Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Klatka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Klatka. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 20 czerwca 2013

Klatka 36


Po kilku godzinach nużącej jazdy dotarli na miejsce. Grimmjow zaparkował tuż przed wejściem, po czym wszyscy wysiedli z samochodu. Nnoitra podszedł do bagażnika, otworzył go i zaczął wyciągać bagaże.
-Młody. - chłopak natychmiast znalazł się obok niego. Wtedy Gilga wręczył mu kilka pakunków. - Grimmjow, to twoje. - powiedział stawiając jego torbę obok wozu. Potem sięgnął po ostatni bagaż, jednak nie zdążył go dotknąć, bo Ulquiorra go ubiegł.
-To wszystko, co wziąłeś? - zapytał widząc małą torbę zielonookiego.
-Tak. - odparł, po czym odszedł. Nnoitra zamknął bagażnik, po czym wziął swoje bagaże. Potem rozejrzał się dookoła. Od czasu gdy był tutaj ostatni raz nic się nie zmieniło. To sobie chwalił. Nie lubił ciągłych zmian. Poza tym dobrze znał tutejsze źródła. W czasie wolnego zawsze przyjeżdżał tu wypocząć. No i miał mile wspomnienia odnośnie tego miejsca. Zawsze przyjeżdżali tutaj z Nel jak byli dziećmi. Szkoda, że jego narzeczona nie mogła się z nimi przejechać. Westchnął. Naprawdę chciał, żeby tu była. Ale mimo to, zamierzał się dobrze bawić i porządnie wypocząć. - Idziemy. - powiedział do Tesri i obaj poszli do pensjonatu.

-Witamy. - powiedziała ekspedientka nisko się kłaniając.
-Cześć. - odparł stając przy ladzie. Kobieta wyprostowała się zaskoczona, ale gdy zobaczyła kto przed nią stoi, zrozumiała skąd to przywitanie.
-Nnoitra.
-We własnej osobie.
-Dlaczego nie dzwoniłeś, że przyjedziesz? Szef zarezerwowałby pasjonat tylko dla ciebie.
-Nie pomyślałem o tym. - przyznał. Tak się zaangażował w wyprawę, że zapomniał iż jest możliwość wynajęcie całego pensjonatu. Ale obecnie nie potrzebował aż takiej ciszy. - Młody, chodź tutaj. - przywołał go gestem ręki. Chłopak natychmiast znalazł się przy pracodawcy. - Kukaku, to mój nowy pracownik. - Młody, przedstaw się.
-Tesra Lindocruz. - powiedział kłaniając się.
-Shiba Kukaku.
-Siema, Kukaku. - przywitał się stając przy ladzie.
-Grimmjow. Też przyjechałeś?
-Nie tylko on. - wtrącił się Nnoitra - Ulquiorra też tu jest.
-Wiem. - przyznała wskazując w róg recepcji. Członkowie Espady odwrócili głowy i zobaczyli Schiffera patrzącego w okno.
-Skoro już wszyscy tu jesteśmy, to zajmijmy się formalnościami. - Kukaku podała mu listę zameldowania. Nnoitra przejrzał ją. Raczej nie było wyboru. - Poprosimy 2 pokoje.
-Czemu tylko 2? - zdziwił się Grimmjow. Przecież była ich czwórka.
-Pokoje są dwuosobowe. Więc ja będę mieszkał z młodym, a ty z Ulquiorrą. (nie mogłam oprzeć się wsadzeniu Grimmjowa i Ulquiorry do jednego pokoju :3)
-Co?! - wzburzył się. Dlaczego miał dzielić z nim jeden pokój?
-Nie narzekaj. - powiedział biorąc długopis do ręki - Powinieneś się cieszyć, że w ogóle masz pokój. - stwierdził patrząc na listę odwiedzających. Takiego tłumu jeszcze tu nie było. Może rzeczywiście powinien wynająć pensjonaty tylko dla siebie? Uśmiechnął się do siebie, po czym podpisał dokument. - Młody, teraz ty. - podał mu długopis. Tesra złożył podpis. - Idziemy. - powiedział biorąc klucze.
-Czekaj! - zaczął Grimmjow chcąc wyjaśnić zaistniałą sytuację, ale Gilga go zignorował. Nagle mu coś zaświtało. - Poproszę inny pokój.
-Nie ma.
-Jak to nie ma?!
-W tym okresie mamy bardzo dużo wczasowiczów. Wczoraj wszystkie pokoje były zajęte. To że dzisiaj były 2 wolne zawdzięczacie rodzinie, która wymeldowała się z samego rana. - Grimmjow czuł, że zaraz wyjdzie z siebie. Jak mogło dojść do tego, że był zmuszony dzielić jeden pokój z Ulquiorrą? - Jeśli chcesz to została jeszcze piwnica.
-Jego wyli do piwnicy. - powiedział wkurzony.
-Dlaczego? Przecież on nie ma takich problemów jak ty.
-Co to miało znaczyć? - spytał wzburzony tym komentarza. Nagle kątem oka zauważył, że Schiffer stoi przy ladzie. Zielonooki wziął długopis i podpisał się na liście zameldowanych. Potem wziął klucze i poszedł do pokoju. Grimmjow zacisnął pięści. Na pewno nie pozwoli, żeby Ulquiorra się rządził. Natychmiast się podpisał, po czym również udał się do pokoju. Kukaku patrzyła jak Grimmjow w pośpiechu znika jej z oczu. Może rzeczywiście to nienajlepszy pomysł żeby on i zielonooki dzielili jeden pokój. Jednak coś ją zastanowiło. Kiedy Nnoitra ppowiedział, że będą mieszkali razem Ulquiorra oderwał wzrok od okna i spojrzał na nich. To wyglądało tak jakby zainteresowała go ta sytuacja. Czyżby się z tego cieszył?

Dogonił Ulquiorrę gdy ten był jedną nogą w pomieszczeniu. Szybko znalazł się przy nim i utorował sobie wejście swoim łokciem. Natychmiast podszedł do łóżka znajdującego się blisko wyjścia na taras. Położył na nim torbę tym samym zaznaczając, że ta cześć jest jego. A potem dla ścisłości położył się na łóżku. Ręce włożył pod głowę i zaczął rozglądać się po pokoju. Było nawet przytulnie. To pewnie dlatego, że w przeważały tutaj barwy ciepłe. Tylko jedno mu nie pasowało - Ulquiorra. Ten właśnie znalazł się w zasięgu jego wzroku.
-Zadowolony? - zaczął patrząc jak Schiffer kładzie torbę na łóżko. Jednak ten nie odpowiedział. - To będziemy mieli ciche dni, tak?
-Nie mam obowiązku z tobą rozmawiać. - Grimmjow się uśmiechnął.
-A jednak potrafisz mówić. - stwierdził z satysfakcją w głosie. Nawet Ulquiorrę da się podpuścić. A skoro to sobie wyjaśnili została jeszcze jedna kwestia. - Tylko nie pomyl mojego łóżka ze swoim, Ulquiorra. - ostrzegł. Schiffer był gejem i to oczywiste, że mógłby wpakować mu się do wyrka. A że nienawidził Ulquiorry i nie był homoseksualistą nie zamierzał na to pozwolić. - Rozumiesz? - spytał dla pewności. Zielonooki nic nie odpowiedział, tylko wyszedł z pokoju. Grimmjow się uśmiechnął. To wyglądało tak jakby Schiffer się obraził. Tym lepiej. Przynajmniej nie będzie musiał go znosić. Teraz można odpoczywać.

-Skończyłeś? - spytał wyłączając swój telefon. Chciał na czas urlopu odciąć się od świata.
-Tak. - odparł zamykając szafę, do której powkładał rzeczy swojego pracodawcy oraz swoje.
-To co powiesz na wypróbowanie kąpieliska? - zaproponował. Chwilę temu pokusił się o przeczytanie ulotki, która głosiła, że poszerzono onsen o kilka nowych kąpielisk oraz nowych atrakcji. Jednak te zostawił na później. Narazie chciał się odprężyć w ciepłym zbiorniku wodnym.
-Jeśli tak chcesz. - Nnoitra spojrzał na niego - Proszę o wybaczenie. - powiedział szybko kłaniając się. Zupełnie nie rozumiał dlaczego powiedział to w taki sposób jakby Gilga był jego kolegą.
-Wyluzuj, młody. - powiedział wstając, po czym podszedł do niego - Jesteśmy na urlopie. - przypomniał mu, po czym zmierzwił włosy. Tesra poczuł takie dziwne ciepło w sercu. Ostatnio kiedy Nnoitra zrobił coś takiego w baraku trochę się bał. Ale teraz było inaczej. - Młody? - zaczął widząc, że chłopak nie reaguje. Lindocruz wyprostował się. Wtedy Nnoitra zabrał dłoń z jego głowy. - I nie musiałeś zakładać swojego uniformu. Przecież nie jesteś w pracy. - przypomniał mu, po czym otworzył szafę specjalnie przygotowaną dla wczasowiczów - Tutaj nosimy yukaty. - wyjął dwie i jedną dał Tesri. To mu przypomniało, że o kilku ważnych sprawach, które trzeba omówić. - Byłeś już kiedyś w gorących źródłach?
-Nie.
-Nie? - bardzo się zdziwił. Jak ktoś, kto mieszka w Japonii może nie być chociaż jeden raz w gorących źródłach.
-Najmocniej przepraszam. - powiedział kłaniając się.
-Mówiłem żebyś wyluzował. A tak poza tym... Wolisz łaźnie zwykłe czy koedukacyjne?
-Ja... - powiedział nieco zawstydzony. Wiedział, że w tych drugich mogły używać kobiety i mężczyźni razem.
-No co jest, młody? Masz z tym jakiś problem?
-Nie. - odparł w końcu, chociaż czuł, że sam wygląd kobiet w ręczniku byłby dla niego wielkim przeżyciem.
-Więc bierzemy zwykłą. - wyjaśnił widząc minę chłopaka - Za pięć minut chcę cię widzieć przy recepcji. - oznajmił - Tylko się przebierz. - przypomniał, po czym opuścił pomieszczenie. Lindocruz natychmiast wykonał polecenie przełożonego. Ściągną z siebie wszystko i włożył yukatę. Potem położył swoje ubrania na łóżku i szybko wyszedł.

Gdy zszedł na dół zobaczył Gilgę rozmawiającego z recepcjonistką. Kiedy czarnowłosy go zauważył przywołał go gestem ręki. Tesra natychmiast podbiegł do niego.
-To my idziemy. - oznajmił, po czym wziął duże pudełko z lady i skierował się w stronę wyznaczonego miejsca. Chłopak poszedł za nim. Szczerze mówiąc był ciekaw dokąd teraz idą. Z zamyśleń wyrwał go pracodawca, który się zatrzymał. Teraz obaj stali przed drzwiami do przebieralni. - Trzymaj, młody. - podał mu pudełko. Sam otworzył drzwi i jako pierwszy wszedł do środka. Tesra wszedł za nim. Rozejrzał się dookoła. Od razu przy wejściu była duża półka z przegrodami, na których stały wiklinowe kosze. Zaraz obok mieściły się blaty z dwoma zlewami, a przy nich stały dwa krzesła. Na środku blatu były ustawione kosmetyki, zaś bo boku do ściany zamocowane suszarki z dwóch stron. Jednak największą uwagę zwracało duże lustro nad zlewami. Zajmowało prawie całą powierzchnię ściany. Chciał o to zapytać przełożonego, jednak gdy spojrzał na niego natychmiast się odwrócił.
-Nnoitr-sama... - zaczął zmieszany. Jego pracodawca był nagi.
-Młody, teraz twoja kolej. - oznajmił kładąc swoją yukatę do jednego z wiklinowych koszyków.
-Ale... - zaczął zmieszany. Miał się tak rozbierać?
-Jak chcesz wejść do łaźni musisz być nagi. - wyjaśnił - Pośpiesz się. - ponaglił go, po czym przeszedł do kolejnego pomieszczenia.
-Tak. - przytaknął, po czym sięgnął do obi. Rozwiązał je i zdjął yukatę. Odłożył ją do koszyka, po czym poszedł tam gdzie zniknął Nnoira. Gdy wszedł do pomieszczenia zastał przełożonego siedzącego na plastikowym krzesełku. Zorientował się, że też ma usiąść, więc zajął miejsce obok. Kiedy usiadł starał się zrobić to tak aby nie było widać jego przyrodzenia. Trochę się wstydził. Poza tym czuł się nie pewnie. To był jego pierwszy raz w gorących źródłach i nie chciał popełnić żadnego błędu przy swoim pracodawcy.
-Teraz się wypucujemy. - oznajmił i zaraz potem wyjaśnił - Zanim wejdzie się do wody należy dokładnie umyć swoje ciało, a potem dokładnie zmyć mydliny. Zapamiętaj to.
-Tak jest.
-To do dzieła. - powiedział odwracając się, po czym wskazał na swoje plecy - Umyj mi je.
-Tak jest. - natychmiast wziął gąbkę oraz specjalny detergent i nalał go na nią. Potem nieco zwilżył ją wodą. Kilka razy ścisnął tworząc pianę i przyłożył ją do pleców pracodawcy. Wziął głęboki wdech. To było dla niego wyzwanie. Chciał to zrobić jak najlepiej.
-Młody?
-Tak? - zapytał niepewnie.
-Pośpiesz się.
-Tak jest, Nnoitra-sama. - powiedział i zaczął delikatnie przesuwać gąbkę po ciele Gilgi. Starał się do robić najlepiej i najbardziej dokładnie jak potrafił.
-Co ty robisz? - odezwał się nagle Nnoitra - Samochód woskujesz? - spytał stanowczo. Tesra od pięciu minut pocierał to samo miejsce.
-Najmocniej przepraszam. - na to czarnowłosy odwrócił się w jego stronę i nalawszy na mokrą gąbkę detergentu zaczął myć plecy chłopakowi. Robił to szybko aczkolwiek dokładnie. Gdy skończył zaczął myć resztę swojego ciała. Tesra poszedł za jego przykładem i zrobił to samo. Potem obaj dokładnie spłukali z siebie mydliny, po czym wzięli ręczniki z pudełka i owinąwszy je wokół bioder wyszli z pomieszczenia. Od razu znaleźli się przy zbiorniku wodnym. Tesra się rozejrzał. Byli na zewnątrz, otoczeni wysokimi kamiennymi ścianami. Na środku znajdował się zbiornik z wodą, z którego unosiła się para świadcząca o wysokiej temperaturze. I przede wszystkim było bardzo ciepło. Chłopak podziwiał tak widok i atmosferę dopóki nie zauważył jak jego pracodawca wchodzi do wody. Wtedy natychmiast dołączył do niego. Nnoitra zanurzył się w wodzie do połowy klatki piersiowej, po czym oparł o jedną ze skał, która dzieliła basen na pół. Zaraz obok usiadł Tesra.
-I jak, młody? - zapytał odchylając głowę do tyłu.
-Dobrze. - odparł patrząc na niego, jednak kątem oka zauważył jak w ich stronę coś zmierza. Była to mała tacka, na której stała porcelanowa buteleczka oraz dwie czarki.
-Nnoitra-sama... - zaczął widząc jak przedmioty podpływają do nich.
-Hmm? - spojrzał na niego.
-Ej, wy. - powiedział jakiś mężczyzna pojawiający się przy na ich połowie. Nnoitra się odwrócił. - To od tamtego gościa w drugim akwenie. - wyjaśnił, po czym po czym wyszedł z baseny i zniknął za drzwiami do pryszniców. Gilga zmarszczył brwi. Kto go uraczył sake? Postanowił się przekonać.
-Zaczekaj tu, młody.
-Tak jest. - na to Nnoitra wziął tackę i udał się za skałę. Kiedy zobaczył kto się o nią opiera uniósł brwi. Jakoś się nie spodziewał go tutaj.
-Co ty tu robisz? - spytał zanurzając się w wodzie.
-Kōga wziął wolne i chciał tutaj przyjechać.
-A co to wszyscy biorą urlop? - zapytał przysuwając do siebie tackę.
-To znaczy, że Ulquiorra też ma wolne?
-A co, nie mówił ci?
-Nie widziałem się z nim.
-Od czasu naszej rozmowy w Uwasie? Myślałem, że jesteś zdecydowany
-Nie miałem czasu. A teraz jestem na urlopie.
-Nie martw się. Masz dobrą okazję żeby z nim pogadać.
-To znaczy?
-Ulquiorra przyjechał tutaj razem z nami.
-Naprawdę? - zdziwił się. Jego brat nie był typem rozrywkowej osoby, nie wspominając już o wyjazdach w towarzystwie.
-Aizen. - powiedział i dla Muramasy wszystko było jasne.
-Rozumiem. Więc który pokój ma mój brat?
-6. Ale uważaj. - ostrzegł kiedy Muramasa wstał - Twój brat ma nadpobudliwego współlokatora.
-Będę o tym pamiętał. - zapewnił zastanawiając się z kim Ulquiorra dzieli pokój. Sam fakt, że jego brat z kimś mieszka był zaskakujący. Kiedy Muramasa wyszedł z wody Nnoitra wziął jedną czarkę i upił nieco alkoholu, po czym spojrzał w niebo. Ten pobyt w gorących źródłach może być bardzo ciekawy.

Klatka 34


~Alex, przepraszam, ale nie było notek, ponieważ nie miałam internetu.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-Nnoitra Gilga?
-Zgadza się. - potwierdził. Wtedy mężczyzna wręczył mu duże czarne pudełko. Kiedy czarnowlosy je przyjął odwrócił się i zamknął nogą drzwi. - Młody, to dla ciebie. - oznajmił stawiając je na biurku, przy którym siedział Tesra. Chłopak spojrzał na niego zaskoczony. Nie spodziewał się, że coś dostanie od przełożonego. - Śmiało, młody. - zachęcił go - Otwórz. - powiedział widząc wahanie w oczach chłopaka. Lindocruz niepewnie rozpakował pakunek. - To twój uniform. - wyjaśnił - Przymierz.
-T-Tutaj? - zająkał się.
-To jakiś problem?
-N-Nie, tylko...
-Skorzystaj z łazienki. - powiedział widząc, że chłopak naprawdę ma jakieś objekcje Może się wstydził?
-Tak, Nnoitra-sama. - wziął pudełko i szybko znalazł się we wskazanym miejscu.
-Tylko się pospiesz. - przypomniał mu.
-Tak jest, Nnoitra-sama. - odparł stanowczo, po czym zabrał się za przymierzanie. Wyciągnął wszystko z pudełka i po kolei zaczął wkładać. Podkoszulek, spodnie, następnie buty, w które, podobnie jak jego przełożony, włożył nogawki, potem górną częśc ubrania przypominająca płacz. Rekawy podwinął sobie za łokieć. Na koniec włożył rękawice. Jeszcze tylko przejrzał się w lustrze, potem szybko wyszedł. Nnoitra spojrzał na niego, po czym uważnie zmierzył go wzrokiem od dołu do góry.
-Pasuje ci. - stwierdził szczerze. Sam wybierał ten strój i na początku nie był pewien czy Tesra będzie w tym dobrze wyglądał. Ale teraz zdecydowanie był na "tak". - A, prawie bym zapomniał. - podszedł do szafy i wyciągnął z niej neseser. Położył go na łóżku, po czym otworzył. - Tu masz wszystkie potrzebne przepustki. - oznajmił wskazując chłopakowi zawartość - Ale... Pracownicy niższej rangi nie mogą wchodzić na najwyższe piętro. - uprzedził. Chciał żeby młody znał tutejsze zasady i nie popełnił jakiejś gafy. Te kończą się tylko w jeden sposób. - Wstęp wzbroniony masz też do wszystkich pomieszczeń, których nie ma na przepustkach. Więc omijaj je z daleka. Chyba, że otrzymasz ode mnie pozwolenie na wejście. - dodał - I pamiętaj. Nie pracujesz dla Aizena tylko dla mnie, a co za tym idzie...
-Mam cię słuchać, Nnoitra-sama. - dokończył, na co Nnoitra się uśmiechnął.
-Dokładnie tak. - powiedział zadowolony. Widać, że młody szybko chwyta, co podobało się mu. Poza tym lubił ludzi, którzy rozumieją co się do nich mówi. - Dobra - wyciągnął komórkę z kieszeni. Chciał wiedzieć, która godzina. Nie zamierzał się spóźnić na spotkanie. - I jeszcze jedno. - zaczął mając coś ważnego do powiedzenia - Wiesz czym się tutaj zajmujemy, prawda?
-Tak, Nnoitra-sama.
-I wiesz czym ja się zajmuję, prawda?
-Tak, Nnoitra-sama.
-Przeszkadza ci to?
-Nie, Nnoitra-sama.
-To fajnie. - stwierdził naprawdę się ciesząc. Nie lubił nikogo do niczego zmuszać. W dodatku szanował czyjeś przekonania, dlatego byłby kłopot gdyby blondyn musiał robić coś wbrew swojej moralności. Ale skoro mu to nie przeszkadzało, współpraca będzie owocna. - Zaczekaj tutaj. Wrócę za jakaś godzinę.
-Tak jest, Nnoitra-sama.

W trakcie czekania zastanawiał się nad swoim nowym ubraniem. Potem zaczął się zastanawiać nad wyglądem poszczególnej garderoby. Górna cześć sięgała mu do kolan. Pierwszy raz włożył coś tak długiego i wygodnego. Spodnie również były niczego sobie. W rękawicach też dobrze się czuł. Teraz spojrzał na buty. Były czarne z białą podeszwą i sięgały mu do łydek. Czuł się trochę jak w jakimś przebraniu, ale nie czuł się było negatywne uczucie. Zwłaszcza, że Gilga miał podobny uniform. Teraz zaczął rozmyślać o swoim przełożonym. Nie mógł powiedzieć, że zna go na wylot, bo dopiero niedawno został jego pracownikiem, ale uważał, że jego charakter idealnie komponował się z wizerunkiem. Nnoitra nosił białe spodnie włożone w długie czarne buty. Jego koszula była obcisła, miała długie rękawy i rozpięte dwa guziki, co odkrywało nieco jego tors. W dodatku nosił bransoletki. Po trzy na obu rękach. Tesra nie wiedział dlaczego Gilga je ma, ale uważał, że to mu pasuje. Jednak największą ciekawość wzbudzała w nim opaska na oku, którą miał Nnoitra. Od chwili gdy go zobaczył zastanawiał się co się stało, że czrnowłosy ją nosił. Czy robi to, bo lubi? Czy może miał jakiś wypadek? Momentalnie pokręcił głową na znak odgonienia tych myśli i szybko poszedł po walizkę, która leżała na łóżku Nnoitry. Postanowił przejrzeć całą zawartość.

Siedzieli w pokoju socjalnym. Sami. Grimmjow cały czas patrzył na Ulquiorrę, który wydawał się nie być zainteresowany jego szanowna osobą. Tak jakby go tutaj nie było. Od początku nawet na niego nie spojrzał. To było... wnerwiające.
-Po cholerę tu przyszedłeś? - zapytał nie mogąc znieść tego ignorowania. Dopiero teraz zielonooki uraczył go swoim spojrzeniem.
-Z tego samego powodu, co ty.
-Nie wiedziałem, że ta sprawa cię interesuje.
-Taki dostałem rozkaz. - sprostował. To nie miało nic wspólnego z zainteresowaniem. Po prostu takie było polecenie Sōsuke.
-No oczywiście...
-Co masz na myśli? - spytał wyczuwając w głosie niebieskookiego sarkazm.
-Kto wie... - odparł niedbale odwracając głowę w bok, ale widząc kontem oka co robi Ulquiorra spojrzał na niego - Co ty robisz? - spytał widząc jak zielonooki zdjął koszulę.
-Rozbieram się. - przyznał rozpinając sobie spodnie.
-A po co? - zapytał zaskoczony. Czyżby Ulquiorra czegoś chciał?
-Później nie będzie na to czasu. Chcę to zrobić tutaj. - przyznał, po czym jego głowa zwróciła się ku szafie. Potem jego osoba znalazła się przy niej. Otworzył ją, po czym zaczął po kolei wyciągać ubrania, które różniły się od jego uniformu, w którym chodził na codzień. Nowe zlecenie, wymagało odpowiedniego ubioru. Powiesił owy na drzwiczkach, które zaraz potem zostały przymknięte. Zielonooki odwrócił głowę w bok, aby sprawdzić co jest tego przyczyną i zobaczył rękę Grimmjowa przylegającą do szafy. Potem spojrzał na niego.
-Chciałeś się przebrać? - spytał zirytowany Jaegerjaquez. Nikt nie będzie robił z niego idioty.
-Masz coś przeciwko temu? - spytał patrząc mu prosto w oczy. Nagle otworzyły się drzwi i do środka wszedł Nnoitra. Od razu się zatrzymał.
-Przyszedłem nie w porę? - spytał widząc Ulquiorrę w samej bieliźnie i stojącego przy nim Grimmjowa. To było... dziwne.
-Co? - odezwał się Jaegerjaquez.
-Już się zaczęło. - oznajmił, po czym wyszedł. Grimmjow opuścił rękę, którą opierał o szafę. Mimowolnie spojrzał na Ulquiorrę. Ten zdawał się być mało przejęty tym, że Gilga zastał ich w dziwnej sytuacji. Miał coś powiedzieć na ten temat, ale ostatecznie wybrał udanie się na najwyższe piętro. Aizen nie toleruje spoźnialstwa.

Spotkanie przebiegło bardzo sprawnie. Aczkolwiek nie obyło się bez niespodzianek. W pozytywnym tym słowie znaczeniu. Sōsuke ogłosił, że termin zlecenia, które mieli wykonać został przeniesiony, dlatego w najbliższym czasie mogą pozwolić sobie na chwilę wytchnienia. Poza tym do tej pory wszyscy bardzo dobrze się spisywali, więc uznał, że należy im się wolne. A że w najbliższym czasie nie przewidywał żadnych zleceń, nie było sensu trzymać tutaj całej Espady. Wystarczy, że Ulquiorra zostanie, co i tak zapewne będzie miało miejsce, ponieważ zielonooki nie brał wolnego. Kiedy pracownicy usłyszeli dobre nowiny nieco się ożywili. Posypały się różne plany. Nawet Starrk się cieszył. Wreszcie znalazł czas dla Lilynette.
-Ej, Grimmjow. - zagadał do niego Nnoitra - Idę do Uwasy. Zabierzesz się ze mną?
-Czemu nie. - odparł zachęcony. Właściwie to miał tam kilka spraw do załatwienia.
-Nelliel... - kobieta spojrzała w jego stronę - Idziesz z nami? - Odelschwanck pokręciła głową. Gilga spojrzał na nią badawczo. Wydała mu się jakaś... przygnębiona. - Nelliel, wszystko gra?
-Tak. - potwierdziła.
-To dobrze. - odparł chociaż nie uwierzył. Nel nie umiała kłamać. Ale nie zamierzał zmuszać jej do rozmowy. Jeżeli zechce to sama powie.
-Nie powiesz mu? - spytała Harribel przyjaciółki, gdy Nnoitra i Grimmjow wyszli z sali.
-Nie sądzę żeby go to zainteresowało. - stwierdziła sceptycznie. Chociaż może powinna z nim o tym porozmawiać. W końcu Nnoitra zawsze trzeźwo oceniał sytuację i nie działał pochopnie. Może on by coś wymyślił?
-Dokąd idziesz? - spytała odchodzącą przyjaciółkę.
-Na spacer. - przyznała. Musiała w spokoju pomysleć co dalej w sprwie Ichigo. Przecież nie mogła go tam tak zostawić.
-Pojdę z tobą. - wstała od stołu i razem wyszły. Reszta pracowników zrobiła to samo i w wielkiej sali został tylko Sōsuke z Ichimaru. Ten, świadomy swoich obowiązków, zaczął po kolei zbierać dokumenty ze stołu. Natomiast Aizen wstał z miejsca i podszedł do okna.
-Spójrz na tych ludzi, Gin. - powiedział ogarniając wzrokiem osoby na dole. Jedni wchodzili do budynku, inni wychodzili z niego, kolejni po prostu go mijali. Ichimaru wziął ostatni papier ze stołu i podszedł do Aizena. - Są jak mrówki. Posiadają wytyczoną trasę. Idą z jednego punktu do drugiego. Jednak mimo, że mają określony cel, brakuje im ambicji.
-Nie wiedziałem, że tak się przejmujesz ludźmi.
-Po prostu zastanawiam się nad rozwojem jednostek. Przecież to one tworzą społeczeństwo.
-Społeczeństwo...
-Duża zbiorowość społeczna, zamieszkująca dane terytorium, posiadająca wspólną kulturę, wspólną tożsamość oraz sieć wzajemnych stosunków społecznych, jednakże… Wyłam jednej jednostki powoduje wyłam kolejnej. Ta natomiast pociąga za sobą inne. W konsekwencji zatracają one jakikolwiek sens i... - sięgnął po jedną z kartek, które trzymał Gin, po czym podszedł do niszczarki - ...następuje koniec. - oświadczył wkładając dokument do maszyny.
-Jesteś naprawdę przerażająca osobą, premierze Aizen. - powiedział patrząc jak wypadają pocięte pasy papieru.
-Skąd to stwierdzenie, Gin? Przecież znamy się nie od dziś.
-Właśnie dlatego. - przyznał. Odkąd pamiętał Sōsuke zawsze taki był - ambitny.
-Nadal ją nosisz. - stwierdził zauważając ozdobę na palcu Gina.
-To z przyzwyczajenia. - odpowiedział z dziwnym uśmiechem, po czym skierował się do drzwi.
-Gin. - Ichimaru się zatrzymał - Pamiętaj: Zły pracownik, to... - spojrzał na niego - ...martwy pracownik.
-Hai, hai. - przytaknął, po czym opuścił pomieszczenie. Sōsuke znów spojrzał w okno. Zaczął się zastanawiać nad tym, co powiedział Gin o obrączce. Stwierdził, że nosi ją z przyzwyczajenia, a przecież nie był żonaty zbyt długo. Właściwie, tylko chwilę. W dodatku jego wyznanie, że wziął ślub z Rangiku dla pieniędzy też było dziwne. Przecież przed zawarciem sakramentu wcale mu ich nie brakowało. Dzięki pracy, którą wykonuje miał aż nadto. No i wciąż nosił obrączkę. Czyżby mimo rozwodu wciąż uważał Rangiku za swoją żonę? Może powinien zapytać go o to wprost? W końcu nie chciał żeby przez coś takiego Gin obrał inną ścieżkę niż tą, którą dla niego przewidział.

Zeszli po schodach w dół, po czym weszli do wielkiej sali. Panował w niej półmrok. Jedyne bardziej oświetlone miejsca to bar i szafa grająca, przy której ktoś majstrował. Najwyraźniej znów się zepsuła. Dlaczego nikt jej nie naprawi? Obaj ogarnęli wzrokiem pomieszczenie. Niewiele stołów było zajętych, zapewne z powodu małego tłumu. Trzy osoby siedziały przy barze, jedna na nim leżała. Pewnie była już wstawiona. To by wyjaśniało dlaczego na skinienie barmana podeszli dwaj pakerzy, wzięli tego mężczyznę i wynieśli go z sali, a potem wyrzucili stąd. Takie prawo Uwasy. Tutaj nie toleruje się pijaństwa. Co zresztą samo w sobie było zabawne. W końcu to bar, a ludzie właśnie po tu przychodzą.
-Spóźniłeś się. - stwierdziła podchodząc do Grimmjowa. Czekała tu już jakąś godzinę.
-Musiałem coś zrobić. - wytłumaczył się szybko.
-Zawsze musisz coś zrobić i zawsze się spóźniasz. Myślałam, że już nie przyjdziesz.
-Przecież przyszedłem. - kobieta to zignorowała i ciągnęła dalej.
-A ostatnio wcale się nie widujemy. Zawsze jesteś zajęty. I niby co takiego robisz? - spytała z pretensją. Szczerze mówiąc Grimmjow liczył na to, że będzie dalej gadała, bo nie lubił się tłumaczyć. Ale teraz najwyraźniej musiał.
-Powiedz jej co robiłeś. - odezwał się nagle Nnoitra - I z kim.
-Chcesz wyładować ze mną na jednym ringu? - spytał z groźna miną. Nie lubił jak ktoś coś mu sugerował.
-A właśnie. Kiedy masz kolejną walkę?
-W piątek.
-Godzina?
-22:00.
-Wejściówki?
-Jakieś ci załatwię.
-Trzymam za słowo.
-Grimmjow. - powiedziała zniecierpliwiona. Dlaczego zamiast zająć się nią rozmawia z kolegą? Jaegerjaquez wziął ją za rękę i oboje poszli do baru. Nnoitra natomiast zajął miejsce przy stoliku naprzeciw. W pewnym momencie podszedł do niego znajomy kelner i postawił szklankę.
-Od tamtego pana w rogu. - oznajmił, po czym odszedł. Nnoitra odwrócił się w stronę wskazanego miejsca, aby zobaczyć kto uraczył go drinkiem. Kiedy zobaczył osobę, która zawitała do Uwasy naprawdę był zaskoczony. Nie często spotykało się go w takich miejscach. Wstał i biorąc szklankę podszedł do znajomego.
-Nie sądziłem, że się tu spotkamy.
-Ja też nie.
-Co cię tu sprowadza? - dosiadł się do niego.
-Przyjechałem odwiedzić brata.
-Ulquiorra o tym wie?
-Nie powiedziałem mu jeszcze. To ma być niespodzianka.
-Na pewno nią będzie. - potwierdził, wiedząc, że zielonooki na pewno będzie zaskoczony. Tylko nie wiedział czy dla niego to będzie miła niespodzianka. - Swoją drogą, Muramasa... Powinieneś pilnować brata.
-Ulquiorra rozrabia? - zdziwił się i jednocześnie zaciekawił.
-Można tak powiedzieć. - spojrzał na Grimmjowa. Przypomniał sobie jak zastał jego i Schiffera w pokoju socjalnym w dwuznacznej sytuacji. To było naprawdę dziwne. Bo niby od kiedy Grimmjow ma coś do zielonookiego? Ale jakby o tym pomyśleć... Jaegerjaquez zawsze dziwnie reagował na Ulquiorrę. Ale w przeciwieństwie do niego nie był gejem, więc niby co mógłby od niego chcieć? Może powinien zapytać o to Grimmjowa? Nie chciał snuć domysłów.
-Nnoitra... - czarnowłosy spojrzał na niego - Musimy się pożegnać.
-Już?
-Obowiązki wzywają.
-Jak każdego z nas.
-Mam nadzieję, że jeszcze się zobaczymy. - skinął głową, po czym opuścił bar. Gilga natomiast postanowił wypić drinka do końca i jeszcze trochę tu posiedzieć.

wtorek, 18 czerwca 2013

Klatka 33


~Alex, nie wiem czy podać rozwiązanie zagadki, bo mogę zepsuć niespodziankę, ale powiem, że poszłaś w dobrym kierunku :)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Siedziałem w salonie czekając na Nel. Cały czas miałem wzrok utkwiony w tarczy zegara. Już dawno było po umówionej godzinie. Na początku pomyślałem, że Nel trochę się spóźnia, ale teraz czuję, że może w ogóle nie przyjść. Od razu zrobiło mi się przykro. Szczerze mówiąc chciałem się z nią zobaczyć. Jej obecność sprawia, że czuję się taki... normalny. Nie to co przy innych nauczycielach. Nie mam nic przeciwko nim, ale mogliby sobie darować to patrzenie na mnie z góry. I jeśli chcą wiedzieć wcale nie jestem tutaj z własnej woli. Założę się, że nawet o tym nie pomyśleli. Skoro nic nie wiedzą to dlaczego już wyrobili siebie opinie o mnie? Mogliby najpierw się dowiedzieć. Ciekawe czy Nel wie dlaczego tu jestem? Nagle odgarnął mnie niepokój. A co jeśli Nel naprawdę wie? Ja... Nie chcę żeby wiedziała. Nagle drzwi się otworzyły. Szybko podniosłem się z sofy sądząc, że to Nel, jednak myliłem się. Kiedy go zobaczyłem zrobiłem krok do tyłu, zahaczyłem o kanapę i samoistnie znalazłem się na niej.
-Nel przyjdzie później. - oznajmił zamykając za sobą drzwi. Potem zdjął sobie zegarek. Podszedł do stolika, po czym odłożył go. Spojrzał na mnie. Dostałem dreszczy. Nie lubię gdy patrzy w ten sposób. Wiem co to oznacza. Właśnie dlatego chciałem stąd wyjść, jednak nie zdążyłem w ogóle drgnąć. On już był przy mnie. Usiadł obok. Blisko. Nie musiałem długo czekać żeby zaczął rozpinać mi koszulę. Zaczął od góry. Robił to powoli, guzik po guziku. Kiedy skończył odsłonił moje ciało. Potem zsunął dłoń po moim torsie i przeszedł do spodni. Cały czas zaciskałem pięści. Nie chcę tego robić. Zwłaszcza, że obecnie znajdujemy się w salonie. Ktoś może wejść. Chociaż... z tego co wiem wszyscy gdzieś wyszli, a w posiadłości został tylko Hirako, a on nie wejdzie tutaj bez pukania. Spojrzałem na drzwi. Chciałem żeby teraz przyszedł i przerwał to. Zacząłem się o to modlić oraz nasłuchiwałem kroków jednak jedyne co słyszałem to cisza. On ją przerwał. - Ichigo, należysz do mnie. - powiedział zsuwając mi koszulę z ramion. Miałem ochotę głośno zaprzeczyć, ale nie odważyłem się. Nie chciałem żeby potraktował mnie tak jak ostatnio. Zacisnąłem usta i zamknąłem oczy. Nie chciałem na to patrzeć. Nagle usłyszałem dźwięk kroków. Natychmiast odwróciłem głowę w stronę drzwi, które zaraz potem się otworzyły. Do pomieszczenia weszła Nel. Kiedy nas zobaczyła zastygła. Ja natychmiast odsunąłem się od niego i zacząłem zapinać sobie spodnie. Ale jakoś marnie mi to szło. Byłem w szoku. Dlaczego akurat Nel musiała to zobaczyć? W końcu jakoś poradziłem sobie ze spodniami, ale gdy chciałem zapiać koszulę chwycono mnie za rękę, potem pociągnięto w górę.
-Nel... - nic nie odpowiedziała, tylko przyśpieszyła kroku. Chyba, tak jak ja, chciała stąd szybko wyjść. Nie wiem co mnie podkusiło, ale odwróciłem się aby zobaczyć jego reakcję i czy jest zły. W końcu Nel mu przerwała. Jednak on zdawał się być mało zainteresowany. Siedział na sofie i wpatrywał się w okno. Potem zadzwonił telefon, więc odebrał. Pewnie nawet nie zauważył, że wyszliśmy. Albo mało go to obchodziło. Tak czy inaczej byłem wdzięczny Nel, że mnie zabrała od niego. Chociaż z drugiej strony było mi okropnie wstyd. Chciałem coś powiedzieć, jakoś to wyjaśnić, ale nie wiedziałem co powiedzieć. Tekst w stylu: "to nie tak jak myślisz" chyba by nie pasował.
-W porządku? - zapytała nagle.
-To... - zacząłem starając się chociaż naciągnąć koszulę na ramiona, co było trudne, bo miałem tylko jedną wolną rękę. Poza tym nie mogłem się skupić. W końcu zaprzestałem prób i spuściłem głowę. - Przepraszam. - pozwiedziałem zaciskając dłoń na materiale - Nie chciałem żebyś widziała co on mi robi.
-Nie przejmuj się.
-Jak mam się nie przejmować? - nie rozumiałem dlaczego Nel to powiedziała. Przecież widziała mnie z nim i to co próbował mi zrobić, więc dlaczego zachowuje się jakby nic się nie stało? Chciałem o to zapytać, ale kiedy zobaczyłem jej twarz nie mogłem. Wcale nie wyglądała jakby było jej to obojętne. Nagle coś do mnie dotarło. - Nel... Wiedziałaś od początku, prawda? Po co tu jestem...
-Domyślałam się. - no tak. Chyba każdy, kto by mnie zobaczył domyśliłby się. To żadna filozofia. I teraz musiałem o coś zapytać, a właściwie upewnić się.
-Czujesz... do mnie obrzydzenie?
-Oczywiście, że nie.
-Dziękuję. - byłem naprawdę wdzięczny za szybką odpowiedź. Gdyby Nel zaczęła się zastanawiać miałbym spore wątpliwości nawet gdyby odpowiedziała tak samo. Ale nie sądzę żeby mnie okłamała. Bo niby po co? Jakby się nad tym zastanowić... Chciałem o to samo zapytać Hirako i resztę, ale jakoś nie mogłem. Boję się poznać ich odpowiedź. Co prawda Lisa powiedziała, że nie myślą o mnie źle, ale czy na pewno? Może powiedziała tylko tak z grzeczności.
-Ichigo, też wiesz kim jestem, prawda?
-Tak... - potwierdziłem. Raz przez przypadek usłyszałem rozmowę Nel przez telefon.
-Jesteś rozczarowany?
-Nie. A dlaczego miałbym być?
-Ponieważ... robię to z własnej woli.
-To znaczy...?
-Moja rodzina od zawsze miała powiązania z tym światem. Na początku nie miałam o tym pojęcia, ale gdy przyszedł czas wtajemniczyli mnie. Wszystko nabrało sensu. Zrozumiałam skąd zawsze mieli pieniądze i dlaczego ludzie, których znałam po prostu znikali. Potem powiedziano mi, że zostałam wybrana na pracownika Espady. Wyjaśniono mi czym będę się zajmowała i poproszono o jak najszybszą odpowiedź. Oczywiście dano mi wybór. Mogłam odmówić. To nie stanowiło problemu. Jednak ja... zgodziłam się.
-Ale dlaczego? Przecież...
-Zainteresowało mnie to. Ten świat... Jest zupełnie inny niż ten, w którym żyłam wcześniej. Poza tym... Polubiłam tę pracę. Dziwne, prawda?
-Ja... nie wiem. - naprawdę było mi trudno cokolwiek powiedzieć. Chyba byłem nieco zszokowany.
-Jesteś zły, że nie powiedziałam ci wcześniej?
-Nie.
-To dobrze. Chodź pokażę ci coś śmiesznego.

Oboje poszliśmy do sali lekcyjnej. Nel przystawiła sobie krzesło do mojej ławki i usiadła. Powiesiła na nim swoją torebkę, potem wyjęła z niej portfel. Otworzyła go i podsunęła w moją stronę
-Zobacz. - poprosiła. Zerknąłem do jej własności i zobaczyłem małą dziewczynkę w zielonej sukience. Na twarzy miała szeroki uśmiech.
-To..?
-To ja. - przyznała z uśmiechem - Śmiesznie wyglądałam za młodu. I w dodatku to uzębienie, prawda? Bardzo niewyraźnie mówiłam. Brat nigdy nie mógł mnie zrozumieć. A właśnie. - wyjeła inne zdjęcie - To on. - patrzyłem na niego dopóki nie zauważyłem jak jej oczy Nel się szklą.
-Nel...
-To nic. Nie przejmuj się. Zawsze tak mam jak na niego patrzę.
-Coś sie stało?
-Zginął jak byłam mała. Utopił się w jeziorze.
-Przykro mi.
-Przejdźmy do lekcji. - zaproponowała szybko wstając . Potem podeszła do biurka i zaczęła wyjmować książki. Chociaż wiedziałem, że Nel stara się wymazać sytuację sprzed chwili o nic nie pytałem. Widać, że to dla niej bolesny temat.

Lekcja z Ichigo dobiegła końca. Zakładając swój biały żakiet dała mu kilka wskazówek odnośnie jego pracy domowej. Zaproponowała również pomoc, ale chłopak odmówił twierdząc, że sam sobie poradzi i od razu zabrał się do pracy. W tym celu udał się do biblioteki. Potem wrócił ze stosem książek potrzebnych do odrobienie zadania domowego. Widząc to Nel poczuła się nieco winna, że tyle mu zadała. Mając 30 osobową klasę podzieliłaby to na kilka osób a tak nastolatek musiał wszystko zrobić sam. No cóż. Tego wymagał program. Ale miała wrażenie, że Kurosaki sobie poradzi. Po tym względem przypominał jej brata. Kiedy o tym pomyślała poczuła takie ciepło w sercu. Właśnie dlatego postanowiła to zrobić. Dużo o tym myślała. Była zdecydowana. Pożegnała się z chłopakiem, po czym opuściła pomieszczenie. Najpierw postanowiła udać się do Hirako. Jego wsparcie mogłoby się przydać.

Weszła w odpowiedni korytarz. Minęła pokoje dla służby, po czym weszła do kuchni. Zastała w niej Hirako, który siedział przy stole. Przed sobą miał trzy małe buteleczki oraz kilka chusteczek. Nasączył jedną z nich i zaczął pocierać swój srebrny zegarek.
-Hirako. - podniósł się z krzesła - Możemy porozmawiać?
-Usiądź proszę. - wskazał jej miejsce. Odelschwanck przysiadła się do niego. - O co chodzi? - zapytał wracając do czynności. Nel chwilę patrzyła jak Shinji poleruje swoją własność. Zastanawiała się od czego zacząć. Żaden dobry wstęp nie przychodził jej do głowy, więc postanowiła przejść do rzeczy.
-Chcę zabrać stąd Ichigo. - Shinji gwałtownie zatrzymał dłoń.
-To nie będzie proste. - stwierdził odkładając zegarek - Poza tym jako podwładny panicza mam obowiązek odwieść cię od tego zamiaru.
-Już zdecydowałam. - oznajmiła mu.
-Nie powinnaś w to ingerować.
-Więc mam siedzieć i na to patrzeć?
-Tak.
-Dlaczego to mówisz? - uniosła się - Nie wierzę, że los Ichigo jest ci obojętny.
-Nie jest. - przyznał - Ale nic nie mogę dla niego zrobić.
-Jak to nie?
-Zrozum. Złożyłem obietnicę. Nie zamierzam jaj łamać.
-Rozumiem to. Więc chociaż mi pozwól coś zrobić. - Hirako już nic nie powiedział. Spełnił swój obowiązek, jednak jeżeli Nelliel upierała się przy swoim nie zamierzał jej przekonywać. Chociaż był pewny, że Odelschwanck nie osiągnie zamierzonego celu. Z oczywistych przyczyn.

Zbliżała się pora posiłku dlatego udał się do kuchni. Gdy wszedł zastał Hirako wpatrującego się w zegarek. Nawet nie mrugał. Ocknął się dopiero wtedy gdy usłyszał pytanie.
-Wszystko w porządku? - zapytał wyciągając garnek z szafki.
-Tak...- powiedział, ale nie przekonał tym przyjaciela.
-Twoja mina mówi co innego. - Shinji lekko spuścił głowę.
-Hachi... Co myślisz o Ichigo?
-To dobry chłopak.
-Nelliel chce go stąd zabrać. - Ushōda odwrócił się w jego stronę.
-Powstrzymałeś ją?
-Starałem się. Ale sam wiesz, że Nelliel jest uparta.
-Wiem również, że panicz nie wypuści Ichigo.
-Nie ty jeden to wiesz.
-Zamierzasz coś z tym zrobić?
-Sam nie wiem...
-To pierwszy raz gdy tak się kimś przejmujesz.
-Jak miałbym nie przejmować się synem pani Masaki?
-Rozumiem cię. Mam podobne odczucia co ty. Myślę, że Rose, Kensei, Lisa i Love czują tak samo. Jednak...
-...nic nie możemy zrobić, prawda?
-Tak.
-Hachi... Myślę, że nawet panicz to wie. Historia właśnie się powtarza.

Od kilku minut stała przed drzwiami i zastanawiała się jak załatwić sprawę. Trochę się denerwowała. W końcu nie rozmawia z byle kim. W dodatku ten ktoś przywłaszczył sobie Ichigo i wcale nie musi zgadzać się na oddanie go. Jednakże nie zamierzała się poddać. Bardzo chciała zabrać stąd chłopaka. I zrobi wszystko co w jej mocy żeby tego dokonać.
-Możesz już wejść. - usłyszała głos albinosa i lekko się zaniepokoiła. Skąd wiedział, że tu stoi? Jednak nie zamierzała się nad tym zastanawiać. Weszła do środka i zamknęła za sobą. Zastała albinosa siedzącego za biurkiem. - Co cię do mnie sprowadza? - Nelliel chwilę milczała, ale w końcu wyjawiła mu cel swojej wizyty.
-Chcę zabrać stąd Ichigo.
-Powód?
-Nie chce żeby tutaj był. - wyjaśniła.
-Pytałem o ten prawdziwy.
-Prawdziwy? - zdziwiła się. Przecież nie kłamała. Naprawdę nie chciała żeby chłopak tutaj przebywał, nie chciała żeby był wykorzystywany i raniony.
-Nie sądzisz, że to nie w porządku?
-Co takiego?
-Robisz to tylko dlatego, że Ichigo przypomina ci twojego zmarłego brata. Wciąż czujesz się winna i myślisz, że jak zabierzesz stąd Ichigo, to zmaże twoją niemoc tamtego dnia. - Odelschwanck zacisnęła pieści. Już nawet nie wnikała skąd albinos o tym wie. To prawda, że wtedy nie mogła go uratować i wciąż czuła się winna. Ale nie chciała żeby teraz to samo powtórzyło się z Kurosakim.
-Wypuść stąd Ichigo. - powiedziała stanowczo.
-Dlaczego miałbym to zrobić? Przecież on należy do mnie.
-Nie prawda. - zaprzeczyła, chociaż niała pewną świadomość. W tym świecie przywłaszczanie sobie ludzi wbrew ich woli było na porządku dziennym. Tak wiele razy się z tym spotkała, że z czasem przestało robić to na niej wrażenie. Jednak do czasu aż poznała Ichigo.
-Prawda. - wyciągnął kartkę z szuflady i położył go na biurku. Nelliel nawet nie musiała czytać. Z daleka poznała co do za dokument. - Wiesz co to, prawda?
-Tak. Ale to o niczym nie świadczy.
-Racja. - przytaknął - Kika zdań na papierze nie czyni z Ichigo mojej własności. Więc dlaczego... - wziął dokument - ...miałby istnieć? - rozdarł go na pół. Nel szeroko otworzyła oczy. Tego się nie spodziewała. Przed chwilą albinos zniszczył jedyną rzecz, która dawała mu jakieś prawa do nastolatka. Czy to znaczy, że Kurosaki będzie wolny?
-Mam rozumieć, że teraz wypuścisz Ichigo? - spytała ostrożnie z nadzieją w głosie.
-Nie.
-Dlaczego?!
-Mam swoje powody. Poza tym Ichigo tu jest ponieważ tak mi obiecał.
-Nie wierzę! - zaprzeczyła głośno. Jak chłopak mógł obiecać coś takiego? A nawet jeśli to zrobił, pewnie był do tego zmuszony. Albinos tylko westchnął. Najwyraźniej Nel musi to usłyszeć osobiście. To nawet może być ciekawe.

Byłem w trakcie pisania pracy domowej zadanej przez Nel, gdy usłyszałem dźwięk przychodzącego smsa. Wyciągnąłem telefon z kieszeni i spojrzałem na wyświetlacz. Sms był od niego. Czyżby chciał skończyć to co zaczął w salonie? Niepewnie, ale odczytałem wiadomość. "Przyjdź do mojego pokoju". Zostawiłem wszystko i wyszedłem z klasy. Jeśli to by zależało ode mnie wolałbym tam nie iść, ale nie chce go rozłościć.

Całą drogę do jego pokoju miałem złe przeczucia. Stanąłem przed drzwiami i przełknąłem ślinę. Potem zapukałem. Kiedy usłyszałem pozwolenie, wszedłem do środka. Od razu zobaczyłem Nel. Zdziwiła mnie jej obecność. Myślałem, że po skończonej lekcji ze mną wyszła. Jednak coś mi nie pasowało. Nel miała taką poważną minę. Chyba coś się stało.
-Nel przyszła cię stąd zabrać. - odezwał sie nagle. Spojrzałem na niego, potem na Nel.
-N-Naprawdę? - spytałem zdziwiony, ale i jakby się ucieszyłem. W moim sercu zapaliła się iskierka nadziei.
-Jednak ty nie możesz stąd odejść. - iskierka zgasła - Ponieważ złożyłeś obietnicę. Powiedz Nel co mi obiecałeś.
-Ja... - wydukałem. Chyba już zrozumiał, że nic nie powiem, więc mnie wyręczył.
-Ichigo, obiecałeś mi, że będziesz moją dziwką, prawda?
-To... - odwróciłem głowę w bok - ...prawda. - powiedziałem cicho. Ale myślę, że wszyscy obecni tu słyszeli to.
-Ale Ichigo... - Nel chwyciła mnie za ramiona i zwróciła ku sobie - Jak to się stało?! - nie odpowiedziałem. Zresztą nawet na nią nie spojrzałem. Po tym co powiedziałem nie mógłbym jej patrzeć w oczy.
-Słyszałaś. A teraz wyjdź. - rozkazał. Najwyraźniej Nel zrozumiał, że i tak nic nie może zrobić bo puściła mnie i wyszła. Natomiast ja cały czas wpatrywałem się w podłogę zastanawiając się dlaczego tak to się potoczyło.
-Dlaczego...? - powiedziałem cicho zaciskając pięści - Dlaczego...? - powtórzyłem głośniej - Dlaczego mi to robisz?! Nie wystarczy ci, że mnie tu trzymasz?! - krzyknąłem, na co on wstał z fotela. Cofnąłem się myśląc, że idzie do mnie, ale on skierował się w stronę łóżka. Usiadł na nim, spojrzał na mnie, po czym pogładził miejsce obok siebie. Domyśliłem się co mam zrobić. Podszedłem do niego i usiadłem obok. Zastanawiałem się co on zamierza, chociaż tylko jedno przychodziło mi do głowy. Znów to zrobi. Znów mnie użyje. I pewnie nie będzie się patyczkował. Założę się, że jest zły na Nel, bo chciała mnie stąd zabrać i teraz mnie za to ukaże.
-Hollow-san... - zacząłem niepewnie. Pomyślałem, że jak to wyjaśnię to uniknę kary. - Ja... - spojrzałem na niego - Nie miałem pojęcia co Nel chce zrobić. Naprawdę. - przyłożyłem dłoń do klatki piersiowej - Przysięgam.
-Moja własność nie powinna odzywać się bez mojego pozwolenia. - powiedział patrząc mi prosto w oczy. Potem dotknął mojego policzka i zaczął go gładzić. - Nie przeszkadza mi, że ktoś chce cię stąd zabrać. To nieistotne. Ponieważ... - przysunął usta do mojego ucha - To ja decyduję o tobie. I to co się z tobą stanie zależy ode mnie. Rozumiesz?
-Tak...
-Cieszy mnie to. - pogłaskał mnie po głowie - A teraz... - zsunął swoją dłoń na mój policzek - ...w całkowitym milczeniu... wróć do swojego pokoju. - dokończył zabierając dłoń. Skinąłem tylko głową i szybko wyszedłem. Po drodze minąłem Hirako, ale nawet się nie zatrzymałem. Natychmiast poszedłem do pokoju.

Gdy usłyszał pozwolenie wszedł do środka. Zastał swojego pracodawcę wpatrującego się w okno. Nie przerywając podszedł do biurka i położył na nim srebrną tacę, na której leżała korespondencja. Nagle spostrzegł rozdarty kawałek papieru. Poznał co to i doznał szoku. Skoro dokument został zniszczony to teorytycznie Ichigo był wolny.
-Paniczu, to... - zaczął chcą się upewnić.
-Kopia. - wyjaśnił nieodrywając wzroku od okna - Oryginał jest w bezpiecznym miejscu. - dodał, chociaż nie sadził żeby to było istotne. Naprawdę uważał, że jakiś papierek nie czyni z chłopaka jego własność. To było tylko alternatywa. Jednakże, nie mógł pozwolić na zniszczenie oryginału, gdyż Kurosaki na pewno bardzo by się buntował. Ale to i tak niczego by nie zmieniło. Trzymałby go tutaj nawet nie mając do niego praw.
-Paniczu, czy to znaczy, że Ichigo...
-W rzeczy samej. - Shinji w jakiś sposób odetchnął. Może dlatego, że widział jak jego przełożony patrzy na nastolatka. Poza tym domyślał się co może kierować albinosem. - Przed chwilą minąłeś Ichigo. - stwierdził biorąc pod uwagę to, że Shinji zjawił się zaraz po wyjściu chłopaka z pokoju.
-Tak. - potwierdził.
-Mówił coś?
-Nie. Cały czas milczał. - albinos się uśmiechnął. Najwyraźniej chłopak wziął sobie do serca rozkaz o powrocie do pokoju w całkowitym milczeniu. To posłusznie z jego strony. A przecież o to właścnie chodziło.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
I 33 część za nami :) Obecnie mam jeszcze dwie, które pojawią się w najbliższym czasie. Możecie również spodziewać się "(nie)zwykłych rozmów" oraz "Prawdziwego kłamstwa". Jednakże jeśli chodzi o "Pana i Władcę"... Chcecie, żeby kolejny rozdział był dramatyczny czy bardzo dramatyczny?

Mam też taką nowinkę. Wiem, że miałam nic nie wymyślać, ale w moim umyśle zagnieździły się dwie historie i postanowiłam przelać je na notatnik XD Pierwsza będzie świąteczna, a druga... obsesyjna. Więcej nie zdradzę, bo nie chcę zepsuść niespodzianki.

To wszystko już wkrótce :]

Klatka 32


Dziwne. Myślałem, że po wczorajszym każdy z nich będzie przejęty. Ale dzisiaj przez cały dzień zachowywali się tak jakby nic się nie stało. Czyżby zakończyli temat wczorajszą rozmową? Ale przecież Hirako wyglądał jakby cos planował. Sam powiedział, że to nie jest prosta sprawa. A może tylko to wyolbrzymił? Muszę przyznać, że przestraszyłem się. Ale skoro nic im nie jest chyba nie muszę się już martwić.

Tak przynajmniej myślałem dopóki nie wszedłem do kuchni. To co zastałem zdziwiło mnie. Najpierw pomyślałem, że mam przywidzenia, potem, że przybyli jacyś szamani. Stałem tak zastanawiając się co jest grane aż tu nagle ktoś wyrwał mnie z zamyślenia.
-Oo, Ichigo. - odezwał się znajmomy głos. W trakcie drogi w moją stronę zdjął to, co miał na twarzy i mogłem zobaczyć, że to pan Rose. Powinenem go poznać po długich włosach. Ale ta dziwna rzecz na jego twarzy odciagała moją uwagę. - Witaj w naszym swiecie. Mam nadzieję, że spedzisz tutaj miłe chwile.
-Dobrze się bawisz, prawda? - stwierdził Hirako zdejmując maskę.
-Nic na to nie poradzę. To ekscytujace.
-Przypomina ci się młodość, prawda, Rose-ojii-chan?
-Nie nazywaj mnie tak. - rozkazał.
-Nie denerwuj się za bardzo, Rose-ojii-chan. - powiedział pan Muguruma.
-Nie denerwuję się za bradzo. Denerwuję się wystarczająco.
-Oświecił lud, Rose-ojii-chan. - stwierdził pan Aikawa.
-I ty, Love, przeciwko mnie?
-Przestńcie. - rozkazała Lisa stawiając krzesło przy stole - Ichigo, usiądz. - wskazała mi miejsce, które znajdowałło się obok Hirako. Kiedy przy nim usiadłem zobaczyłem, że na kolnach tyrzyma laptop. Nagle wcisnął "enter" i pojawiło się jakieś okno dialogowe. Potem kolejne. Następnie zaczęły wyskakiwać non stop. Pomyślałem, że się coś zepsuło.
-Hirako...
-To nic. - uspokoił mne pan Muguruma - Jeśli chodzi o to Hirako nie ma sobie równych.
-To nie prawda. - zaprzeczył.
-I mówi to ktoś, kto w szkole średniej jedną reką pisał test, a drugą włamywał się do szkolnej bazy danych.
-Nie nauczyłem się wtedy i potrzebowałem odpowiedzi. To był tylko jeden raz.
-Ale jakże skuteczny.
-Shinji, zobacz to. - poprosił pan Rose. Hirako szybko podszedł do niego i zerknął na jego monitor.
-Dobra. Bierzemy się do pracy. - oznajmił, na co wszyscy przysuneli się do swoich klawiatur i zaczęli działać. Ja nie miałem o tym zielonego pojęcia, więc tylko siedziałem i patrzyłem. Nie bez ciekawosci, rzecz jasna. To było naprawdę interesujące. Zwłaszcza, że do tej pory znałem ich tylko od jednej strony. W pewnym momencie Hirako podszedł do mnie z jakimś małym pudełkiem, po czym położył mi je na kolanach.
-Możesz poszukać płyty z programem "SMc'99"?
-"SMc'99"? Naprawdę chcesz go użyć? - zdziwiłem się. Znałem ten program.
-W końcu sam go wymyślił. - powiedział nagle pan Miguruma.
-Miałeś o tym nie wspominać.
-Chwila. Ty stworzyłeś ten program? - spytałem zaskoczony.
-To było dawno. Poza tym nudziłem się i tak wyszło.
-Widzisz? Ten niezły program to owoce nudów Shinjiego. - stwierdził pan Aikawa.
-Ale i tak nie jestem z tego zadowolony. Mogłem się bardziej postarać... - stwierdził sceptycznie Hirako.
-Żartujesz? Keigo i reszta zachwycali się nim. - przyznałem. Pamietam jak Keigo wraz z kolegami gadali tylko o tym programie. Twierdzili, że jest najlepszy.
-Zaskoczony? - zapytała Lisa.
-Oczywiście. Nie sadziłem, że kiedyś poznam twórcę tego programu. Miło mi.
-Mnie również. - odpowiedział Hirako - Możw autograf?
-Z checią. Nawet dwa. Jeden dla przyjaciela. - Hirako podszedł do szafki i wyciągnął jakiś notes oraz długopis. Szybko coś napisał, po czym zwrócił się do mnie.
-Jak nazywa się twój przyjaciel?
-Asano Keigo. - po chwili podszedł do mnie i wręczył mi dwie kartki papieru. Na jednej był autograf dla mnie a na drugiej dla Keigo. Jestem pewny, że padnie jak to zobaczy. Tylko... chciałbym mu to dać osobiście. Jednak teraz to niemożliwe. Ale... od czego jest poczta?
-Shinji. - powiedział pan Rose. Na to Hirako zwrócił się do mnie.
-Program. - zrozumiałem co miał na myśli, więc szybko wygrzebałem z pudełka "SMc'99", po czym podałem mu go. Hirako wyjął płytę z opakowania i włożył ją do napędu. - Zaczynamy. - co prawda nie brałem czynnego udziału, ale malem wrażenie, że jestem świadkiem czegoś wielkiego. Ale... czy hackowanie nie jest przestępstwem?
-Nie martw się. - powiedziała nagle Lisa - Nie będziemy robić niczego złego. To tylko powrót do dawnych czasów.
-A propos dawnych czasów. - zaczął pan Rose - Pamietacie "Open Source"?
-Open Source? - wtrąciłem się - Chodzi wam o ten ruch wolnego oprogramowania?
-Tak.
-Braliście w nim udział?
-I to nie raz. - odezwał się Hirako.
-Brzmisz jak przestępca, wiesz? - skomentował pan Aikawa.
-Hacker to nie przestępca.
-Nie...?
-Z czym ci się kojarzy "hacker"? - zapytał mnie.
-Z... internetowym przestepcą?
-Błąd. Początkowo miano "hackera" przypisywało się osobie o bardzo dużych, praktycznych umiejętnościach informatycznych lub elektronicznych. Taka osoba odznaczała się bardzo dobrą orientacją w internecie, świetną znajomością wielu języków programowania, systemów operacyjnych, itd. Dopiero gdy pojawiły się przestęsptwa wiązane z siecią zaczęto wszystko utożsamiać z hackerami. Właśnie dlatego w pewnym momencie podzieliliśmy się.
-To znaczy?
-Ze względu na stosowaną etykę wyróżnił się podział hakerów na: Czarne Maski - hackerzy działający na granicy lub poza granicami prawa. Białe Maski - hackerzy działający zupełnie legalnie lub też starający się nie popełniać szkód. Szare Maski - hackerzy, którzy przyjmują po części metody działania czarnych i białych masek.
-Należeliście do białych masek, prawda?
-Poczatkowo tak. Ale potem z braku możliwosci dochodów, zaczęlismy nieco naginać prawo. Stąd bardziej przypisałbym nas do Szarych Masek.
-Ale nie zatraciliśmy wartości. - odezwał się pan Rose - Zawsze o nich pamiętaliśmy.
-Wartości...?
-Chodzi o wolność w trzech wymiarach. - wyjaśnił Hirako.
-Wolność tworzenia. - zaczęła Lisa.
-Wolność w dostępie do wiedzy. - powiedział pan Muguruma.
-Wolność form dzielenia się wiedzą. - dodał pan Ushōda. Potem do głosu wrócił Hirako.
-Kultura hackerska opiera się przede wszystkim na kulturze technomerytokratycznej, która z kolei opiera się na podnoszeniu kwalifikacji technicznych, co z kolei pozwalało na ciągłe dzielenie się wiedzą związaną z dostępnością do kodu źródłowego. Określaliśmy to jako "kulturę daru".
-Wiedziałeś, że hacerzy mają nawet własne godło? - spytał mnie pan Rose.
-Naprawdę?
-Osobiście uważam, że to głupota. - oznajmił pan Mururuma - W hackerstwie chodzi o wolność, wolność bez zobowiązań. A jeżeli hackerów uzna się za społeczność to również oni staną się niewolnikami systemu.
-Głupotą jest twierdzenie, że włamania do sieci, przyczyniają się do zwiększenia dbałości administratorów o zabezpieczenia. - to zdanie zaczeło kolejną dyskusję. Cały czas słuchałem jak rozprawiali o dawnych czasach. Miałem wrazenie, że naprawdę to lublili.

-Witaj w domu. - powiedziała od progu i zdjęła jego płaszcz - Jak minął dzień?
-Dobrze. A tobie?
-Też. - odparła odwieszając ubranie - Masz gościa.
-Gościa?
-Jest w salonie. - wyjaśniła, po czym udała się do swojego pokoju. On natomiast poszedł do wyznaczonego miejsca. Pokój był otwarty. Z daleka dostrzegł gościa i od razu go poznał. Kogoś takiego jak on nie da się pomylić. Zaczał się zastanawiac co sprowadza nastepcę wielkiego Tensy Zangetsu do jego domu. Wszedł do salonu. Albinos nie zareagował, tylko przestawił białego pionka na B3. Kariya chwilę patrzył na szachownicę i postanowił przyłączyć się do gry. Jedna partia nie zaszkodzi. Usiadł wygodnie w fotelu i ruszył się czarnym pionkiem. Albinos odpowiedzał białum gońcem. Jin uaktywnił kolejnego pionka. Potem była już tylko wymiana ruchów w zupełnej ciszy. Chwilami Kariya chciał coś powiedzieć, ale w ostateczności rezygnował. Nie był pewny czego się spodziewać, chociaż wykluczał, że albinos przyszedł tutaj tylko po to aby zagrać w szachy.
-Czemu zawdzięczam tę wizytę? - spytał w końcu.
-Nie należy wykorzystywać czyichś pracowników pod nieobecność ich pracodawcy. To nieetyczne. - stwierdził zbijając przeciwnikowi gońca.
-Rozumiem, że już wiesz. - przestawił wierzę na E4.
-Wiedziałem od początku. - przyznał uaktywniając drugiego gońca.
-Więc zapewne wiesz co chciałem zrobić. A jeśli chodzi o zlecenie dla Scotta... - zaczął wykonując kolejny ruch.
-Shinji. - poprawił go - Mój lokaj ma na imię Shinji.
-Czyżbyś nie uznawał przeszłości swojgo pracownika? - spytał zbijając białego pionka.
-Wiem co Shinji niegdyś robił, ale to nie ma znaczenia. - wyjaśnił stawiając królówkę na B7.
-W takim razie nie powinno ci przeszkadzać jak go na trochę wypożyczę, prawda? - albinos spojrzał na niego. Najwyrazniej pora to zakonczyć.
-Przejąc podupadająca firmę pod obietnicą utrzymania jej, następnie zwolnić wszystkich pracowników i potem sprzedać ją za duże pieniądze na czarnym rynku. To mógłby być dobry plan.
-Mógłby? - zdziwił się. Przecież wszystko było już prawie załatwione.
-Chwilę temu stałem się właścicielem tej firmy. - oznajmił stawiając wierzę naprzeciw czarnego króla - Szach mat. - tymi słowami zakończył pojedynek.
-Jakim cudem...? - spytał odnosząc się nie tylko do gry. Albinos nie odpowiedział. Nie zamierzał tego tłumaczyć. To byłaby tylko strata czasu. Nie zamierzał tu również dłużej zostać. Wstał i skierował się do drzwi. Kariya patrzył na niego z niedowierzaniem. W jaki sposób tak po prostu pokrzyzowano jego plany? Przecież wszystko było idealnie zaplanowane. Zacisnął pięść, ale po chwili rozlużnił dłoń. To było takie oczywiste. Przecież to następca Tensy Zangetsu. Nikt inny nie potrafiłby zrobić czegoś takiego w tak krótkim czasie. To mu przypomniało jak kilka lat temu Zangetsu pokrzyżował jego plany. Teraz tylko jedno nasuwało mu się na usta:
-Jesteś naprawdę podobny do swojego ojca. - albinos się zatrzymał.
-Zangetsu nie był moim ojcem. - sprostował, po czym opuścił pomieszczenie.

Gdy się obudziłem, tylko się ubrałem i od razu zszedłem na dół. Miałem nadzieję, że zastanę tam wszystkich i dowiem się co dalej zamierzają zrobić.

Gdy wszedłem do kuchni zastałem pana Ushōda. Jak zwykle był ubrany w swój uniform kucharza. Wiedziałem, że jest zajęty gotowaniem, a kucharzowi się nie przeszkadza, więc chciałem po cichu zająć miejsce, jednak zostałem zauważony.
-Nie musisz się skradać. - powiedział odwracając się w moją stronę - Usiądź. Zaraz będzie śniadanie. - oznajmił i wrócił do gotowania. Ja natomiast zająłem miejsce przy stole. Dopiero jak usiadłem zorientowałem się, że pomieszczenie wygląda tak jak zwykle. Nie ma tu komputrerów i innych rzeczy związanych z informatyką. Nagle zza drzwi doszły mnie znajome głosy. W końcu moim oczm ukazali się Hirako i reszta.
-Love, pójdziesz do ogrodu i przyniesiesz mi to, to, to i to.
-Coś jeszcze? - spytał biorąc listę. Dało się wyczuć w jego głosie sarkazm.
-Tak. Jakbyś mógł weź jeszcze kilka chryzantem. A ty Kensei przynieś mi to.
-Kiedy przestaniesz nas wykorzystywać? - zapytał siadając przy stole.
-Nie wykorzystuję was, tylko proszę. Jesteśmy przyjaciółmi, prawda?
-Nawet przyjaźń, ma swoje granice.
-Jesteś okrutny. - stwierdził przykładając rękę do klatki piersiowej. To wyglądało jakby grał w sztuce. Właściwie to pan Rose zawsze się tak zachowuje. Jego gesty, sposób mówienia czy chodzenia wyglądają bardzo teatralnie. Nagle do pomieszczenia weszła Lisa.
-Panicz nas wzywa. - oznajmiła, co spowodowało kompletną ciszę. Potem wszyscy wstali i skierowali się do wyjścia. Ja zrobiłem tak samo, myśląc, że również chodzi o mnie, ale Lisa mnie zatrzymała. - Możesz zostać. Panicz chciał widzieć tylko nas. - Lisa wyszła zaraz za Hirako i zostałem sam w kuchni. Nieco się obawiałem. Lisa była poważna. Czy on chce im coś zrobić?

Wszyscy stali w szeregu i patrzyli na swojego pracodawcę. Z niecierpliwościa czekali aż coś powie. Byli pewni, że już o wszystkim wie, ale nie wiedzieli co zamierza. Mimo, że pracują tutaj nie od dziś, ich pracodawca zawsze był niedoodgadnięcia. Nawet teraz nie dawał im się przeczytać. Ponadto czuli się tak, jak wtedy gdy czekali na jakiekolwiek słowa od Zangetsu. Stali i patrzyli, nie byli pewni co ich czeka. Wtedy również po raz pierwszy czuli strach. I to bynajmniej nie był ten strach, któremu towarzyszyła adrenalina gdy popełniali internetowe przestepstwa. Ten, który wtedy czuli stojąc przed Zangetsu był silny. Aczkolwiek czuli coś jeszcze. Respekt. Cała jego osoba go wzbudzała. To było jak... strach ozdobiony szacunkiem. Takie samo odczucie mieli w stosunku do swojego obecnego pracodawcy. Właśnie dlatego żadne z nich nie śmiało się odezwać.
-Podpiszcie to. - powiedział wskazując papiery na stole. Pracownicy milcząc szybko zrobili co im kazano. Nie musieli nawet czytać. Ufali albinosowi. Poza tym nie śmieliby się mu sprzeciwić. Kiedy skończyli wrócili na swoje miejca. - Możecie odejść. - wszyscy opuścili pomieszczenie, za wyjątkiem Hirako - Dlaczego tu jesteś? - spytał patrząc na swojego lokaja.
-Chciałbym o coś zapytać. Panicz wiedział od początku, prawda?
-To była tylko kwestia czasu nim przeszłość się o was upomni. Nawet ty to wiedziałeś.
-To prawda.
-Zangetsu też wiedział. - Hirako spojrzał na niego zdziwiony. Żadko się zdarzało, żeby albinos wspominał dawnego właściciela tego domu. - Kiedyś powiedział, że jeżeli kiedykolwiek pomyślicie o powrocie do dawnej działalności, mam kazać popełnić wam harakiri. - Hirako lekko się uśmiechnął. Coś takiego trwało od pokoleń. Z tego co wiedział 14 właściciel posiadłości był wielkim zwolennikiem takiej kary za nawet najmniejsze przewinienia, z tego względu musiał często zatrudniać nowych pracowników. Natomiast Zangetsu stanowczo odszedł od upodobań swojego ojca. Nie praktykował czegoś takiego, aczkolwiek uważał, że należy brać odpowiedzialność za swoje czyny. A że byli jego pracownikami, a ściślej własnością, która miała za zadanie mu służyć, mieli obowiązek przyjąć każdą karę. Nawet harakiri. - Ale zaraz potem dodał, że jeżeli się na to zdecydujecie, mam prawo was powstrzymać.
-Dziękuję. - skłonił się nisko - Dziekuję. - powtórzył. Był naprawdę wdzięczny. Nigdy nie chciał wracać do swojej działalności. Jedyne czego chciał to służyc albinosowi do końca swych dni. To właśnie przysiągł swojemu byłemu pracodawcy. Zresztą nie tylko on. Rōjūrō, Lisa, Kensei, Hachigen, Love. Wszyscy złożyli obietnicę. I zamierzali jej dotrzymać bez względu na wszystko.

Wszyscy siedzieliśmy przy stole, za wyjątkiem pana Ushōdy, który przygotowywał śniadanie. Jendak chyba wszyscy czekali na Hirako i na wieści, które ze sobą przyniesie.

Hirako w końcu przyszedł do kuchni i powiedział, że wszystko bedzie dobrze.

Potem zobaczyłem jak Hirako i reszta pakują do pudełka swoje rzeczy związane z "Vizardami". O nic nie pytałem. To znaczyło, że już nie badą musieli do tego wracać. Ja też nie wracałem, chociaż zdarzało się ze wszyscy wspominali swoją młodość i opowiadali mi co robili zanim trafili do posiadłości. To samo dotyczy Nel. Wiem kim jest i czym się zajmuje. Wcześniej tylko się domyślałem, ale pewnego razu potwierdziła moje przypuszczenia. Tego samego dnia, próbowała mi pomóc...