Jak to nie lubisz? Przecież wczoraj mówiłeś, że mnie...
-Stop. - przerwał mu rudzielec - Nie możesz tego powiedzieć.
-Dlaczego? Wszyscy od dawna czekają aż sobie wyznamy uczucia.
-Dokładnie tak. - wtrącił się Ginjō  - 46 część Pan i Władcy a wy się jeszcze nie hajtneliście.
-Ichigo. - powiedział Hollow, po czym wstał i klęknął na jedno kolano jakby chciał mu się oświadczyć.
-Nawet o tym nie myśl. - odpowiedział na ten czyn chłopak. Shiro spuścił głowę.
-Znowu kosz. - odparł wstając - Kiedyś się zgodzisz.
-To chyba nie na tym blogu...
-Zobaczymy co powiesz w nocy.
-Twoje niedoczekanie. Znając autorkę pewnie i tak będzie miała zastój. Kto wie czy tym razem nie zrobi sobie dziesięcioletniej przerwy...
-Dlatego ja i Ginjō tutaj przyszliśmy. - oświadczył Tsukishima - Nasza misją jest przywrócenie tego bloga do życia.
-A to nie my mieliśmy to zrobić? - zapytał Pusty.
-A nie ta kobieta? - wtrącił się Ulquiorra.
-Inoue? - zgadł Ichigo.
-Ona ma moc wskrzeszania.
-Nie chce jej tu. - oznajmił Shiro. Nie lubił Orihime.
-Nie ty o tym decydujesz. - odparł chłopak.
-Znając ją na pewno wlezie do nowego opowiadania. - powiedział z niesmakiem.
-Nowego opowiadania? - powtórzył Kurosaki.
-Słyszałem, że autorka pisze jakieś nowe opowiadanie. Ale może to tylko plotka. Swoją drogą mogłaby dokończyć Opętanego. Lubię to opowiadanie.
-Bo jesteś chory. - skwitował Ichigo.
-Nie, bo lubię się nad tobą znęcać. - wyjaśnił z uśmiechem.
-I ja się z tobą zadaję? - zapytał sam siebie.
-A skąd wiesz o nowym opowiadaniu? - zapytał Grimmjow.
-Kilka miesięcy temu jak rozmawialiśmy to coś wspominała o nowym pomyśle. - odpowiedział Shiro.
-Od kiedy masz z nią tak dobry kontakt? - zdziwił się rudzielec.
-Jestem jej ulubiona postacią z BLEACH. - powiedział z dumą w głosie - To jasne, że ze sobą rozmawiamy. Ale wiesz co? Zawsze podkreśla, że twoje oczy są piękne.
-Tak? - zdziwił się na ten komplement.
-A moje są kobaltowe. - wtrącił się Jaegerjaquez, jednak został zignorowany.
-Ale jakby nie patrzeć... - zaczął Kūgo - Autorka nie zniknęła tak całkiem na rok. Ale zamiast pisać o was to pisała o tych wszystkich Aobach, Noizach.
-Apropos. - odezwał się Hollow - Zaraz przyjdzie mój przyjaciel.
-To ty masz przyjaciela? - zdziwił się Ichigo - Jaki to przyjaciel?
-Bardzo dobry. Podziela moje poglądy na temat bdsm.
-Pożałuję tego... - powiedział sam do siebie. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Shiro wstał i do nich podszedł, po czym je otworzył zapraszając gościa do środka. Oczom pozostałych gości ukazała się biała postać w białych szatach z czerwonymi elementami.
-I to jest twój przyjaciel? - odezwał się z pretensją chłopak.
-Owszem.
-Witam wszystkich. W tym ciebie... - spojrzał na chłopaka - Kurosaki Ichigo.
-Wiedziałem, że będę tego żałował. - stwierdził rudowłosy.
-Nie słuchaj go, Shiroba. - odezwał się Shiro - On tak zawsze. Masz to o co prosiłem?
-Oczywiście. - przekazał mu walizkę - Wszystkie rzeczy potrzebne do praktyki bdsm.
-Jesteście chorzy. Obaj. - odezwał się Ichigo wiedząc co Hollow zamierza. Poza tym już wiedział czemu obaj się dogadali. Jeden był sadystą, drugi masochistą. Wymarzeni kumple.
-A gdzie Kōjaku? - spytał Shiro.
-Nie mogłem go zabrać ze sobą, bo był bardzo niegrzeczny. Muszę go jakoś ukarać. - uśmiechnął się na samą myśl. - Ostatnio ozywałem wosku. Zatem teraz będzie...
-Nie chcemy tego słuchać. - odezwał się Ichigo.
-W takim razie idziemy, prawda? - zwrócił się do Hollowa.
-Gdzie idziecie? - zapytał chłopak zaniepokojony. Kto wie co ta dwójka psycholi kombinuje.
-Tajemnica. - powiedział Shiro.
-Tylko niczego nie rozwal w tym świecie.
-Zanim pójdziesz, Biały.... - odezwał się Grimmjow - Chcę powiedzieć, że reaktywujemy Espadę. Chcesz do nas dołączyć?
-Mam przynieść swoje CV? - zainteresował się Hollow.
-Nie musisz. Ciebie przyjmiemy bez rozmowy kwalifikacyjnej.
-Nie będziesz w żadnej Espadzie. - zabronił Ichigo.
-Jakiś ty zaborczy, Ichi. Chcesz mieć mnie tylko dla siebie?
-Chcę żebyś siedział w tym świecie nie zabijał.
-Nie będę zabijał. - zapewnił Pusty - Będę mordował.
-Jeszcze lepiej.
-Shirosaki. - odezwał się Shiroba.
-Dobra, to my idziemy. - oznajmił, po czym z Shiroba udali się do drzwi i wyszli.
-Mam złe przeczucia. - powiedział do siebie Ichigo.
-O, a to co? - zapytał Grimmjow biorąc jedno zdjęcie z ziemi, po czym pokazał chłopakowi. Ten od razu się zaczerwienił.
-Dawaj to! - rozkazał wyrywając mu fotkę z ręki. Potem schował ją za shihakushō.
-Ej, to znaczy, że ty i Biały...
-Bez komentarza. - stwierdził krótko.
-Ginjō. - odezwał się Tsukishima - Na nas pora.
-Racja. - obaj wstali.
-Do widzenia, Ichigo.
-Bywaj. - pożegnał się Kūgo, po czym obaj z Shūkouro wyszli.


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Witam z powrotem ^^










niedziela, 22 czerwca 2014

喜劇 2

 
    Po obiedzie, tak jak obiecał, poszedł do Shiro, który już stał na dachu budynku. Widać, że czekał.
-W końcu. Ile można czekać na to pedalenie? - przywitał się. Ichigo puścił to mimo uszu i zrobił to, co zrobić zamierzał.
-Przyszedłem ci tylko powiedzieć, że możesz się wypchać. - na to Shiro się uśmiechnął.
-Wiedziałem, że to niemożliwe. - skomentował wypowiedź chłopaka. To było oczywiste od samego początku. Przecież Ichigo nie przyszedłby tutaj, żeby go może raz na ruski rok odwiedzić, prawda? - Ale swoją drogą... Dawno cię nie doiłem. - na to Kurosaki pokazał mu środkowy palec, bo wiedział do czego albinos się odnosi.
-Heh. - Shiro się uśmiechnął. To właśnie był Ichigo. Mógłby go prosić na kolanach, a ten i tak go pośle w diabły. - I do czego zmierza nasz związek... - westchnął.
-Od kiedy jesteśmy w związku? - zdziwił się Kurosaki - Nie przypominam sobie, żebyś prosił mnie o chodzenie.
-Będziesz ze mną chodził? - zapytał od razu.
-Nie. - odpowiedział krótko.
-Lodowaty kosz. - stwierdził - A myślałem, że po czterech blogowych latach dasz mi szansę.
-Keine shans. - na to Shiro zniknął, po czym pojawił się za chłopakiem.
-Ichigo... - powiedział obejmując go w pasie - Daj mi szansę.
-Kei-ne sha-ns.
-To co mam zrobić?
-Po pierwsze, to mnie puść. A po drugie...
-Mogę ci obciągnąć? - przerwał mu. Ichigo chwilę milczał, ale potem odpowiedział:
-Dobra.
-Serio? - zdziwił się albinos. Czyżby rudzielec zmienił zdanie?
-Tak.
-Gdzie jest haczyk?
-Nie ma.
-Doprawdy?
-Gdyby był, wiedziałbyś o tym.
-Też prawda. - przyznał. W końcu słyszał myśli króla, więc gdyby ten coś kombinował wiedziałby o tym.
-Shiro. - odwrócił się w jego stronę. Albinos wciąż go obejmował.
-Hm? - chłopak nic nie powiedział tylko go pocałował - Ichigo... - zaczął kiedy Kurosaki przestał - Bo naprawdę ci obciągnę. - ostrzegł. Jeśli Ichigo nie przestanie, to nie wytrzyma i to zrobi. [Shiro, zrób to! ^^]
-Dawaj.
-Poważnie? - zapytał jeszcze mając odrobinę wątpliwości. Rzadkością jest, żeby chłopak mu pozwalał. To chyba był jakiś rodzaj kary.
-Tak. - na to albinos padł na kolana, po czym dobrał się do białego obi. Chciał je rozwiązać, ale wyczuł obecność osoby trzeciej. Chwilę potem za chłopakiem pojawił się Staruszek.
-No i po zabawie. - westchnął zdenerwowany Shiro. A tak chciał zrobić laskę Ichigo. - No nie miałeś kiedy przyjść, ty Yhwach'u jeden. - zaczął z pretensją - I tak w ogóle to ja jestem Zanpakutou Ichigo. Powinieneś stąd spadać. Sio, sio. - dodał odganiając go ręką.
-O ile dobrze pamiętam... - wtrącił się Kurosaki - To w mandze zniknąłeś. Więc ty też powinieneś spadać. Sio, sio. - Shiro się odwrócił.
-A kto wtedy robiłby ci laskę, co?
-Na pewno kogoś bym znalazł. - odpowiedział od razu rudzielec.
-To nie było śmieszne. - powiedział poważnie. Ani myślał zostawiać Ichigo. I na pewno nie zamierzał pozwolić aby ktoś inny dobrał się do jego kroku.
-Ichigo... - zaczął Staruszek.
-Możesz już iść. - odpowiedział chłopak - Ja też już idę.
-Jak to? - zaczął Shiro - Nawet nie zdążyłem ci zrobić laski. - dodał z wyrzutem.
-Innym razem zrobisz.
-To zaproszenie?
-Może...
-Ichigo.
-Co?
-Nie mogę się doczekać - powiedział z uśmiechem <3
-Ja też nie. - odparł, po czym zniknął. Shiro westchnął. Uwielbiał takie gierki z Ichigo. Tylko szkoda, że trwały tak krótko. Już nie mógł się doczekać następnej.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nie ma to jak króciutka notka po długim czasie nieobecności ^^ Winnam napisać coś dłuższego, ale dopadła mnie blokada twórcza :/ Mam nadzieję, że szybko mi przejdzie.



sobota, 3 maja 2014

komunikat


Wiecie co? Zapomniałam o urodzinach mojego bloga -_-'' To już cztery lata jak piszę. Szybko zleciało. Tę IV rocznicę upamiętniam nowym blogiem dotyczącym DRAMAtical Murder ^^, który znajdziecie tutaj. Mam nadzieję, że również przypadnie wam do gustu :D

Co do tego bloga... Oczywiście nie zaprzestaję pracy nad HichiIchi. Będę pisać i w miarę możliwości dodawać notki w względnych odstępach czasu. Mam nadzieję, że wybaczycie mi długie przerwy, ale nie chcę pisać na siłę, bo to daje marny efekt. Także proszę o cierpliwość ^^

sobota, 12 kwietnia 2014

DRAMAtical Murder ^^



I tak w skrócie: Będzie anime DRAMAtical Murder!!! Naprawdę się cieszę, bo jestem zakochana w DMMd i jak przeczytałam o tym, to normalnie serduszko zaczęło mi bić szybciej ^^ W sumie byłam też zaskoczona, bo to myślałam, że się tego nie podejmą, gdyż to ryzykowne robić anime na podstawie gry (zwłaszcza gry yaoi), co może nie wyjść za dobrze, jak w przypadku Togainu no Chi (gra bardzo dobra, ale anime słabe). Mam nadzieję, że DMMd nie skopią. No i już nie mogę się doczekać. Seria ma wyjść w lecie. (nie zapominajmy również o drugim sezonie Free! ^^)




Druga wiadomość to taka, że piszę opowiadanie z DMMd ^^ No i rozważam założenie osobnego bloga poświęconego temu tytułowi. Jeżeli się zdecyduję, to na pewno zamieszczę tu informację o tym :)

niedziela, 2 marca 2014

Niespodzianka #11


No i jestem z powrotem. Trochę zajęło mi napisanie tej części... Mam nadzieję, że będzie się Wam podobać ^ ^ Nie przedłużając zapraszam do czytania :)

~Drogi anonimie, nie martw się. "Opętany" będzie kontynuowany. Nie wiem kiedy wrócę do tego opowiadania, ale na pewno je skończę. Proszę o cierpliwość :)
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    Wciąż nie mógł uwierzyć, że do tego doszło. W końcu powiedział policji to co chcieli usłyszeć. Mieli dać mu spokój. Oczywiście mimo tego obaj z Shiro pilnowali się, więc jakim cudem do tego doszło? Co jeśli złapali albinosa? To prawdopodobne, zważywszy na to, że przestępca od dwóch godzin nie wracał. Oprócz tego, że go ujęli Ichigo przewidywał również inne opcje. Hichigo mógł się gdzieś ukryć, żeby przeczekać sytuację, może ktoś mu pomógł, a może został postrzelony i umarł. Wcale nie chciał pomyśleć o tym ostatnim. Poza tym Shirosaki nie był kimś, kto dałby się tak łatwo dopaść. Kurosaki powiedział sobie, żeby się nie martwić. W sumie przeszło mu nawet przez myśl, żeby skorzystać z nieobecności przestępcy i uwolnić swoją rodzinę, ale z drugiej strony czuł, że to byłoby nie fair wobec Hichigo. W końcu albinos ich nie torturował. Można powiedzieć, że dbał o nich. Na swój własny przestępczy sposób. Tak czy inaczej postanowił jeszcze zaczekać. Jeżeli albinos nie wróci w ciągu godziny to oswobodzi bliskich., a potem pójdzie na policję zobaczyć go złapali.

    Razem z Hichigo stał przy telefonie. Albinos prowadził, jak wywnioskował z jego tonu, ważną rozmowę. Mimo, że dotrzymywał mu towarzystwa starł się nie podsłuchiwać, ale szczerze powiedziawszy był ciekawy. Właściwie kilkakrotnie przyłapywał się na czystym zainteresowaniu wobec Shiro i jego działań. To pierwszy raz gdy ma odczynienia z przestępcą. Do tej pory widział to na filmach, teraz bierze w tym udział. Zastanawiało go co jeszcze się wydarzy. Czy to będzie jedna z tych przygód zawierająca pościgi, szybkie zwroty akcji, zaskakujące momenty, mrożące krew w żyłach chwile? Czy może kolejna nudna opowieść jak to cywil napotkał przestępcę...?
-Ichigo.
-Co? - odparł wyrwany z zamyślenia.
-Idę do sklepu.
-Po co? - zdziwił się. W końcu to niebezpieczne wychodzić na zewnątrz. Co prawda policja powinna dać im spokój, ale lepiej być ostrożnym.
-Chcę naprawić twój rower i potrzebuję kilku części. - wyjaśnił nakładając buty.
-Pójdę z tobą. - powiedział szybko. Czuł, że puszczenie albinosa samego jest ryzykowne.
-Jesteś pewien? To jak współudział...
-Zawsze mogę powiedzieć, że mnie zmusiłeś... - na to Shiro się uśmiechnął. Kurosaki nieźle kombinował. Ale i tak pewnie by to zrobił. Jakoś nie chciał chłopaka w to wciągać, więc gdyby coś poszło nie tak i go zgarnęli naprawdę powiedziałby, że zmuszał Ichigo do wszystkiego.
-Sam bym to powiedział. - przytaknął. Potem nałożył kurtkę, czarną perukę i ciemne okulary.
-Wyglądasz podejrzanie. - skomentował rudzielec. Hichigo w takim przebraniu jeszcze bardziej przyciągał uwagę.
-To może mam iść bez przebrania? - zapytał związując włosy w kucyk.
-W ogóle nie powinieneś wychodzić. - przypomniał.
-Zachowujesz się jak Zangetsu. - stwierdził otwierając drzwi, a potem odwrócił się do chłopaka - On zawsze mi mówił czego "nie powinienem". - wyznał a potem wyszedł. Kurosaki wziął kurtkę i nakładając ją ruszył za albinosem.

    W czasie drogi do sklepu Shirosaki powiedział jakich części potrzebuje do roweru. Obaj ustalili, że się rozdzielą i kupią potrzebne rzeczy, żeby zaoszczędzić na czasie. Również przygotowali się na ewentualną ucieczkę, gdyby policja zaczęła ich gonić. Ichigo słuchając jak Hichigo rozprawia o planach był pod wrażeniem. Widać było, że albinos nie jest jakimś amatorem. W dodatku dobrze zna rozkład pomieszczeń centrum handlowego, do którego zmierzali, więc dokładnie opisał drogi potencjalnej ucieczki. Oczywiście obaj byli optymistami i liczyli na to, że nie będą mieli problemów z glinami.
     Gdy już weszli do centrum handlowego od razu skierowali się do sklepu rowerowego. Shiro poszedł na prawo, Kurosaki udał się prosto. Kiedy obaj wzięli to co chcieli spotkali się przy kasie. Oczywiście nie obeszło się bez dziwnych spojrzeń na albinosa. Nawet Ichigo czuł na sobie spojrzenia innych klientów. W dodatku sprzedawca coś za bardzo zaczął się interesować czarnowłosym.
-Pan nie stąd, prawda? - zapytał kasując towar.
-Jestem Japończykiem. - odparł Hichigo licząc, że to zakończy pytania. Nie miał czasu na nie odpowiadać. Poza tym co sprzedawcę obchodzi skąd jest? Przecież gość ma kasować towar i brać za to pieniądze. A chyba nie płacą mu za wypytywanie kto skąd pochodzi, prawda?
-Studiujesz tutaj?
-Nie.
-Pracujesz?
-Tak.
-W jakiej branży?
-Jestem złodziejem. - na to Ichigo spojrzał na albinosa. Jak Shiro mógł się do tego przyznać?
-Bardzo zabawne, młodzieńcze. - skomentował ten, według niego, żart. Hichigo się tylko uśmiechnął jakby chcąc potwierdzić słowa sprzedawcy. A Kurosaki dalej zachodził w głowę co się stało, że przestępca się przyznał. Przecież to niebezpieczne. Jeszcze ktoś się zgapnie i będą problemy.
-Proszę. - powiedział wkładając ostatnią rzecz do siatki. Shiro szybko uregulował rachunek i obaj wyszli ze sklepu. 
- Jak to się młodzi śpieszą, prawda? - zagadał następnego klienta.

-Co to było? - zapytał Ichigo.
-Co?
-Ten tekst, że jesteś złodziejem.
-No przecież jestem.
-To nie znaczy, że musisz się do tego przyznawać. A co jeśli on wziąłby to na poważnie i wezwał policję? - Shiro spojrzał na chłopaka.
-Zanim by zdążył, zastrzeliłbym go.
-...
-Tylko żartowałem. - sprostował widząc minę chłopaka.
-Oby. - stwierdził poddenerwowany, ale zaraz potem naprawdę się przestraszył. - Shiro... -  pokazał przed siebie. Albinos spojrzał we wskazany kierunek i zobaczył nie kogo innego jak tylko dwóch detektywów, którzy się go uczepili.
-Kurwa mać. - skomentował zaistniałą sytuację. Zaraz potem został mocno chwycony za rękę przez chłopaka i  pociągnięty w tył. Nawet nie musiał pytać dlaczego Kurosaki to zrobił. Wiedział, że byli ścigani i musieli uciekać. Zresztą wystarczyło się tylko odwrócić, żeby wiedzieć, że Tsukishima i Ginjō są tuż za nimi. Shiro i Ichigo szybko wbiegli po ruchomych schodach, a potem skierowali się w zachodnią część centrum. Hichgo pomyślał, że mogliby się ukryć w przebieralni jednego ze sklepów, ale ten plan nie wypalił, bo  Kūgo ich nakrył. Rudzielec myślał, że już po nich, ale złodziej nagle chwycił ubrania i rzucił nimi w policjanta. Gdy ten w zaskoczeniu próbował się ich pozbyć, albinos szybko podbiegł do niego i mocno go popchnął.  Ginjō razem z całą odzieżą wylądował na ziemi. Cały czas negatywnie wyrażając się o uciekinierach próbował się doprowadzić do porządku. Jednak kiedy wstał zobaczył tylko jak dwójka znika między gapiami.

-Już nigdy nie będę mógł się tutaj pokazać. - stwierdził Ichigo. Przecież to logiczne, że jak sprzedawczyni sklepu, w którym Hichigo zrobił taki bałagan go tu zobaczy to na pewno wezwie policję. W dodatku pewnie  Ginjō już uświadomił ją, że albinos jest przestępcą, a on jego wspólnikiem. - Pójdę siedzieć. - powiedział nagle.
-Spokojnie. Zaraz stąd wyjdziemy. - zapewnił, po czym skierował się do wyjścia jednego ze sklepów, w którym nieco przeczekali. Przy wyjściu rozejrzał się czy w pobliżu nie było glin. Kiedy uznał, że jest bezpiecznie razem z Ichigo opuścili sklep. Jednak ich szczęście nie trwało długo. Jak tylko weszli w nieczęsto używany korytarz przed sobą zobaczyli Tsukishimę, który zdawał się na nich czekać. Ale nie zamierzali o to pytać. Natychmiast skierowali się w przeciwną stronę. Wtedy napotkali Kūgo, który już z daleka się do nich uśmiechał. Nie mieli wyjścia, pobiegli prosto. Jednak i to okazało się zgubne. "Ślepa uliczka". Jedynym możliwym wyjściem była toaleta, ale tam nie będą mogli się ukryć, a nawet jeśli to są znikome szanse, że ich nie znajdą. - No to po nas. - stwierdził Shiro z uśmiechem, chociaż wcale nie było mu do śmiechu.
-Jeszcze nie. - powiedział Ichigo, po czym mocno chwycił albinosa za kurtkę i wepchnął go do toalety. Chwilę później na horyzoncie pojawili się policjanci. Kurosaki czuł się jak mysz zapędzona przez koty w róg, ale jeszcze nie przegrał tej bitwy. Dopóki nie złapią Shiro ona nadal trwa.
-I co? - odezwał się Ginjō - Gdzie jest twój kolega? - zapytał opierając rękę o ścianę.
-Musiał już iść. Zostawił mleko na gazie.
-Nie bądź taki dowcipny. - warknął zdenerwowany, po czym popchnął go, żeby móc wejść do toalety.
-Nie! - krzyknął chłopak, ale nie został wysłuchany. Kūgo wparował to kibla niczym inkwizycja i po kolei zaczął wywarzać boksy będąc pewnym, że w którymś znajdzie przestępcę. Jednak kiedy dotarł do ostatniego spotkała go niespodzianka. Nie było złodzieja tylko jakiś starszy pan w przebraniu mikołaja siedział na sedesie.
-Zajęte. - powiedział na co Ginjō wycofał się z boksu, po czym spojrzał pytająco na Tsukishimę, a potem na Ichigo, który był też w szoku. Przecież przed chwilą wepchnął tu Shiro licząc, że ten jakimś cudem ucieknie. No i biorąc pod uwagę, że nie było tu żadnego okna to fakt, że Hichigo zwiał jest cudem. A może rozpłynął się w powietrzu?
-Gdzie on jest?! - zapytał zdenerwowany Kūgo Chłopak wiedział, że to do niego, ale milczał, bo nie miał pojęcia, gdzie obecnie znajduje się Shiro. - Kurwa! - uderzył pięścią w ścianę.
-Panowie to zawsze w gorącej wodzie kąpani. - powiedział mikołaj wychodzący z boksu - A przecież wystarczy wszystko spokojnie przemyśleć... - podszedł do kranu i odkręcił kurek z wodą - Wtedy wszystko stanie się jasne. - rzekł i począł wycierać ręce - Ach to życie... - stwierdził biorąc wielki worek na plecy, który stał pod umywalką, a potem ruszył w kierunku wyjścia - Co panowie chcieliby na święta? - zapytał zatrzymując się obok nich.
-Nic. - warknął Ginjō.
-W takim razie wesołych świąt, panowie.
-Wzajemnie. - odezwał się Tsukishima, żeby jego przyjaciel już nie krzyczał.
-Rudzielcu. - zwrócił się Kūgo do Ichigo - Tym razem wa się udało, ale wiedz, że go dorwę. Prędzej czy później. - zapewnił, a potem zdenerwowany opuścił pomieszczenie. Shūkurō poszedł za nim. Kurosaki został, bo nie mógł się nadziwić te sytuacji. Nawet jeszcze raz przeszukał kibel, żeby się upewnić, że albinosa tu nie ma. Ale nie znalazł Shiro. Szczerze mówiąc to go zaniepokoiło. W pomieszczeniu nie było okien, więc jedynym sposobem ucieczki było wyparowanie. Z tego co wiedział Hichigo nie był magikiem, więc nie potrafił znikać. Ichigo nie potrafił wyjaśnić czemu przestępcy tu nie ma. Ale zakładając, że jakimś cudem się stąd wydostał, musi być w innym miejscu. Kurosaki wyszedł z toalety z myślą, że może albinos ukrył się gdzieś na terenie centrum handlowego i zaczął go szukać. Jednak poszukiwania były bezowocne. Oczywiście nie mógł szukać wszędzie, zwłaszcza w sklepie, w którym z Shiro zrobili rozróbę, poza tym nie sadził, żeby albinos się tam ukrył. A skoro nie mógł go znaleźć tutaj, pomyślał, że Hichigo wrócił do domu. W takim razie postanowił się pośpieszyć. W końcu albinos nie miał kluczy.
     Jednak kiedy wrócił do domu nie zastał albinosa. Ani przed domem, ani w środku. I teraz poważnie się 
zaniepokoił. Nie było Shiro w tamtej toalecie, nie było go w centrum handlowym, nie było go w domu... To gdzie był? Ichigo usiadł w kuchni zastanawiając się co dalej. Starał się również jakoś uspokoić tłumacząc sobie, że albinos na pewno wie co robi. Nie wiele opowiadał o swojej "pracy" ale przypuszczał, że już wiele razy musiał uciekać. A skoro to nie jest jego pierwszy raz to musi sobie poradzić. Spojrzał na zegarek chcąc wiedzieć ile minęło od jego zniknięcia. Godzina którą wskazywały wskazówki przypomniała mu, że musi zrobić kolacje dla swojej, wciąż więzionej w piwnicy, rodziny. Postanowił szybko przygotować posiłek. To i tak lepsze niż siedzieć i się zamartwiać. Przecież Shiro wkrótce wróci, prawda?

    Nie wiedział który to raz, ale znowu spojrzał przez okno. W trakcie przyrządzania posiłku wyglądał przez nie czekając na powrót Hichigo, jednak nie doczekał się. Teraz poważnie zaczął się zastanawiać gdzie albinos się podział. Przecież to nie możliwe, żeby wyparował. A może... uciekł, jest daleko i nie zamierza wracać. Bo niby po co? Ichigo odpowiadając sobie na to pytanie postawił talerze na tace, po czym udał się do piwnicy.

    Siedział przeglądając akta sprawy, która ciągnęła się niemal od roku. Cieszyło go to, że wreszcie mają jakiś trop, aczkolwiek nie mógł, się skupić. Sprawa  z Shirosakim nie dawała mu spokoju. Nie miał pojęcia jak przestępca mógł zwiać z tego kibla.
-Tsukishima. - zwrócił się do detektywa siedzącego obok.
-Słucham.
-Powiedz, jak to możliwe, że go tam nie było? - Shūkurō udzielił odpowiedzi wiedząc o kogo pyta przyjaciel.
-Może Shirosaki jest magikiem i umie znikać.
-Wykluczone. - zaprzeczył szybko. To niemożliwe, żeby albinos zniknął.
-Biorąc pod uwagę, że nie było tam okien, bądź jakiegokolwiek innego wyjścia, nie mógł uciec.
-No chyba że schował się w worku tego dziadka. - powiedział a potem się zaśmiał, ale mina szybko mu zrzedła. Popatrzył tylko na Tsukishimę... i już obaj wiedzieli jak to Shirosaki "zniknął"

           Wciąż nie mógł uwierzyć, że do tego doszło. W końcu powiedział policji to co chcieli usłyszeć. Mieli dać mu spokój. Oczywiście mimo tego obaj z Shiro pilnowali się, więc jakim cudem do tego doszło? Co jeśli złapali albinosa? To prawdopodobne, zważywszy na to, że przestępca od dwóch godzin nie wracał. Oprócz tego, że go ujęli Ichigo przewidywał również inne opcje. Hichigo mógł się gdzieś ukryć, żeby przeczekać sytuację, może ktoś mu pomógł, a może został postrzelony i umarł. Wcale nie chciał pomyśleć o tym ostatnim. Poza tym Shirosaki nie był kimś, kto dałby się tak łatwo dopaść. Kurosaki powiedział sobie, żeby się nie martwić. W sumie przeszło mu nawet przez myśl, żeby skorzystać z nieobecności przestępcy i uwolnić swoją rodzinę, ale z drugiej strony czuł, że to byłoby nie fair wobec Hichigo. W końcu albinos ich nie torturował. Można powiedzieć, że dbał o nich. Na swój własny przestępczy sposób. Tak czy inaczej postanowił jeszcze zaczekać. Jeżeli albinos nie wróci w ciągu godziny to oswobodzi bliskich., a potem pójdzie na policję zobaczyć go złapali.
-Ichigo. - powiedział ojciec widząc, że jego syn jest nieobecny.
-Co? - odparł wyrwany z zamyślenia.
-Coś się stało?
-Nic. - odparł szybko wstając. Zamierzał szybko opuścić piwnicę. Wiedział, że tato zapyta o Shiro, a nie chciał kłamać. No bo nie mógł powiedzieć, że poniekąd zakumplował się Hichigo.
-Ichigo... - zaczął Isshin, ale zaklejono mu usta. Głowa rodziny rozumiała, że jego syn ma taki rozkaz od
przestępcy, ale teraz miał wrażenie, że chłopak próbuje uniknąć rozmowy. To mu dało do zrozumienia, że jest coś, o czym  Ichigo nie chce mówić. Tylko co...?

    Po zamknięciu drzwi od piwnicy oparł się o nie jednocześnie wzdychając. Mało brakowało a jego ojciec zadałby niewygodne pytanie. Tak czy inaczej unikną niewygodnej konwersacji na temat Shiro. A jeśli chodzi o albinosa - spojrzał na drzwi wejściowe - wciąż go nie było. Może... naprawdę go złapali? Westchnął ponownie. W tym samym momencie zadzwonił dzwonek. Ichigo spojrzał na drzwi. Szczerze powiedziawszy zawahał się. Z jednej strony to mógł być Hichigo, no ale czemu by dzwonił? A z drugiej - policja z ogłoszeniem, że albinos jest cały i zdrowy u nich w pace. Mimo wahania postanowił otworzyć. Przynajmniej dowie się co z Shirosakim. Jednak spotkało go zaskoczenie. Kiedy uchylił drzwi zobaczył starszego pana w przebraniu mikołaja. Tego samego co był w toalecie w czasie "zniknięcia" albinosa.
-Słucham. - powiedział zdziwiony chłopak.
-Mam przesyłkę dla... - z kieszeni wyciągnął kartkę i spojrzał na nią - ...dla Ichigo. - dodał po chwili.
-Przesyłkę? - zdziwił się. Na to mężczyzna zsunął z pleców wielki brązowy worek, po czym postawił go przed nim.- Jakiś podpis? - zapytał kiedy mikołaj odwrócił się, żeby odejść. Skoro to była przesyłka...
-To przesyłka nierejestrowana. - machnął ręka na pożegnanie, a potem zniknął mu z oczu. Kurosaki spojrzał na worek. Wyglądało na to, że jest tam coś sporego. Tylko co? Żeby móc poznać odpowiedź na to pytanie, powinien to rozpakować. W myśl tej idei chwycił worek i go podniósł, jednak pod wpływem ciężaru, przesyłka wylądowała na ziemi.
-Co ty robisz?! - Ichigo usłyszał znajomy głos. Rozejrzał się dookoła czy aby się nie przesłyszał. - Uwolnisz mnie czy nie? - chłopak z wielkim zdziwieniem spojrzał na worek, w którym coś się ruszało. Albo raczej... ktoś. Z drżącą ręką rozwiązał sznurek, po czym jego oczom ukazał się wstający przestępca. - Cholera... Myślałem, ze zginę. - skomentował sytuację, po czym spojrzał na rudzielca - Wszystko w porządku? - zapytał widząc jego minę.
-Jeszcze się pytasz? Gdzie byłeś, do cholery? - zapytał z pretensją.
-W worku.
-Ale śmieszne. - powiedział uderzając go w ramie.
-Ej... - oburzył się. Jak można tak traktować kolegę. Ale zaraz potem zauważył, że Ichigo się śmieje. - Co?
-Ty to masz pomysły... - stwierdził patrząc na ten worek.
-Jakoś musiałem sobie poradzić. Poza tym, to była ostatnia deska ratunku.
-Jesteś głodny? - zapytał nagle. Pomyślał, że zjedzą kolację i pogadają o dzisiejszym zajściu.
-Tak. - odparł biorąc worek, w którym były kupione części od roweru.
-Idź do pokoju, zaraz ci przyniosę. - powiedział, a potem poszedł do kuchni.

    Ichigo szybko przygotował posiłek, po czym udał się do pokoju. Tam zastał Shirosakiego leżącego na kanapie. Kiedy podszedł bliżej zorientował się, że albinos śpi. Nie był zdziwiony. Mieli dzień pełen wrażeń. Sam też by poszedł odpocząć. Mimo, że mieli jeszcze porozmawiać o tym, co się wydarzyło, postanowił to odłożyć na jutro. Nie zamierzał budzić Hichigo. Postawił tackę z jedzeniem na stole, po czym wziął z fotela koc i nakrył nim albinosa. Potem poszedł do swojego pokoju i się położył. Rozmyślając o dzisiejszym dniu, zasnął.

piątek, 6 grudnia 2013

Niespodzianka #10


    I taka niespodzianka z okazji mikołajek ^^   Z dedykacją dla Crazy*Gril :D
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


      Kiedy się obudził poczuł ciepło. Było mu bardzo ciepło, aczkolwiek ciężko mu się oddychało.  Przypomniał sobie taki sam moment i się okazało, że Shirosaki na nim... LEŻY! Ichigo nie był w stanie nic powiedzieć. Zatkało go. Albinos leżał na nim całym ciałem. Jego nogi miał między swoimi. Nie wiedział jak ma to rozumieć. W ogóle nie wiedział co tu się stało i dlaczego Hichigo na nim leży. Chciał go z siebie zdjąć, ale zorientował się, że ma związane ręce. Teraz jeszcze bardziej się przestraszył.
-Shiro... - zaczął ostrożnie - Shiro. - albinos otworzył oczy, po czym podniósł głowę.
-Ichigo...? - zaczął zastanawiając się dlaczego chłopak jest pod nim - Co ty robisz?
-To ja się pytam co robisz? Dlaczego na mnie leżysz?
-Właściwie to... nie wiem. - przyznał.
-Co...?
-Wczoraj po prostu się koło ciebie położyłem i zasnąłem. - wyjaśnił przecierając oczy - A może lunatykowałem...
-Złaź. - rozkazał zdenerwowany. Shiro spojrzał na niego ostrzegawczo. Nie spodobało mu się to.
-Nie. - odparł z premedytacją.
-Co?!
-To za karę. - wyjaśnił kładąc głowę na jego klatce piersiowej.
-Ale...! - zaczął jednak poczuł, że nic nie zdziała. Chyba zostało mu już tylko jedno. - Shiro. - przestępca nie zareagował - Shiro, posłuchaj mnie. - albinos uniósł głowę - Proszę, zejdź ze mnie. - powiedział najładniej jak potrafił. Hichigo odwrócił głowę, ale chłopak zauważył jakiś dziwny uśmiech.
-Co?
-Wiesz jak to zabrzmiało? - zapytał zwracając się ku niemu.
-Co ty mi sugerujesz?
-Nic. I jeśli chcesz wiedzieć to niczego nie dotykałem. - wyjaśnił dla ścisłości.
-Wcale nie chciałem tego wiedzieć. - powiedział stanowczo. Teraz to było jeszcze bardziej podejrzane. - Mógłbyś już ze mnie zejść? - spytał starając się zachować spokój.
-Dobrze, ale pod jednym warunkiem.
-Jakim?
-Zrobisz śniadanie. - powiedział rozwiązując mu ręce.
-Dobrze, zrobię.
-Tylko...
-Wiem, grzanki.
-Właśnie. - potwierdził wstając z niego.
-Ile zjesz? - zapytał podnosząc się do siadu. Już wolał gotować niż leżeć związany.
-Hmm... dużo. - Ichigo przytaknął, a potem wyszedł z pokoju.

      Gdy znalazł się w kuchni od razu zabrał się za przygotowywanie śniadania. Wszystko zrobił tak jak do tej pory robił. Grzanki posmarowane masłem, pomidor oraz awokado. Pamiętał jak pierwszy raz próbował czegoś takiego. Na początku podszedł sceptycznie do tego, jak to nazwał, eksperymentu, ale okazało się dobre. Kiedy skończył przygotowywać posiłek sam zjadł kilka grzanek, resztę zostawił Shiro. Potem zabrał się za zmywanie. Gdy odkładał ostatni mokry talerz na suszarkę zauważył przez okno jak ktoś wsiada do samochodu, który był zaparkowany naprzeciw jego domu. Normalnie by się tym nie przejął, ale auto stało tutaj od trzech dni, a mężczyzna, który był jego właścicielem nie był stąd. Mógł to stwierdzić, bo doskonale znał sąsiadów. Zresztą jak wyszedł wyrzucić śmieci to słyszał jak kilka starszych pań stojących obok komentowało nieznajomego. Wtedy nie zwrócił na to uwagi, jednak teraz wydało mu się do podejrzane. Nie chciał myśleć, że jego życie to jakiś serial kryminalny, ale... co jeśli jego dom jest obserwowany, a on sam śledzony? W sumie tu na pewno nie chodziło o niego. W końcu trzyma w domu przestępcę. W dodatku był na posterunku policji, żeby donieść, czego nie zrobił, jednak to mogło wzbudzić podejrzenia u detektywa. Musiał szybko porozmawiać o tym z Hichigo. Dlatego wziął talerz z jedzeniem i poszedł na górę.
      Kiedy wszedł do pokoju zobaczył jak Shirosaki się przeciąga.
-Ichigo...
-Hmm? - podszedł do niego kładąc talerz przed nim.
-Rozpieszczasz mnie. - powiedział z uśmiechem biorąc jedną grzankę.
-Nie przyzwyczajaj się. - odpowiedział, a potem chciał zacząć temat podejrzanego gościa w aucie przed domem, ale w tym samym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi. Ichigo spojrzał na albinosa, który sięgnął pod poduszkę i wyciągnął broń. Potem odłożył grzankę na talerz i odsuwając go zbliżył się do okna, po czym delikatnie odsłonił firankę, żeby zobaczyć kto ich raczy poranną wizytą.
-Kto to? - spytał w końcu.
-Nie wiem. - odparł szczerze, pomijając już to, że Shiro trzymał pistolet pod jego poduszką i nosił jego gatki.
-Sprawdźmy to. - zszedł z łóżka i ruszył w stronę wyjścia. Oczywiście Ichigo poszedł z nim. Gdy obaj znaleźli się obok drzwi Hichigo zajrzał przez judasza. To był listonosz. No przynajmniej ktoś w jego ubraniu. Nie był pewny dlatego zachował ostrożność. Dał chłopakowi znak, żeby otworzył drzwi. Ten tak zrobił, oczywiście wiedząc, że ma się zachowywać naturalnie.
-Paczka. - powiedział mężczyzna wręczając mu pudełko i podał mu papier, aby potwierdził odbiór. Kiedy chłopak złożył podpis oddał dokument listonoszowi. Ten spojrzał czy wszystko się zgadza, po czym odszedł. Ichigo zamknął drzwi i wraz z Shiro udali się do kuchni. Kurosaki postawił pakunek na stole i chciał zapytać albinosa czy to nie podejrzane, bo nie znał nadawcy, ale Hichigo nagle pociągnął go za rękę, przyparł do blatu i zakrył ręką usta. Potem odłożył broń, sięgnął po kwadratową karteczkę i długopis, po czym zapisał coś na niej. Następnie odsunął się od Ichigo i dał mu karteczkę. Kurosaki przeczytał to, co było napisane, po czym pokiwał głową. Wiedział, że to co zrobił albinos musiało być czymś spowodowane, teraz wiedział czym. Poza tym jemu też ta "paczka" wydała się podejrzana, więc zamierzał się zastosować do zaleceń przestępcy. Zaraz potem jak ten opuścił pomieszczenie Ichigo powoli ją rozpakował. To co było w środku trochę go zaskoczyło. Poza tym nie wiedział kto mógł przysłać ku kostkę rubika. Tak jak podejrzewał Hichigo pewnie jest tam umieszczony podsłuch, żeby sprawdzić czy on sam tutaj przebywa. Chłopak uznając to za pułapkę, wyrzucił kostkę do kosza. Potem wziął worek ze śmieciami, nakładając kurtkę dał znak Shiro, że idzie wyrzucić śmieci, po czym wyszedł z domu. Kiedy znalazł się przy koszu kątem oka zauważył, że osoba siedząca w samochodzie rozmawia przez telefon. Oczywiście nie dał po sobie poznać, że zerka na nią. Żeby nie nabrała podejrzeń, po chwili skierował się do domu.
-Dobra robota. - powiedział albinos, gdy chłopak wszedł do domu.
-A ty gdzie idziesz? - zapytał zdziwiony widząc jak Shiro wkłada buty.
-Muszę coś załatwić. - powiedział nakładając kurtkę. Potem chciał otworzyć drzwi, ale Ichigo złapał go za rękę.
-Nie idź. - powiedział patrząc mu prosto w oczy. Jeżeli  Hichigo teraz by wyszedł wydałoby się, że tutaj przebywa i by go złapali.
-Więc ty też zauważyłeś. - odparł wiedząc dlaczego chłopak go powstrzymuje. Teraz już miał pewność.
-Myślisz, że gość w samochodzie jest od Tsukishimy?
-Na pewno.
-I co zrobimy? - Shiro się uśmiechnął, po czym, włączając w to Ichigo, wdrożył swój plan w życie.

-Jesteś pewien? - spytał Shūkurō.
-Tak. - odparł pewnie. Detektyw wierzył podwładnemu, bo przed chwilą stracili obraz i dźwięk, który miał być przesyłany przez kostkę.
-W takim razie zostań na pozycji.
-Tak jest. - odpowiedział przejęty. Nie chciał zawieść Tsukishimy. Właściwie to bardzo chciał zrobić coś, czym zasłuży się w jego oczach, np. złapać Shirosakiego. No i chyba będzie miał okazję. Z domu Kurosakiego wyszła osoba w ciemnej kurtce z kapturem na głowie. Zachowywała się dość podejrzanie. Cały czas się rozglądała. W dodatku miała jakiś duży worek. W końcu udała się za dom. Shishigawara uznając, że to poszukiwany, natychmiast wysiadł z samochodu i wkroczył na teren mieszkania, po czym również udał się na tyły domu, z tym że zatrzymał się i zza rogu obserwował sytuację. Podejrzany cały czas trzymając worek rozglądał się jakby chciał sprawdzić czy nikt go nie widzi. Nagle włożył go do wielkiego metalowego kubła na śmieci, po czym wyciągnął z kieszeni butelkę, której zawartość wylał do kosza, a następnie całość podpalił. Wtedy młody policjant wkroczył do akcji. Był pewny, że podejrzany pozbywa się dowodów zbrodni. Natychmiast wyskoczył z za roku i mierząc z broni krzyknął:
-Stój, ręce do góry! - osoba, w kurtce odwrócił się z rękami w górze. - Powoli ściągnij kaptur. - nakazał trzymając palec na spuście. Na wypadek gdyby podejrzany nagle zabrał się do ucieczki, musiał mu to uniemożliwić. - Ty... - powiedział, gdy osoba zdjęła kaptur.
-Coś się stało? - zapytał niewinnym tonem, odczuwając satysfakcję, że plan Shiro się powiódł.
-Gdzie Shirosaki?! - krzyknął zdenerwowany.
-Jaki Shirosaki?
-Shirosaki Hichigo!
-Aaa, ten przestępca co go szukacie. A skąd ja mam to wiedzieć? - zdenerwowany Shishigawara  podowdu  niepowodzenia szybko podbiegł do palącego się kubła na śmieci.
-Co tam palisz, co?
-Zużyte materiały wykorzystane do operacji. Mój tato ma klinikę i dostał pozwolenie na spalanie takich rzeczy.
-Czyżby?
-Mam panu pokazać dokumenty? - młodszy policjant nic nie odpowiedział. Myślał, co ma teraz zrobić. Przecież jak Tsukishima się dowie, że zawalił misje to może się pożegnać z jego aprobatą. - A co do Shirosakiego Hichigo... chciałbym złożyć zeznania. - Shishigawara spojrzał na niego, jakby z nadzieją w oczach. Może jednak nie schrzanił powierzonego mu zadania.W końcu jego szefowi przyda się każdy trop.

-Shishigawara-kun. - powiedział pytająco Shūkurō patrząc na Ichigo. Zastanawiał się co rudzielec tutaj robi.
-Tsukishima-san. - zaczął kłaniając się w pas - Kurosaki chce zeznawać.
-Ostatnim razem też chciał. - wtrącił się Ginjō.
-Nie mogłem nic powiedzieć, bo byłem zastraszony. - wyjaśnił Kurosaki.
-Tym razem będzie inaczej? - zapytał Tsukishima.
-Tak, powiem wszystko co wiem. - zapewnił, po czym usiadł na przeciwko detektywa.
-W takim razie... - sięgnął po kartkę papieru i długopis - ...słucham.

niedziela, 27 października 2013

(nie)zwykłe rozmowy part -4


Nie wiem czy ta część trzyma poziom poprzednich, ale napisałam ją, bo coś mnie tak naszło. Mam nadzieję, że Wam się spodoba ^^
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-Ichigo?
-Co?
-Mam ochotę na rurkę z kremem.
-...
-Czemu robisz taka minę?
-Bo jesteś zboczony. - wyjaśnił stanowczo.
-Jestem zboczony, bo chcę ciacho?
-Więc tak to teraz nazywasz?
-Oj Ichigo, co ja się z tobą mam. - westchnął podnosząc się z ziemi. Potem podszedł do lodówki, otworzył ją i wyciągnął talerz z ciastkami.
-Ciastka. - powiedział zaskoczony Kurosaki.
-A o czym myślałeś?
-O niczym. - powiedział stanowczo odwracając głowę.
-Hmmm... - zaczął podejrzliwie. Reakcja Ichigo była taka sama jak w pewnych momentach. - O jaką rurkę ci chodziło?
-Nie twoja sprawa. - odparł nie patrząc na niego.
-Chcesz, żebym się nią zajął?
-W twoich snach. - odparł zdecydowanie wiedząc o co chodzi. Shiro się uśmiechnął, po czym postanowił wdrożyć plan w życie, który wymyślił kilka sekund temu. Zajął miejsce przy stole i wziąłwszy rurkę wypełnioną kremem zaczął ją lizać od dołu do góry.
-Czy ty musisz to robić? - odezwał się Ichigo doskonale wiedząc o co chodzi Hollowowi.
-Co takiego? - spytał niewinnym tonem.
-Już ty dobrze wiesz co.
-Nie wiem. - odparł a potem przeciągnął język wzdłuż rurki.
-Drań. - skwitował krótko na ten czyn wykonany z premedytacją. Na to Shiro zaczął się śmiać - Nie śmiej się. - rozkazał, na co Hollow pokazał mu język - Ty...
-Ale dobre ciastko. - przerwał mu.
-Dałbyś spróbować. - powiedział pomijając to co chciał powiedzieć wcześniej, po czym zajął obok miejsce. Shiro podsunął mu talerz z ciastkami, których nie zjadł.
-A gdzie są Grimmjow i Ulquiorra? - spytał biorąc ciastko z masą budyniową.
-Teraz na północnym-wschodzie, w miejscu oddalonym od nas o 200 km.
-A skąd ty to wiesz?
-Heh. - odparł z uśmiechem. Znał ten świat jak własną kieszeń. Doskonale wiedział co tu się dzieje i gdzie kto się znajduje. Dlatego Ichigo będzie miał dzisiaj dużo niespodzianek odnośnie gości. - To co, gramy? - zapytał gdy chłopak skończył jedzenie.
-Okay. zgodził się. Przynajmniej jakoś zabiją czas do powrotu szóstego i czwartego. - W co tym razem?
-W to co zwykle. - Ichigo podszedł do szafy i wyciągnął z niej opakowanie, które rzucił w stronę Pustego. Ten łapiąc je od razu zaczął przyglądać się okładce. Śmiało mógł stwierdzić, że oprócz kolesia na drugim planie było zajebiaszczo. Potem podszedł do szafki przymocowanej do ściany. Otworzył ją, z dolnej półki wziął konsolę, po czym położył na ziemi. Wszystko podłączył, włożył płytę do napędu i uruchomił grę. Potem usiadł. Ichigo zajął miejsce obok  niego, po czym obaj wzięli pady do rąk. Teraz przyszedł czas na wybranie postaci, którymi chcieli być. Tutaj nie było specjalnego zaskoczenia. Bo kim jak nie sobą? Kiedy grali w to pierwszy raz Ichigo uważał, że to trochę dziwne wybierać siebie, ale lepiej walczyć z Pustym na ekranie niż w rzeczywistości. Kiedy zaczęła się pierwsza walka - rozpoczęli bój.

 Ichigo był już nieźle poddenerwowany. Rozumiał, że w rzeczywistym świecie trudno jest wygrać ale tu? Przecież specjalnie na tę akcję ćwiczył jak, żeby chociaż raz pokonać Pustego. Ale ten jak zwykle był lepszy. Już ten sam fakt ubliżał mu jako głównemu bohaterowi. I kiedy Shiro zadał mu ostateczny cios chłopak rzucił padem, chwycił Hollowa za shihakusho i przyciągnął do siebie. Pustego nie zdziwiła reakcja chłopaka. Każdy by się wkurzył gdyby bez przerwy przegrywał.
-Bo kurwa przegrałeś, tak?
-Bo kurwa chce rewanżu. - wyjaśnił Ichigo.
-Po co? I tak polegniesz.
-Przekonamy się. - uśmiechnął się tajemniczo i puścił Pustego, po czym wziął swojego pada i włączył nową grę.

 Totalna klęska. Hollow rozniósł go w mniej niż 30 sekund. Jednymi słowy:
-Smutny finał młodego geja z Karakury. - stwierdził Pusty odkładając pada. Chłopak nic nie odpowiedział. Właśnie teraz siedział odwrócony tyłem do albinosa i starał się pogodzić z porażką. Chwilę patrzył na jego plecy i stwierdził, że Ichigo potrzebuje odrobiny uczucia. Przysunął się do niego, chwycił za ramiona i przycisnął do ziemi, po czym nachylił się nad nim.
-O czym myślisz?
-O tobie. - odparł spokojnie chłopak.
-To nowość. - chwilę patrzyli na siebie. Nagle Ichigo objął twarz Pustego.
-Nie chcę z tobą walczyć. Nawet w zwykłej grze...
-To nie jest zwykła gra. To BLEACH...
-Jakbym nie wiedział.... - przerwał mu.
-Ale przyznaj, że spektakularnie cię rozniosłem.
-Długo się jeszcze będziesz przechwalał?
-Dopóki nie zagramy jeszcze raz. - wyjaśnił schodząc z niego. - Ale tym razem załóżmy się.
-O co?
-Jeśli ja wygram, zrobisz wszystko co zechcę. - chłopak nie był w ogóle zdziwiony. To oczywiste ze Pusty nie wymyśliłby niczego innego.
-A jeśli ja wygram?
-Wtedy ja zrobię wszystko co ty zechcesz. - propozycja Shiro była nawet opłacalna. Jeśli wygra będzie mógł powiedzieć  Pustemu, żeby w końcu przestał go prześladować. A że Albinos raczej dotrzymywał słowa, więc teoretycznie może się udać. Wystarczyło tylko wygrać.
-Zgoda.

-To niemożliwe... - wypuścił pada z rąk - To...
-...czas na moją nagrodę. - dokończył za niego Pusty szeroko się uśmiechając - Ściągaj spodnie i się odwróć.
-Po co?
-To chyba oczywiste, prawda?
-Drań. - teraz Kurosaki naprawdę się wkurzył. Nie dość, że znów poniósł porażkę to jeszcze zaraz zapewne zostanie wykorzystany. Ale co mógł zrobić? Musiał dotrzymać słowa. Cokolwiek by się nie działo. Dlatego posłusznie ściągną spodnie i położył się na brzuchu. Leżał tak z dwie minuty i nic się nie wydarzyło. A jedyne co go zdziwiło to odgłosy grzebania w szafie.
-Możesz się już odwrócić. - Ichigo zrobił to co powiedział Pusty i oniemiał. Nie z zachwytu, ale za strachu. - I jak?
-Zdejmij to!
-Dlaczego?
-Bo się ciebie boję!
-Aż tak dobrze wyglądam?
-Wole cię w normalnym ubraniu.  
-Ja też wole siebie w normalnym ubraniu. - stwierdził. Ludzkie ciuchy były niewygodne. Jak ludzie mogą w tym chodzić? Postanowił się przebrać. W tym celu zrzucił bluzę, koszulkę by potem zająć się spodniami, ale mu przerwano.
-Co ty robisz? - spytał Ichigo. Pusty zorientował się, że chłopak jest zawstydzony.
-Striptis dla ubogich.
-Czy ja ci wyglądam na ubogiego?
-Tak. Szczególnie na umyśle.
-Idź się przebrać gdzie indziej. - rozkazał.
-Na pewno nie chcesz popatrzeć?
-Idź. - na to Hollow wzruszył ramionami, po czym wziął swoje rzeczy i udał się do łazienki. Wtedy Kurosaki podszedł do szafy i wyciągnął z nie spodnie, które potem włożył. Po chwili usłyszał głosy dobiegające za drzwi wyjściowych.
-Nie powinniśmy tam wchodzić. Ichigo pewnie wciąż jest na nas zły.
-No co ty? Powinien nam dziękować. Gdyby nie my nie odzyskałby mocy.
-No na pewno! - odezwał się rudzielec doskonale wiedząc do kogo należą głosy. Zaraz potem usłyszeli pukanie do drzwi, a potem do pomieszczenia weszły dwie osoby. - Co wy tu robicie? - spytał zdziwiony. Jakim cudem Tsukishima i Ginjou tutaj są?
-To długa historia. - odparł Kuugo.
-Zaproszono nas. - wyjaśnił Shuukuro.
-Czy ty nie umiesz współpracować? - spytał z pretensją przyjaciela.
-Przecież zrobiłem to, o co mnie poprosiłeś.
-Raz w życiu.
-Naliczyłbym tego więcej.
-I jeszcze się wymądrzasz...
-Tak czy inaczej, trafiliśmy do tego świata...
-Żeby znów uprzykrzyć mi życie?- wtrącił się Kurosaki
-Poniekąd. - odparł Ginjou.
-A tak na serio?
-Tego dowiesz się w kolejnej części.





sobota, 12 października 2013

Free! imho


Wiem, że pewnie wolelibyście kolejną część opowiadania, ale jakbym nie napisała o Free! to nie byłabym sobą ^^ Tutaj od razu zapraszam do obejrzenia 'Free! crack'. Mam nadzieję, że się Wam spodoba. 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Myślę, że każdy zna Free! a jeżeli nie to naprawdę warto się zapoznać gdyż jest świetne. W ogóle to najlepsze anime lata. (U mnie wpisało się już w TOP10 moich ulubionych anime)

A zaczęło się od reklamówki, którą wypościło Kyoto Animation. Wszyscy ją pamiętamy, prawda? Studio sprytnie zasygnalizowało, że z tego możne być anime, ale nie musi. Równie dobrze mogło to zostać tylko reklamą. Jednak oczywistym jest, że to był celowy chwyt studia, które chciało sprawdzić jak się to przyjmie No i się przyjęło. Tak, że doczekało się festiwalu doujinshi przed premierą telewizyjną, co jest rzadkością, bo nie każde anime przed wypuszczeniem staje się tak popularne.

Jak już wiemy Free! traktuje o pływaniu, które zostało przyozdobione przyjaźnią i oczywiście dramatycznym wątkiem rozłamu pływackiej więzi między Rinem a Haruką. Ja to nazywałam "Amigas y Rivales" czyli "Przyjaciele i Rywale" ze względu właśnie na ten dramatyzm. (swoją drogą, nie wiem dlaczego, ale lubię przesadny dramatyzm, mimo, że czasami jest taki... lamerski XD)

Jeśli chodzi o fabułę... Pływanie. Pomysł jak najbardziej ok. Ale... nie oszukujmy się. Doskonale wiemy jakim Free! miało być anime. Wiemy, że mieli być bishe, klaty, bromance, itp ^^

Co do bohaterów... no bishe jak się patrzy XD Chociaż nie są przesadnie wylaszczeni, co swoją drogą mi się podoba, bo mam dość pięknisiów, którzy są nienaturalnie upiększeni, a ich twórcy próbują nam wmówić, że to co widzimy to piękno XD.

Polubiłam wszystkich bohaterów, chociaż mam swojego ulubieńca, ale zdarzyło mi się, że jeden z bohaterów troszeczkę mnie irytował XD

Moją ulubioną postacią jest Makoto. O nim mogę wyrazić się tylko w pozytywny sposób. On w ogóle mógłby być przeczkolanką i dla wszystkich chciałby jak najlepiej. W całej serii jakoś się za bardzo nie wychylał, ale mimo to najbardziej go polubiłam. (lol, mój ulubiony bohater a tylko tyle mam do powiedzenia na jego temat? XD)

Harukę też bardzo polubiłam. Jego podejście do wody było bardzo zabawne, co we FrFr! Free! short movie 1 było doskonale widoczne, kiedy to Makoto z Nagisą go podpuszczali XD (Haru na bank ma coś do Rina i nie mówię tutaj o chęci pływania z nim ^^)

Rin i jego zęby. Zastanawiam się co kierowało Kyoani, że zrobili mu takie uzębienie. Powinien dostać rolę w filmie 'szczęki' albo 'sharknado' XD (Ma coś do Haru i niekoniecznie chodzi o pływanie ^^)

Nagisa - moe i w ogóle, ale sobie myślę, że jakby go nie było to nic by się nie stało XD

Rei - motylem jestem! Z początku wyrwał się być inteligentem, który nie ma żadnych dziwactw, ale to co on dawał w tym anime to była komedia. Zwłaszcza jak przymierzał kąpielówki. Ten strój w motyle mnie rozwalił. Trochę na końcu było mi go szkoda, bo widział ja wszyscy tęsknili za Rinem i musiał się poczuć źle.

Nitori - on mnie irytował. Łaził za Rinem jakby ten mu czegoś naobiecywał. W ogóle mi nie pasował do tej serii.

Gou - dziękuję Bogu za to, że (tak jak zwykle to bywa w przypadku żeńskich bohaterek) nie była biedną, słabiutką dziewczynką, która nie potrafiła nic zrobić. Gou ogarniała sytuację :)

W kwestiach technicznych. Grafikę uważam za idealną. Była przyjemna, pasowała do serii, nie było w niej przesady, nie sypał się brokat. Tutaj również muszę pochwalić twórców za animację. Jest staranna i dopracowana, co widać chociażby podczas pływania, spływania wody z bohaterów, czy chociażby samych ruchów wody i oczywiście machania głową Haru niczym w reklamie.



Również mega plusem jest ending biorąc pod uwagę, że anime jest ściśle związane z wodą. Idealny pomysł z modłą arabską i Haru, wędrującym po pustyni w poszukiwaniu wody w roli głównej. I oczywiście Rin, zdający się mieć monopol na wodę, który nękał usychającego z pragnienia Haru ^^
Naturalnie muszę wspomnieć o seiyuu: Nobunaga Shimazaki(Haruka), Tatsuhisa Suzuki(Makoto), Miyano Mamoru(Rin), Yonaga Tsubasa(Nagisa), Hirakawa Daisuke(Rei), czyli "STYLE FIVE", którzy wykonali ending. Według mnie to był idealny wybór. Głosy pasują do postaci i nie ma się wrażenia sztuczności. (chociaż zdaję sobie sprawę, że nie każdemu mogły pasować)
Ciekawym pomysłem było też utożsamienie naszej piątki bohaterów ze zwierzętami - Haruka(delfin) Makoto(orka) Rin(rekin) Nagisa(pingwin) Rei(motyl). Cute, prawda? :3
Plusem jest też zakończenie. Nie zawsze twórcy potrafią coś dobrze zakończyć, a w przypadku Free! jestem usatysfakcjonowana.

No to teraz wady ^^
Jedną z nich jest zwyczajna próba zamydlenia nam oczu i stworzenia iluzji, że to anime o sporcie. Bo tak naprawdę ile mamy tu tego sportu? ...momentami. We Free! tak naprawdę chodzi o relację między Haruką i Rinem. I wokół tego wszystko się kręci. Woda i pływanie to tylko otoczka, która miała dać nam złudny efekt, że tu chodzi o pływanie. Co zresztą potwierdzają konfrontacje Rina i Haruki w ciągu trwania serii, a ostatni odcinek nas o tym zapewnia. Nie mówię, że to źle, bo sam wątek zatargów między delfinem i rekinem jest ok, ale od początku liczyłam, że to będzie anime z zapierającą dech rywalizacją sportową, gdzie również wykażą się inni bohaterowie a nie tylko "Oh Rin" "Oh Haru" Ale w sumie... można przymknąć na to oko, bo Haruka już na początku stwierdził, że nie będzie pływał zawodowo. Po takim tekście nie ma co się spodziewać zobaczenia pływackiego fachu.
Kolejnym minusem jest odcinek z plażą. Fakt odcinek był ok, ale mam jakieś takie odczucie że był on niepotrzebny. Dało się wyczuć, że to zapychacz.
Ponadto miejscami miałam wrażenie, że produkcja odbiega od założonego wcześniej celu. No i jak dla mnie za mało odcinków. Jestem pewna że gdyby było więcej wtedy pokazaliby prawdziwe pływanie.

Z takich dobrych/śmiesznych momentów to mogłabym wyróżnić:

Bliskie spotkanie Rina z Haruką w 4 odcinku (to był false gay moment) Bardzo mi się podobało jak Rin przyparł do siatki Haru i powiedział "będziesz pływał dla mnie" ^^ W tym samym odcinku też było dobre kupowanie kąpielówek. Rei mnie rozwalił.

Starcie Shark vs Butterfly. Podczas rozmowy Rina z Reiem miałam wrażenie, że dojdzie do bójki. Co prawda nie pobili się, ale trochę się poszarpali XD

Dalej.

Scena w której Haru ma fartuszek - epickie.



Kapitan Haruka XD


Widzicie to? Goły trener lol XD


No i oczywiście to: 



I tak podsumowując... oglądając Free! trzeba zrozumieć sarkazm tego anime. A jest ono sarkastyczne, gdyż nadanie chłopcom żeńskich imion i celowe podkreślanie tego nie może do niczego nie pić. Oglądając Free! miałam wrażenie, że to takie "in your face" wszystkim heterom bishów i bromancu.

Mi osobiście, mimo niektórych minusów, się bardzo podobało, wręcz jestem zachwycona. To było jedno z tych anime gdzie nie mogłam się doczekać kolejnego odcinka. I czekam na drugi sezon ^^




A że nie dają spokoju bohaterom Free! mamy coś takiego:























---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nie wspomniałam o paringach z Free!, bo to oczywiste jaki lubię, prawda? No i zamierzam coś na pisać RinxHaru :D Ale najpierw zajmę się opowiadaniem HichiIchi, które teraz piszę. Z tym, że jak pewnie zauważyliście mam nieznośną tendencję do zaczynania opowiadań i  nie kończenia ich. To mnie zaczęło denerwować, więc postanowiłam, że dodam coś dopiero jak skończę pisać. Mam nadzieję, że będziecie wyrozumiali w tej kwestii :) Postaram się jak najszybciej skończyć i przywrócić do życia mój blog.

sobota, 3 sierpnia 2013

喜劇


-Zangetsu. - powiedział Hollow.
-Słucham? - odpowiedział wciąż patrząc w bezkresną dal.
-Myślisz, że Ichigo lubi jak mu robię laskę? - Zangetsu spojrzał na albinosa. Szczerze powiedziawszy nie wiedział jak ma zareagować na to pytanie. - To lubi czy nie?
-Powinieneś jego o to zapytać. - odparł w końcu, nieco zatrwożony tym nieoczekiwanym pytaniem.
-Lol. - stwierdził Shiro, który już sobie wyobrażał reakcję Truskawy na to pytanie...
-Zabiję go! - stwierdził wnerwiony, ale również zawstydzony rozmową jego Hollowa i Zanpakutou. W ogóle po co Shiro pyta o takie rzeczy? A tyle razy mu mówił "nie przy Zangetsu". Teraz się nie zdziwi jeżeli Staruszek bedzie na niego dziwnie patrzył. - Nie śmiej się! - rozkazał słysząc swojego Hollowa - Mówię poważnie.
-Skarbie, nie mogę się doczekać, aż do mnie przyjdziesz. - powiedział odchodząc od Zangetsu.
-A żebyś wiedział, że przyjdę. Żeby cię zlać.
-Będzie aż tak ostro?
-Żebyś się nie zdziwił.
-Swoją drogą... dawno nie praktykowaliśmy bdsm...
-A możesz się zamknąć? - zapytał zdenerwowany, pomijając fakt, że nie przypominał sobie, żeby praktykowali bdsm. Za jego zgodą, rzecz jasna.
-Ichigo.
-Co? - odparł oschle.
-Lubisz jak ci robię laskę?
-Nienawidzę cię. - na to Hollow się uśmiechnął.
-Nie to mówiłeś ostatniej nocy. - przypominając Ichigo co wydobywało się z jego ust gdy byli razem.
-Ty cholerny... - zaczął zaciskając pięści.
-Synu! - krzyknął Isshin z dołu - Chodź na kolację.
-Nie chcę jeść. - odparł starając się ukryć zdenerwowanie
-Właśnie. - odezwał się Hollow - Ichigo nie chce jeść. Chce żebym mu zrobił laskę.
-Wcale nie! - krzyknął zbulwersowany.
-Nie wstydź się. Nikomu nie powiem.
-Już powiedziałeś. - stwierdził nawiązując do jego rozmowy z Zanpakutou.
-A, o to chodzi. Nie martw się. Zangetsu chyba i tak nie zrozumiał mojego pytania.
-Ale ja zrozumiałem. - powiedział dobitnie podkreślając swoje zdenerwowanie.
-Oczywiście, że zrozumiałeś. A jak chcesz to mogę ci to znów zademonstrować.
-W twoich snach.
-No chodź do mnie. Przecież cię nie ugryzę. - podkreślił ostatnie słowo.
-Drań. - stwierdził doskonale zdając sobie sprawę z tego, że Shiro leci sobie w kulki - Jednak idę zjeść. - zmienił zdanie.
-A potem widzę cię u mnie. - powiedział albinos.
-Okey.
-Serio? - zdziwił się Hollow.
-Tak. Jak zjem to przyjdę do ciebie.
-Ale na pewno?
-Tak. - zapewnił, a potem wyszedł z pokoju. Shiro natomiast wciąż stał na bloku jednak tym razem zaintrygowany. Co też jego król planuje...?



---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Pewnie jesteście zdziwieni, tym co przed chwilą przeczytaliście, ale tak mnie naszło na napisanie tego, że nie mogłam się powstrzymać. Mało tego, pomyślałam, że czasami napiszę coś króciutkiego, ale śmiesznego [(mam nadzieję, że to było śmieszne:)] I chcę zaznaczyć, że to nie jest żaden konkretny projekt, tylko taka wstawka.

喜劇(kigeki) znaczy komedia










sobota, 6 lipca 2013

無月 8


Wreszcie kolejna część :)
-------------------------------------------------------------------------------------------------  
 Po kolei przechodził przez poszczególne warstwy. Chciał poznać piekło i jego ważniejsze części, żeby móc się tutaj swobodnie poruszać i przede wszystkim po to, aby nie sprawiać problemów swojemu stwórcy. Chociaż po przejściu określonych miejsc nie wydawało się być trudne poruszanie się po piekle. Każda warstwa praktycznie była taka sama. No może różniła się tylko liczbą zmasakrowanych ciał porozrzucanych po ziemi, co swoją drogą przykuwało jego uwagę. Patrząc na nie miał ochotę je dobić. Nie wiedział skąd to uczucie się brało i trochę się przestraszył. Nie był pewny siebie. Przez takie myśli pojawiło się uczucie lęku, stąd postanowił wrócić do komnaty swojego pana.
  W drodze na piątą warstwę natknął się na nietypowy dla niego obraz. Dwa demony płci męskiej. Jeden w ubraniu, drugi zupełnie nagi, cały czas stykali swoje usta. Nagle ten w odzieniu zjechał na jego szyję, a potem skierował się w dół.
-Dairo. - odezwał się nagi. Ubrany spojrzał na niego.
-Co się stało?
-Ktoś nas obserwuje. - powiedział łagodnie, a potem odwrócił głowę w stronę Tesri. Dairo również spojrzał na niego. - Co się stało, blondynku? Chciałbyś się do nas przyłączyć?
-Zapomnij. - odezwał się ubrany do swojego partnera - Nie będę się tobą dzielił.
-Jesteś strasznie zaborczy, wiesz?
-To nie moja wina, że... - nie dokończył, bo zatkano mu usta - Przynieś mi coś do picia. - poprosił zabierając palec.
-Dobrze. - zgodził się, po czym dotknął dłonią jego policzka - Kocham cię. - powiedział, po czym go pocałował. Potem na odchodne rzucił Tesri ostrzegawcze spojrzenie i zniknął w korytarzu.
-Nie przejmuj się tym. - oparł się o ścianę - Dairo nie lubi nikogo z kim rozmawiam.
-On... - zaczął widząc jaka była jego aura. Nie podobała mu się.
-Był aniołem. - rozwiał jego wątpliwości - Był aniołem... A ja go uwiodłem. - wyznał z delikatnym uśmiechem.
-Uwiodłeś? - powtórzył zastanawiając się co to znaczy.
-Tak... To było dawno, ale dobrze pamiętam. Wystarczyło pokazać mu to czego nie znał. A potem sam do mnie przyszedł.
-Powiedział, że cię kocha. - przypomniał sobie ostatnie słowa, które brzmiały znajomo, tylko, że... nie pamiętał co znaczyły. Dlatego postanowił zapytać. - Co to znaczy?
-Nie wiesz? - zdziwił się. - No tak. - przytaknął sobie - Przecież go nie masz. - stwierdził patrząc na jego klatkę piersiową.
-Czego nie mam? - zapytał. Pomyślał, że jeżeli czegoś mu brakuje nie będzie użyteczny dla swojego stwórcy, a tego nie chciał. Nagi się tylko uśmiechnął. Na kilometr było widać, że blondyn kiedyś był człowiekiem.
-Kto cię stworzył?
-Nnoitra-sama. - odpowiedział pewnie. Dokładnie to pamiętał. Kiedy otworzył oczy od razu wiedział kto jest jego panem.
-No tak. - przytaknął. Właściwie to powinno być oczywiste, bo tylko demony wyższej rangi miały pozwolenie na coś takiego. Jednak nie rozumiał dlaczego zamiast stworzyć sobie demona Gilga przemienił człowieka. - I co, podoba ci się tutaj? - nagle zmienił temat.
-Tak. Chociaż nie znam jeszcze wszystkich miejsc.
-Nie martw się. Będziesz miał na poznanie dużo czasu. - uśmiechnął się - W końcu zostaniesz tu na wieczność.
-Chcę tu być. - odparł pewnie - …z Nnoira-samą.
-O niego chodzi... - powiedział kierując się w stronę blondyna. Kiedy znalazł się blisko oparł dłoń o ścianę. - Powiedz... robił ci to już? - zapytał patrząc mu prosto w oczy.
-Co...?
-Czyli nie. - stwierdził wnioskując, że między blondynem a Nnoitrą niczego nie było. A gdyby to zmienić? - Powiedz... Chciałbyś uszczęśliwić Nnoitrę?
-Tak. - odparł zdecydowanie. Zrobiłby wszystko, żeby jego stwórca był szczęśliwy.
-Więc mu powiedz, żeby cię przeleciał.
-Przeleciał?
-Tak. Żeby ci włożył coś w dziurkę.
-...w dziurkę. - powtórzył starając się zapamiętać.
-Uwierz mi. Będzie wniebowzięty. - dodał, a potem się odsunął. Wyczuł, że Dairo się zbliża. Chwilę potem ukazał się im z napojem dla swojego ukochanego. - Bywaj, mały. - rzucił na odchodne i razem z byłym aniołem się oddalili. Tesra natomiast postanowił wrócić do komnaty swojego stwórcy. Może właśnie teraz... jest mu potrzebny?

  Kiedy był blisko drzwi do pokoju przeszły go dreszcze. Po prostu poczuł na sobie żądzę mordu. Chwilę potem został chwycony za włosy i mocno szarpnięty do tyłu. Jednak nie przewrócił się. Jego plecy wylądowały na czymś. Albo raczej... kimś.
-I gdzie się tak szlajałeś, co? - usłyszał znajomy głos.
-Nnoitra... -sama...
-Pytałem o coś. - powiedział zdenerwowany mocniej ściskając jego włosy.
-Ja tylko... poznawałem... piekło.
-He?
-Chciałem lepiej wszystko wiedzieć, żeby być bardziej użyteczny dla ciebie, Nnoitra-sama. - kiedy Gilga to usłyszał puścił go. Tesra natychmiast się odwrócił i ukłonił mówiąc: - Przepraszam, Nnoitra-sama!
-Wyluzuj. - powiedział jakby było mu to obojętne - Tylko cię sprawdzałem. - na to blondyn padł na kolana. Czarnowłosy spojrzał na niego zdziwiony. Co tak nagle stało się jego podwładnemu?
-Nnoitra-sama, ja... Ja chcę żebyś był szczęśliwy. - powiedział pełen przejęcia patrząc prosto w oczy swojemu panu.
-Szczęśliwy? - powtórzył zdziwiony. Szczerze mówiąc nie spodziewał się takiego wyznania na korytarzu w piekle.
-Tak. - zapewnił i chciał powiedzieć to co polecił mu nagi demon, ale jego pan był pierwszy.
-Więc chodź za mną. - rzekł, po czym odwrócił się i zaczął iść przed siebie. Tesra natychmiast podniósł się i podążył za nim. Nnoitra się uśmiechnął. To było bardzo intrygujące, że młody nie pyta "dokąd idą" tylko tak ślepo za nim kroczy. Podobało mu się to. I chyba... zatrzyma sobie Tesrę na dłużej.

-Nnoitra-sama... - zaczął rozglądając się po miejscu, do którego został przyprowadzony. To było kompletne pustkowie z wysuszoną, popękaną ziemią. Jednak najbardziej jego uwagę przyciągnęło to, że było tu głucho. Tak jakby to miejsce nie istniało.
-To będzie twoja pierwsza lekcja. - oznajmił z uśmiechem, po czym pstryknął palcami. Wtedy z nieba zleciały ciała i z hukiem upadły na ziemi przed nimi. Te, które wylądowały na samej górze sterty powoli osunęły się po niej na dół, reszta już się nie poruszyła. - Zademonstruję ci to. - powiedział i chwycił pierwszą lepszą duszę za włosy. Całkowicie ignorując jej krzyki kopnął ją tak mocno w plecy, że złamał jej kręgosłup. Potem zaczął ciągnąć jej głowę, aż w końcu ją oderwał, a następnie wyrzucił. - Teraz twoja kolej. - na te słowa potępione dusze zaczęły uciekać w przerażeniu. Oczywiście nie mogąc pozwolić, żeby przybysze robili co chcieli i po to żeby ta lekcja odpowiednio się odbyła, Nnoitra postanowił nieco ukrócić zapał potępieńców do ucieczki. W tym celu pojawił się przed nimi z bronią w ręku i po kolei obciął wszystkim nogi. Potem tym, którzy zaczęli wołać Boga na pomoc, obcinał głowy. Koniec końców zostało tylko kilka dusz, które mimo braku nóg próbowały uciekać czołgając się. - Tesra. - powiedział gdy pojawił się obok niego - Zabaw się.
-Jak sobie życzysz, Nnoitra-sama. - powiedział a potem, wnioskując, że chodzi o to co robił jego pan, spróbował go naśladować.
 
 Gilga uważnie obserwował poczynania swojego sługusa. Na początku młodemu trochę niemrawo szło to torturowanie dusz, ale potem się wkręcił. Aż miło było popatrzeć jak nowo narodzony demon rozdziera potępieńców na strzępy.
-I czego ty go uczysz? - Nnoitra się odwrócił w stronę słyszanego głosu.
-A co ty tu robisz? - zapytał Szayela. Skoro Granz tutaj przyszedł znaczy, że jest czegoś ciekaw.
-Chciałem coś od ciebie pożyczyć.
-Co?
-Twojego blondynka.
-Spierdalaj. - odparł krótko, po czym znów zaczął patrzeć na swojego sługę.
-Wypożyczając mi go przysłużyłbyś się nauce.
-Idź i się zabij. - skwitował nawet na niego nie patrząc.
-Jesteś taki sam jak Grimmjow. - stwierdził z niesmakiem. Na to Nnoitra zaczął się śmiać, ale w pewnym momencie bardzo spoważniał.
-Idź stąd zanim zrobię z twojej "pięknej" buźki miazgę. - ostrzegł go. Wtedy Szayel postanowił się wycofać. Nie zamierzał wdawać się w żadne bójki, co nie znaczy, że się poddał. Spróbuje kiedy indziej. Tym razem sam zapyta blondyna o chęć bycia królikiem doświadczalnym. Może młody się zgodzi.
-Heh. - uśmiechnął się do siebie doskonale wiedząc co się roi w tej głowie Granza i na pewno nie zamierzał mu na to pozwolić. - Tesra! - zawołał głośno. Jego sługa od razu pojawił się przed nim.
-Znasz Szayel, prawda? - zapytał nie wykluczając, że blondyn może go nie pamiętać, mimo, że go widział.
-Tak, Nnoitra-sama.
-Dobrze. W takim razie powiem ci jedną bardzo ważną rzecz: masz go nie słuchać. Cokolwiek ci powie albo obieca po prostu poślij go do diabła, rozumiesz?
-Tak, Nnoitra-sama.
-Bardzo dobrze. - powiedział głaszcząc go po głowie - I jak się bawiłeś? - zmienił temat.
-Dobrze, Nnoitra-sama.
-Strasznie się pobrudziłeś. - stwierdził widząc jego ubranie poplamione krwią - Trzeba to zmienić. - powiedział, po czym rozpiął mu górną część ubrania zatrzymując się na pasie. Potem zsunął mu ją z ramion. Tesra zawstydzony odwrócił głowę. To nie umknęło uwadze Gilge, który postanowił coś zrobić w tym kierunku. Poza tym był ciekawy dlaczego młody tak reaguje jak się go rozbiera. - Tesra... - nachylił się nad jego uchem - Lubisz to?
-Nnoitra-sama... - zaczął pod wpływem głosu swojego pana, a jego oddech przyśpieszył.
-Nnoitra... - Gilga odwrócił się w stronę słyszanego głosu natomiast Tesra zaczął naciągać na siebie ubranie. - Nigdy cię o to nie podejrzewałem. - stwierdził zakrywając Lilynette oczy ręką.
-Starrk! - zdenerwowała się. Dlaczego Coyote to zrobił?
-Co tu robisz? - zapytał czarnowłosy.
-Przyszedłem przekazać ci rozkazy Lucyfera-samy. Do czasu aż nie zostaniemy poinformowani, mamy zaprzestać jakichkolwiek działań dotyczących Hōgyoku.
-Dlaczego? - zdziwił się. Z jakiego powodu szatan się wycofuje. Czyżby nie był już zainteresowany tym przedmiotem?
-Takie są rozkazy.
-Właśnie. - potwierdziła Lilynette zabierając sobie rękę Starrka z twarzy.
-Mała się odezwała... - stwierdził kąśliwie. Nie lubił dziewczyny.
-Nie jestem mała! - zdenerwowała się.
-Jesteś. Jak mrówka.
-Ty cholerny...! - krzyknęła i chciała go bić, ale Coyote ją powstrzymał, a potem wziął pod pachę i oboje zniknęli.
-No to lipa. - stwierdził. Skoro szatan zaprzestał swoich działań w najbliższym czasie powieje nudą. Chyba, że... - Tesra, idziemy. - rozkazał. Blondyn szybko zapiął ubranie i ruszył za panem.

 Uważnie obserwował każdy ruch Lucyfera. Po tym jak dowiedział się o śmierci Urahary zdawał się być w nieco lepszym nastroju. Chociaż może to tylko pozory. Mimo to był ciekawy z jakiego powodu szatan zaprzestał działań. Przecież Hōgyoku samo się nie znajdzie. Poza tym w rozmowie z Kaname wydawało się, że stracił zainteresowanie. Tylko, co zrobi gdy jego przebudzenie znacząco wpłynie na piekło? Jednakże narazie nic na to nie wskazywało. Wiedzieli, o którego demona chodzi, ale ten nie wykazywał jakichś morderczych skłonności, co w ogóle było dziwne. Przecież demony są stworzone do zabijania, a ten jeden najwyraźniej nie lubił zabijać. Pamiętał, że gdy inne istoty piekielne zauważyły to, starały się wygnać go z piekła, tłumacząc się tym, że nie potrzebny jest tutaj demon, który nie potrafi skrócić czyjegoś życia i jest bardziej dobry niż zły. Ale szatan nie spełnił ich żądania, gdyż wolał mieć go przy sobie, aby móc obserwować jego rozwój.
-To wszystko, Kaname. Możesz odejść.
-Tak jest. - odparł, po czym się oddalił.
-Dlaczego zaprzestałeś szukać Hōgyoku? - spytał Gin.
-Nie zrobi mi różnicy kto go obudzi. - odpowiedział siadając na swoim tronie - Jednakże, chciałbym, żeby po wszystkim Hōgyoku wróciło do mnie. Nie byłoby dobrze gdyby trafiło ono w niepowołane ręce, prawda, Gin? (taa, jasne, Aizen, bo twoje ręce są bardzo powołane XD)
-Naturalnie.
-W takim razie zostawiam to tobie. - skupił na nim swój wzrok - Nie zawiedź mnie, Gin.
-Hai, hai. - przytaknął, wstał, a potem wyszedł wyszedł. I nie wiedzieć czemu przypomniał sobie o kimś, kogo dawno temu mógł widzieć codziennie. Ciekawe jak sobie radzi ta anielica?

 Czekał z utęsknieniem w miejscu, w którym zawsze się spotykali. Przybył tu wcześniej licząc na to, że Shiro równie szybko się pojawi, ale anioł nie przychodził. W prawdzie było przed czasem, a mimo to zaczął odczuwać lęk, że albinos nie przyjdzie. Jednak gdy zobaczył go na horyzoncie od razu poderwał się z trawy wyczekując aż jego ukochany pojawi się obok.
-Hichigo. - powiedział, gdy anioł wylądował przy nim. Potem wtulił się w niego. Shiro objął go mocno. - Hichigo... możemy być razem.
-Co tak nagle? - zdziwił się puszczając go. Ichigo zawsze miał wątpliwości i mówił o tym, że ich uczucie jest zakazane, bo są przeciwstawnej rasy. Ale przed chwilą w jego głosie było słychać niesamowitą pewność, co swoją drogą podbudowało go.
-No bo... - objął jego twarz - To nie ważne, że jesteśmy innej rasy. Ja... - skupił swój wzrok na jego oczach - Ja kocham cię takiego jakim jesteś. - powiedział głośno.
-Wiem. - zapewnił. Od początku wiedział, że Ichigo kochał go bez względu na wszystko. A on, odwzajemniał to. - Ale musimy to zrobić.
-Co takiego?
-Staniemy się ludźmi.
-Ludźmi? - powtórzył zaskoczony.
-Tak. Wtedy będziemy mogli być ze sobą nie obawiając się niczego. - stwierdził głownie mając na myśli obiekcje boga i szatana.
-Ale jak chcesz to zrobić?
-Ja nie mogę. Ale poproszę o to boga.
-Myślisz, że się zgodzi?
-Tak. Zwłaszcza, że zamierzam mu pomagać.
-To znaczy?
-Poproszę, żeby nie zabierał mi mojej mocy i wtedy nawet jako człowiek będę mógł walczyć z demonami na ziemi. Oczywiście ciebie też to się tyczny.
-Nie wiem czy bóg będzie chciał zachować moją moc... - powiedział sceptycznie.
-A masz coś przeciwko zabijaniu demonów?
-Nie. - odparł szczerze. Uważał, że demony są złe, w dodatku krzywdzą ludzi, no i powinny być unieszkodliwiane.
-Więc na pewno się zgodzi. - zapewnił - I wiem nawet gdzie będziemy mieszkać. - dodał.
-Nawet to zaplanowałeś?
-Oczywiście. Zaplanowałem wszystko. - przyznał - I mam nadzieję, że się na to zgodzisz. - spojrzał na niego z nadzieją w oczach.
-Oczywiście, że się zgadzam. - powiedział pewnie nie mając wątpliwości. Wtedy anioł go pocałował. Ichigo szybko to odwzajemnił, a po chwili już dominował w pocałunku. Nagle delikatnie popchnął albinosa i obaj znaleźli się w pozycji leżącej.
-Ichigo... - zaczął Shiro zdziwiony zachowaniem ukochanego. Rudowłosy nic nie odpowiedział, tylko znów zaczął go całować. W pewnej chwili gwałtownie odsłonił mu klatkę piersiową i zaczął ją lizać. - Ichigo... - teraz już zaniepokojony próbował powstrzymać demona, ale ten zdawał się go w ogóle nie słuchać. Jednak najbardziej niepokojące były oczy Ichigo, które przybrały czerwony kolor. W dodatku przez chwilę na twarzy rudowłosego zagościł demoniczny uśmiech. To pierwszy raz gdy taki zobaczył. - Ichigo, co ci... się stało? - dokończył z westchniem, na skutek ugryzienia jego sutka. Na to demon się uśmiechnął, a potem zbliżył swoją twarz do twarzy anioła.
-Hichigo... - zaczął przejeżdżając palcem po jego ustach - Chcę cię. - wyznał - Teraz. - dodał, a potem położył dłoń na kroku anioła i począł go pocierać. Shirosaki nie chciał być wobec swojego ukochanego brutalny, ale to co robił Ichigo naprawdę go szokowało. Czuł, że musi go powstrzymać. Dlatego mocno złapał go za ramiona i odsunął od siebie.
-Opanuj się! - powiedział głośno. Wtedy wyraz twarzy demona zupełnie się zmienił. Teraz rudowłosy patrzył tak jakby sam nie mógł uwierzyć co przed chwilą robił. - Ichigo... - ten odwrócił głowę, ale nagle zabrał ze swoich ramion dłonie Shiro, szybko wstał i zniknął. Anioł nawet nie zdążył zareagować. - Ichigo... - powiedział naciągając na siebie ubranie.

 Wciąż zakrywając sobie dłonią usta próbował się opanować, co było trudne, bo nie mógł uwierzyć, że zrobił coś takiego. Zwłaszcza, że bardzo starał się tłumić to pożądanie, które czuł względem Hichigo. Szczerze mówiąc, myślał, że mu to wychodzi, że panuje nad tym, ale najwyraźniej nie. Jednak w tej chwili najbardziej nurtowała go pewna sprawa. Właściwie... uświadomił sobie coś. To, że on i Shiro byli przeciwstawnej rasy, że dzieliło ich niebo i piekło, że ich miłość jest zakazana... To nie tego się obawiał. Tak naprawdę bał się żądzy, którą wzbudzał w nim Hichigo. W dodatku miał wrażenie, że nie tylko on to czuł. Od momentu gdy spotkał anioła wydawało mu się, że nie tylko on na niego patrzy. Tak jakby było w nim coś, albo ktoś, kto również obserwował albinosa i... łaknął go. Teraz, kiedy to do niego dotarło tym bardziej nie mógł pozwolić, żeby to przejęło nad nim kontrolę i skrzywdziło Shiro, dlatego... nie miał wyboru.

Musiał to zrobić.