Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pan i Władca. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Pan i Władca. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 20 czerwca 2013

Pan i Władca XLVI


I tu taka niezapowiedziana niespodzianka. Zebrałam się za dokończenie tej części i pomyślałam, że ją dodam, bo już dawno był "Pan i Władca". Poza tym nie chciałam, żebyście myśleli, że zapomniałam o tym opowiadaniu. Ono tutaj napędza ten blog, mimo, że ostatnio w ogóle go nie było. Ale teraz jest i mam nadzieję, że będzie pojawiać się częściej.

~Lucy, oczywiście, że dodam linki do fotek w "(nie)zwykłych rozmowach". Właściwie już dawno miałam to zrobić, ale skupiłam się na bierzącej treści. Poza tym od czasu tego opowiadania moja kolekcja fotek uległa zmianie, więc nie wiem czy znajdę te wszystkie fotki, które pierwotnie były w opowiadaniu. Ale postaram się jak najszybciej doprowadzic do porządku (nie)zwykłe rozmowy. I jeśli mi się uda to dam znać
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-Kurosaki-kun... - powiedziała dziewczyna oszołomiona strzałem. Gdyby chłopak jej nie obronił już pewnie by nie żyła. 
-Nic ci nie jest, Inoue? - spytał opuszczając miecz.
-Wszystko w porządku. - odparła pewnie.
-Kurosaki-san. - Sawada podbiegł do niego, wciąż zdziwiony, że nastolatek powstrzymał atak Xanxasa mieczem.
-Voooooooooooooooooooooooi!!! - wrzasnął pojawiając się przed nimi - Kolejny gówniarz z kataną. - skomentował całą osobę pomarańczowowłosego - Zobaczymy jak sobie poradzisz z tym. - natychmiast ruszył na niego i gdy był wystarczająco blisko zaatakował. - Nieźle. - przyznał gdy Kurosaki sparował atak - A co powiesz na to? - odskoczył i spróbował jeszcze raz, ale chłopak uniknął ciosu. Jednak nie zamierzał być bierny. Postanowił zaatakować. Ruszył na długowłosego, po czym zniknął i pojawił się za nim z zamiarem ataku. Squalo momentalnie się odwrócił i zablokował atak. - To był twój błąd. - powiedział z uśmiechem. Wtedy Ichigo poczuł ból na plecach w kilku miejscach.
-Kurosaki-kun... - powiedziała powoli patrząc na jego plecy, w które miał wbitych kilka noży.
-Ushishishi. - zachichotał, po czym rzucił jeszcze kilkoma narzędziami. Niektóre znowu wbiły się w chłopaka, który w końcu upadł za ziemię.
-Kurosak-kun! - krzyknęła podbiegając do niego.
-Co to ma znaczyć, Xanxas?! - spytał zdenerwowany Tsuna.
-Kto wie... - odparł obojętnie i usiadł na fotelu, który chwilę temu podsunął mu Levi.
-Ty... - Sawada zacisnął pięści.
-Tsuna. - powiedział Reborn starając się go uspokoić - Powinieneś...
-A to co? - zdziwił się Squalo, widząc pomarańczową sferę otaczając Ichigo. W dodatku noże Bela powoli wypadały z pleców chłopaka. Wywnioskował z tego, że ta dziwna osłona, która jest wokół chłopaka może działać jak atrybut słońca i pewnie poszkodowany zaraz zostanie uleczony. Ale dlaczego miałby na to pozwolić? - Ty. - powiedział stając za Inoue. Dziewczyna odwróciła się, po czym zobaczyła opadające ostrze, z które z duża siłą uderzyło w tarcze leczniczą. Nagle usłyszała pękniecie i jej Soten Kisshun rozpadło się na kawałki. Squalo się usmiechnął, po czym zwrócił miecz ku niej. Nabrał ochoty na przekrojenie jej na pół. Dlatego uniósł miecz i z szybko opuścił go. - Co ty robisz? - spytał gdy jego cios został zablokowany.
-To moja kwestia. - odparł Takeshi, zaciskając w dłoni swój miecz.
-Nic się nie zmieniłeś, gówniarzu. - stwierdził jeszcze bardziej napierając na miecz. Nogi Yamamoto zaczynały się uginać.
-Ty też nie. - przyznał starając się nie dać zdominować.
-Kończmy już to. - powiedział znudzonym głosem Xanxas. Miał dość przebywania tutaj. Jednak gdy chciał wstać zauważył coś dziwnego. Z ciała pomaranczowowłosych zwłok zaczęła wydobywać się jakaś dziwna poświata. Z każdą sekundą stawała się coraz bardziej intensywniejsza. Pozostałości po nożach Belfegora, które znajdowały się w jego ciele zaczęły zmieniać się w pył i znikać. W końcu jego ciało poczęło się podnosić. Nagle pojawiły się kawałki materii, które zaczęły gromadzić się w okolicach twarzy. Wszyscy obserwowali tę sytuacje z szokiem. Zwłaszcza Inoue, którą zaczął ogarniać coraz większy strach. Pod wpływem tego silnego reiatsu złapała sie za ramiona i lekko pochyliła. Cała drżała. Tsuna widział jej reakcję i musiał przyznać, że sam najchętniej skulił by się. To co teraz biło od pomaranczowowłosego naprawdę przygniatało. Nagle zrobiło sie strasznie cicho. Wszyscy patrzyli na nieruchomo stojącego chłopaka, który wyglądał jakby w coś się wpatrywał. Każdy miał wrażenie, jakby za chwile miała nastąpić katastrofa. 
-Ej, ty. - odezwał sie Superbi. Na to pomarańczowowłosypowoli odkręcił głowę w jego stronę. Długowłosy nieco sie przestraszył. Na jednej stronie twarzy chłopaka widniała jakaś ceramika, w dodatku ten złowieszczy uśmiech i żółte oczy, które nagle bardzo się zwężyły. Nim Squallo zdążył się zorientować pomaranczowowosy pojawił się przy nim i zadał mu silny cios mieczem. Potem szybko skierował sie na Yamamoto i nie dając mu żadnych szans na obronę zadał mu cios mieczem. Kiedy tych dwojga upadło na ziemię odwrócił sie w stronę Tsuny.
-Dziesiąty! - zawołał Gokudera odczytując zamiary pomarańczowołosego. Jednak nim zdążył włączyć system CIA nastolatek pojawił się za nim i przeciął jego plecy. Hayato sykną z bólu po czym upadł na ziemie.
-Kurosaki-san! - krzyknął zszokowany. Dlaczego pomaranczowowłosy zaatakuje jego przyjaciół.
-Uspokój sie, Tsuna. - rozkazał Reborn. Nie chciał żeby jego podopieczny działał pochopnie. Zwłaszcza ze przed sobą mają kogoś nieobliczalnego. Nigdy nie spotkał sie z czymś takim, ale jedno wiedział na pewno walka z nim może się źle skończyć.
-Marchewo. - powiedział donośnie zaskoczony Xanxas. Musiał przyznać, że zrobiło sie całkiem ciekawie. Pomarańczowowłosy odwrócił sie w jego stronę, po czym złowieszczo sie uśmiechnął i zniknął. Nim przywódca Varii zdążył się zorientować nastolatek stał przed nim z mieczem wyciągniętym ku niemu. Koniec ostrza katany prawie dotykał jego brody. Aczkolwiek członkowie Vari nie pozostali bierni. Otoczyli pomarańczowowłosego i byli gotowi do ataku.
-Kurosaki-kun... - powiedziała przestraszona. Nie wiedziała co robić. Reborn widząc jak dziewczyna sie trzęsie zrozumiał, że coś jest nie tak. Wzrok pomarańczowłosego, złowieszczy uśmiech, zachowania i ta żądza zabijania, tak jakby cos go opętało. W dodatku pierwszy raz widzi żeby ktoś tak swobodnie dzierżył miecz oraz zdążył wystawić miecz przed twarz Xanxasowi.
-Niezły tekst o broni, jednak... Osobiście wolę miecz. - przyznał - Tak łatwo ściąć nim czyjąś głowę. Ty też powinieneś spróbować. - poradził. Xanxas zmierzył go uważnie wzrokiem. Nie wiedział co jest grane, ale nagle osobowość chłopaka zmieniła się o 180 stopni. To było ciekawe.
-Co robimy? - spytał Belfegor jednak nie doczekał się odpowiedzi. Jego szef go zignorował.
-Kim jesteś? - spytał pomarańczowołosego, który tylko się uśmiechnął.
-Nikim. - odparł, po czym uniósł miecz w górę - Getsuga... - odwrócił sie - ...Tenshou.

-Kufufu... - opuścił swój trójząb, który skruszył się na jednym z zębów. Ten atak musiał być naprawdę silny. - Powinnaś uważać młoda damo. - powiedział do Inoue, która wciąż była przestraszona. Teraz jeszcze bardziej. Najwyraźniej ten atak był skierowany w nią. - Wygląda na to że ten pomarańczowowłosy chłopak teraz jest naszym wrogiem.
-Chyba masz rację. - przyznał Reborn stając obok niego, po czym wyciągnął dłoń przed siebie. Jego kameleon zeskoczył z kapelusza i zmienił się w zielony pistolet.
-Wiedzę, że masz jakiś plan, Arcobaleno. - powiedział widząc jak strażnik żółtego smoczka zaciska w dłoni broń.
-Będziemy z nim walczyć.
-Co?! - Tsuna podbiegł do nich - Ale przecież...
-Nie mamy wyjścia. - przerwał mu - Jeśli nic nie zrobimy... on nas zabije. - stwierdził wciąż patrząc na pomarańczowowłosego. Ten tylko zaczął się głośno śmiać.
-Kurosaki-san... - powiedział Tsuna słysząc to.
-Widzisz. Musimy to zrobić. - powiedział Reborn.
-Ale to nie jest Kurosaki-san. - stwierdził pewnie. To nie mógł być on. Przecież niedawno z nim rozmawiał. Wydawało mu się, że Ichigo nikogo by nie skrzywdził. Ponadto jego hiper intuicja mu to mówiła. Ta aura wokół licealisty była zupełnie inna niż ta, którą czuł podczas rozmowy z nim. Teraz była... przerażająca.
-Kurosaki-kun... - powiedziała przestraszona. Nie wiedziała co robić.
-Nie martw się. - zapewnił ją Sawada - Odzyskamy go. - dziewczyna spojrzała na niego.
-Jesteście pewni? - spytał Gintoki podchodząc do nich. Patrząc na pomarańczowowłosego to nie wydawało się być zbyt proste. Chłopak zachowywał się tak jakby coś go opętało.
-Pomożesz nam, prawda? - spytał Reborn.
-Czy to konieczne? Zaraz zaczyna się mój ulubiony serial. - wszyscy spojrzeli na niego. Przed chwilą zapadła decyzja o ratowaniu Kurosakiego a Sakata mówi o telewizji. - No dobra. - westchnął ulegając presji - To co robimy? - spytał gdy pomarańczowowłosy zeskoczył z bloku.
-Przypuścimy atak i obezwładnimy go.
-Jesteś pewny? - spytał przestraszony Tsuna, widząc jak przeciwnik złowieszczo się uśmiecha.
-Nie mamy wyboru. - stwierdził Reborn.
-A pewnie, że nie! - krzyknął pomarańczowowłosy, po czym zniknął im z oczu. Pojawił się za Sakatą z zamiarem przecięcia go na pół, ale ten w ostatniej chwili sparował atak swoim drewnianym mieczem.
-Oi, oi. Tak z zaskoczenia? - spytał siłując się z przeciwnikiem. Ten atak był naprawdę silny. Nagle za licealistą pojawił się Tsuna już w stanie ostatniej woli. W dodatku z kolejnej strony nadchodził Mukoro oraz Reborn. Wszyscy zbliżyli się do niego i jednocześnie zaatakowali. 

-Mamy go? - zapytał Sakata wciąż próbując dostrzec cokolwiek w tej kupie dymu. Nagle usłyszał głośny śmiech i jego oczom ukazała się znajoma postać ze złowieszczym uśmiechem, która w jednym ręku trzymała poturbowanego Tsunę za bluzę.
-To było słabe. - stwierdził rzucając Dziesiątego przed siebie. Chłopak przeturlał się pod nogi Sakaty.
-Jakim cudem...? - spytał Mukuro, który ledwo uniknął kontrataku. Wydawało mu się, że plan Reborna nie miał luk.
-Kto wie... - odparł obojętnie. Nie zamierzał im tego tłumaczyć. Zamiast tego wolał zrobić coś innego. Nabrał ochoty na rzeź i pozabijanie ich wszystkich. I gdy miał już przypuścić atak jego ciało się zatrzymało. Ręka sama chwyciła maskę i zaczęła ją odrywać. - Przestań! - krzyknął. dlaczego Ichigo musiał się teraz wtrącić? - Daj mi walczyć! - rozkazał - Przecież oni nie są twoimi przyjaciółmi! Mogę ich zabić! Mogę! - nagle z jego ust wydobył się głośny krzyk, po czym ręka oderwała całą maskę, która rozpadła się na kawałki. Ichigo upadł na kolana. Nie znosił gdy Pusty przejmował jego ciało, zwłaszcza w celach zabijania. Nie lubił również odzyskiwać kontroli w ten sposób. Odrywanie maski strasznie bolało.
-Kurosaki-kun! - krzyknęła podbiegając do niego - Kurosaki-kun...
-Nic mi nie jest. - odparł patrząc na nią - Pomóż Sawadzie-sanowi i reszcie. - poprosił na co dziewczyna tylko kiwnęła głową i zajęła się poszkodowanymi.

-Nie sądziłem, że cię tu spotkam. - przyznał gdy Takasugi podszedł do niego - Szukają cię. - oznajmił.
-Słyszałem. - przyznał patrząc w dół. Tylko nie rozumiał czego może od niego chcieć mafia. - Nie przyłączysz się do nich? - spytał widząc jak Kamui z zainteresowaniem patrzy na to co dzieje się na dole. Wnioskował, że czerwonowłosy jest tutaj już od dłuższego czasu.
-Narazie nie. - przyznał, chociaż chwilami miał ochotę włączyć się do zabawy 
-Może jednak powinieneś spróbować. Nie wiadomo ile to jeszcze potrwa.
-Ale jeśli bym to zrobił mógłbym skrzywdzić twojego towarzysza. - nawiązał do samuraia z drewnianym mieczem.
-Nie nazywaj go moim towarzyszem. - powiedział groźnie, na co Kamui się tylko uśmiechnął.
-Wiesz... To takie zabawne gdy ludzie bez żadnego powodu się nienawidzą a potem wybijają nawzajem.
-Powinieneś do nich dołączyć. - powiedział po raz kolejny.
-Może później. - podparł ręka głowę. Patrzenie na to, co się dzieje na dole również sprawiało mu przyjemność. W szczególności jego uwagę przykuł pomarańczowowłosy chłopak, który zdawał się mieć coś jak rozdwojenie jaźni. Chciałby się z nim zmierzyć. Może kiedyś będzie mu to dane... Ale narazie sobie popatrzy...

-Dziekuję. - powiedział Tsuna, gdy Inoue skończyła go leczyć. - To niesamowite. - obejrzał swoje ciało. Wszystko było w najlepszym porządku. Nie miał żadnych ran i zadrapań. Nic go też nie bolało. Moc dziewczyny nieco przypominała Płomień Słońca należący do Ryōhei.
-Obejdzie się. - powiedział Mukuro gdy dziewczyna chciała się nim zająć.
-Kurosaki-san... - odezwał się Sawada patrząc na Ichigo. Zmartwił się widząc jak pomarańczowowłosy ciężko oddycha. Wiedział, że to ma związek z tą dziwną istotą, która przejęła jego ciało. Chciał o to zapytać, ale zrezygnował. Być może Kurosaki nie chce o tym mówić. A najważniejsze, że już jest sobą.
-I jak? - spytał Sakata podchodząc do Ichigo.
-W porządku. - odparł patrząc na niego. Wtedy Gintoki podał mu rękę. Kurosaki chwycił ją, po czym wstał. Następnie rozejrzał się chcąc wiedzieć czy jeszcze ktoś jest ranny.
-Dziesiąty... - zaczął podchodząc do niego.
-Gokudera-kun! - krzyknął z przejęciem. Kilka chwil temu widział jak Hayato został zraniony i upadł na ziemię. A teraz nic mu nie jest. - Nic ci nie jest. - powiedział z ulgą.
-Ta kobieta mnie wyleczyła. - wyjaśnił wskazując na Orihime - Ale... nie mogłem nić zrobić. - wyznał zawstydzony - Najmocniej przepraszam, Dziesiąty! - krzyknął kłaniając się.
-Nie musisz. To był trudny przeciwnik. Nawet ja... nie mogłem sobie z nim poradzić. - wyznał zaciskając pięści. Poczuł się okropnie słaby.
-Dziesiąty...
-Twój podopieczny chyba zaczyna rozumieć. - powiedział Rokudo do Reborna.
-Mam nadzieję. - przyznał. Chciał żeby Tsuna w końcu zrozumiał na czym polega bycie szefem rodziny.
-Przykro mi, ale na mnie już czas. - powiedział nagle, po czym zwrócił się do Tsuny - Sawado Tsunayoshi. - chłopak odwrócił się w jego stronę - To, że dzisiaj tobie pomogłem nie oznacza, że jesteśmy sprzymierzeńcami. Ty sam wciąż jesteś moim celem. Pamiętaj o tym. - powiedział patrząc mu prosto w oczy, co wywołało u chłopaka dreszcze. Chwilę patrzyli na siebie, po czym Mukuro zaczął rozpływać się w powietrzu zostawiając po sobie ciało Chrome, któro upadło na ziemię. Gdy Inoue to zobaczyła podbiegła do niej i natychmiast utworzyła nad nią Soten Kisshun próbując ją uleczyć. Jednak to było bardzo trudne. Poza tym czuła, że z ciałem dziewczyny coś jest nie tak. Jakby... czegoś brakowało.
-Nie martw się. - powiedział Tsuna stając obok niej. Domyślił się co może być powodem jej zmartwionej miny. Potem wyjaśnił jej dlaczego Dokuro jest zawsze osłabiona i że żyje tylko dzięki wytworzonej przez Rokudo sztucznej iluzji organów wewnętrznych. Oczywiście nie obyło się bez zdziwienia. Inoue nawet się przestraszyła. Pierwszy raz słyszała o czymś takim.
-Czy to znaczy, że Dokuro-san... - zaczęła przejęta.
-Wszystko będzie dobrze. - zapewnił ją z ciepłym uśmiechem.
-Nie sądzę. - usłyszał a potem poczuł jak coś dotknęło jego tyłu głowy. Orihime widząc to chciała zareagować, ale nie zdążyła, ponieważ Levi unieruchomił ją.
-Co zamierzasz zrobić? - spytał Reborn obserwując całą sytuację.
-Kto wie... - odparł obojętnie, po czym mocniej przycisnął broń do głowy Tsuny. Ten zadrżał ze strachu.
-Zostaw ich. - wtrącił się Ichigo.
-Kurosaki-kun... - powiedziała widząc, że pomarańczowowłosy wciąż odczuwający skutki bolesnego odzyskania nad sobą kontroli.
-Zostaw ich. - powtórzył. Na to Xanxas wycelował w niego drugim pistoletem. Zaraz potem nieoczekiwanie na plac szkolny wjechał samochód. Wszyscy zwrócili głowy ku niemu, gdyż o mało co nie przejechał pozostałych osób tutaj zgromadzony. Kiedy wóz się zatrzymał, otworzyły się drzwi i wysiadł z niego mężczyzna w białym garniturze. Kiedy Reborn go zobaczył zrozumiał, że dopiero teraz zaczęły się prawdziwe kłopoty.

Pan i Władca XLV


Kurosaki już rozprawił się ze swoimi przeciwnikami. Nie byli wyzwaniem. W dodatku nie mogli go zobaczyć, gdyż był shinigami, co ułatwiło sprawę, bo większość uciekła z powodu strachu przed niewidzialną siłą. Szybko kucnął przy Inoue i starał się ją obudzić, jednak bezskutecznie.
-Kurosaki-san! - krzyknął Tsuna podbiegając do niego. Spojrzał na Orihime, po czym poznał, że dziewczyna jest nieprzytomna. - Nie martw się. Nic jej nie grozi. - Kurosaki nie wiedział dlaczego, ale po tych słowach odczuł ulgę. Nagle uświadomił sobie jedną ważną rzecz.
-Widzisz mnie? - spytał zdziwiony. Przecież był Shinigami, więc zwykli ludzie nie powinni go widzieć.
-Tak. - odparł pewnie. Ichigo chciał pytać dalej, ale mu przerwano.
-Sawada Tsunayoshi... - zaczął Rokudo pojawiając się obok nich - To nie czas na rozmowy.
-Mukuro! - krzyknął zdziwiony. W tym samym momencie otoczono ich. Decimo ogarnął wzrokiem przeciwników. Nie za dobrze to wyglądało.
-Rocket Bomb! - wręcz wrzasnął Gokudera, po czym rzucił stertą dynamitu w przeciwników. Większość już nie wstała.
-Shigure Soen Ryu.- powiedział Yamamoto będąc blisko przeciwnika - 1 Ofensywna Forma: Shajiku no Ame - przeciwnik upadł. Takeshi natomiast skierował się na kolejnego mafioza, który wymierzył w niego bronią. - 5 Ofensywna Forma: Samidare. - nim mężczyzna zdążył wystrzelić leżał już na ziemi. Na drodze Yamamoto został tylko jeden przeciwnik. - 8 Ofensywna Forma: Shinotsuku Ame. - tym atakiem zakończył pojedynek.
-Gokudera-kun! Yamamoto! - krzyknął uradowany. Naprawdę się cieszył, że jego przyjaciele przybyli.
-Nic ci nie jest, Dziesiąty?!
-W porządku.
-Co tu się w ogóle dzieje? - wtrącił się Ichigo. Ta sytuacja była conajmniej dziwna. Najpierw mafia, która podobno jest dobra, potem pojawiają się ci źli. W dodatku chłopak rzucający dynamitem, nastolatek z kataną i jakiś czarodziej. Takie określenie pojawiło się w jego głowie dlatego, że zobaczył jak Mukuro uniósł trójząb, po czym z ziemi wydostały się pnącza, które oplotły ciała mafiozów i zaczęły ich ściskać.
-A ty kto? - spytał Hayato zauważając Kurosakiego.
-Gokudera-kun... - westchnął na tą bezpośredniość.
-Widzisz mnie? - zdziwił się chłopak. Czyżby wszyscy przyjaciele Sawady mogli go zobaczyć?
-Taa, a co? - nie uzyskał odpowiedzi ponieważ pomarańczowowłosy natychmiast wziął Inoue i razem z nią znalazł się w innym miejscu, tym samy unikając zderzenia z osobą, która z hukiem uderzyła w miejsce gdzie byli przed chwilą. Wszyscy odwrócili głowy w stronę źródła i zobaczyli jak po kolei kolesie w czerni fruwają w powietrzu. Vongola już domyśliła się kto za to odpowiada.
-Noszenie broni palnej jest wbrew regulaminowi szkoły. - oznajmił Hibari. Kilka minut temu skończył czytać regulamin tutejszego liceum i kiedy usłyszał strzały musiał zareagować.
-Hibari-san. - Tsuna zaniepokoił się. W końcu w pobliżu był Rokudo.
-Kufufufu. - zareagował gdy tylko go zobaczył - Hibari Kyōya. Znów się spotykamy. - kiedy Strażnik Chmury ujrzał go coś w nim drgnęło. Jeszcze bardziej zacisnął tonfy w dłoni i ruszył na iluzjonistę. Mukoro sparował atak. Następnie wymienili się kilkoma ciosami, po czym każdy z nich odskoczył. - Interesujące. - stwierdził i ruszył na przeciwnika. To samo zrobił Hibari, ale żaden z nich nie zadał ciosu. Między nimi niespodziewanie pojawił się Tsuna z rękami wyciągniętymi w bok. Ichigo obserwował to w zdumieniu. Pierwszy raz widział żeby komuś palił się na głowie ogień nie powodując żadnego uszczerbku.
-Nie czas na spory. - powiedział Sawada opuszczając ręce. Zaraz po tym pojawiło się więcej przeciwników. Kurosaki był w nienajlepszej sytuacji. Ludzie z mafii go otoczyli a nie miał możliwości się bronić, gdyż trzymał Inoue. Wtem do głowy przyszedł mu klasyczny pomysł. Podrzucił do góry Orihime, migiem rozprawił się z przeciwnikami, a następnie poskoczył żeby złapać dziewczynę. Potem wylądował z powrotem na ziemi.
-Kurosaki... - kun... - zaczęła powoli otwierając oczy - Kurosaki-kun! - krzyknęła uświadamiając sobie, że chłopak trzyma ją na rękach. Zrobiła się cała czerwona na twarzy.
-Wybacz. - powiedział odstawiając ją na ziemię. - Inoue. Zaczekaj chwilę. - powiedział i ruszył pomóc reszcie, która walczyła. Dziewczyna stała i patrzyła na walkę pomarańczowowłosego jak i innych. Wzorkiem starała się również wyśledzić Dokurō, ale nigdzie nie mogła jej dostrzec. Miała nadzieję, że nic się jej nie stało.

Walka dobiegła końca. Inoue użyła Sōten Kisshun, aby uleczyć tych, którzy odnieśli obrażenia.
-Dziękuje. - powiedział Decimo gdy Orihmie skończyła leczyć jego zadrapania. Dziewczyna skinęła głową, po czym podeszła do kolejnej osoby.
-Co ty wyprawiasz?! - krzyknął Gokudera, wokół którego pojawili się Ayame i Shun'ō.
-Gokudera-kun... - westchnął. Jak można się tak odzywać do osoby, która próbuje pomóc?
-Kurosaki Ichigo, zgadza się? - spytał Reborn podchodząc do nastolatka.
-Zgadza. - odparł. Wciąż był zdziwiony. Mimo, że widział Reborna wcześniej jego wygląd - garnitur oraz kameleon na kapeluszu - wzbudzał szok. To nie był typowy ubiór dziecka.
-Mógłbym o coś spytać?
-Słucham.
-Kim ty jesteś? - walnął prosto z mostu. Kurosaki wzbudził jego zainteresowanie. W dodatku pomógł im uporać się z wrogą rodziną.
-Kurosaki Ichigo. - powiedział mały chłopczyk wchodząc na teren szkoły - Ani w pełni człowiek, ani shinigami, ani hollow.
-Fūta. - Tsuna szybko podbiegł do niego - Co ty tu robisz?
-Ranking. - stwierdził. Nagle wszystko wokół niego zaczęło unosić się w powietrzu - W moim rankingu najsilniejszych istot Kurosaki Ichigo znajduje się w tym samym przedziale co Tsuna-nii oraz Sakata Gintoki.
-Kim jest Sakata Gintoki?- spytał wciąż lewitując.
-Dajcie mi spokój. - powiedział typowym dla siebie tonem - Mój lekarz kazał mi ograniczyć cukier. A gdy nie jem słodkiego jestem zdołowany przez co nie chce mi się nic robić i nie mogę zarabiać żeby wam zapłacić wynagrodzenie.
-Przecież jeszcze nigdy nam nie zapłaciłeś. - zauważył Shinpachi.
-Nie narzekaj. - powiedziała Kagura - W dzisiejszych czasach wszyscy ciężko przędą.
-Ale on naprawdę jeszcze nigdy nam nie zapłacił. - podkreślił.
-Rozumiem go. - stwierdził Mammon pojawiając się nad głową Reborna. - Pracować za darmo...
-Co tu robisz? - spytał Reborn opadając na ziemię. Fūta już skończył ranking.
-Mamy schwytać niejakiego Katsurę Kotarō. Podobno ukrywa się gdzieś tutaj.
-Domyślam się, że to płatne zlecenie.
-Oczywiście. Inaczej by mnie tu nie było. - odwrócił się - Już tu są.
-Ale kto? - spytał Tsuna chociaż można się było domyślić.
-Voi!!! - krzyknął lądując na dachu.
-Squalo! - zawołał Takeshi. Nie spodziewał się go tutaj.
-Co tu robi Varia?! - przeraził się Sawada. Robiło się coraz bardziej niebezpiecznie.
-Co robimy? - spytał Superbi. Chciał wiedzieć czy plan nie uległ zmianie. Jednak nie otrzymał odpowiedzi. Odwrócił się i nie ujrzawszy za sobą przełożonego zaczął wrzeszczeć.
-Gdzie jest ten pieprzony szef?!
-Właśnie jest w trakcie posiłku. - odparł Lussuria stając obok niego.
-Nie przyszedł tu bo wpierdala?! Niech ja go tylko dorwę...!
-Ushishishi. - zachichotał Bel - Spójrzcie kto tu jest. - wskazał na dół. Varia stanęła na brzegu dachu. Zobaczyli Vongolę, Alcobareno i kilka nowych twarzy.
-Z drogi. - powiedział surowym tonem, po czym kopnął białowłosego w plecy. Squalo poleciał do przodu. Wszyscy na dole wstrzymali oddech, ale zaraz potem odetchnęli widząc, że członek Varii zdążył się złapać krawędzi budynku.
-Ty pieprzony...! - urwał ponieważ Xanxas nadepnął na jego rękę.
-Wieśniaki. - stwierdził patrząc na rodzinkę Tsuny, jednak po chwili jego wzrok przeniósł się na dwie obce twarze. - Wy dwaj. - powiedział donośnie, jednak nikt nie wiedział do kogo się zwraca. - Marchew i trwała ondulacja. - dodał dla pewności.
-Oi, oi. - powiedział Gintoki zatrzymując się - Dlaczego zawsze wszyscy nawiązują do moich włosów?
-Ushishi. Czy to przypadkiem nie jeden z przyjaciół tego całego Katsury?
-Zgadza się. - potwierdził Levi patrząc na dane.
-Gdzie jest Katsura? - spytał Xanxas.
-Zura? - zdziwił się Sakata - Co z nim?
-Nie Zura, tylko Katsura. - powiedział dobitnie pojawiając się przy bramie szkoły. Wszyscy popatrzyli na niego i na to coś co stało obok niego.
-Oi, Zura, co tu się dzieje?
-Też chciałbym wiedzieć. - przyznał.
-Proszę o wybaczenie, szefie. - powiedział Levi podchodząc do przełożonego - Zaszła pomyłka. - Xanxas odwrócił się i niespodziewanie przystawił mu broń do czoła.
-Uważasz, że Vongola się myli? - spytał śmiertelnie poważnym tonem odbezpieczając spust.
-Ależ skąd. - odparł cały czas patrząc na pistolet. Nie był pewny czy tym razem nie zginie. - Właśnie otrzymałem informację, że ktoś włamał się do bazy danych i podmienił dane poszukiwanego. Tak naprawdę szukamy Takasugiego Shinsuke.
-Gdzie on jest?
-Tego nie wiemy.
-Co? - przycisnął spluwę do jego czoła.
-Ale Takasugi Shinsuke także jest przyjacielem Sakaty Gintokiego.
-No proszę. - opuścił broń i spojrzał na srebrnowłosego - Sakata, gdzie on jest? - spytał donośnie.
-Kto?
-Takasugi Shinsuke.
-Dlaczego mnie pytasz? - podrapał się po głowie - Przecież nie wiem. - ziewnął i podrapał się po brzuchu. Nagle nabrał ochoty na mleko truskawkowe, więc zamierzał odejść, ale gdy zrobił krok Xanxas strzelił mu pod nogi.
-Oi, oi. - powiedział cofając się - Nie wiesz, że broń zabija ludzi?
-To nie broń zabija ludzi. - stwierdził wyjmując drugi pistolet - To ja ich zabijam... - wymierzył w zgromadzonych - ...bronią.
-Ty się tak nie spinaj... - poradził.
-Co? - spyta zdenerwowany tym tekstem.
-Nic, tyko... - spojrzał na niego groźnie - Niektórzy mogą nie chcieć jeszcze umierać.
-A kim ty w ogóle jesteś, pajacu?
-Członek Yorozui, Sakata Gintoki, "zrobię to gdy nadejdzie czas", do usług. - przedstawił się.
-A ty? - zwrócił się do Zastępczego, który obserwował tę całą sytuację z boku.
-Kurosaki Ichigo.
-Ushishishi. - zachichotał Bel - Jakie urocze imię.
-Nic nie wskazuje na to, że jest urocze! - wzburzył się pomarańczowowłosy.
-W takim razie... - zaczął Xanxas wodząc wzrokiem po tłumie, po czym wycelował bronią w Inoue. Wybrał ją bez konkretnych powodów. Poza tym pomyślał, że jak kogoś zabije to w końcu dowie się gdzie jest ten cały Takasugi. - Powiedzcie "papa". - poradził i nacisnął spust.

Pan i Władca XLIV


Tak jak zapowiadałam to opowiadanie crossoverowe, w którym wystąpią postacie z Kateikyōshi Hitman Reborn oraz Gintamy.

Geneza tego opowiadania jest prosta. Pewnego dnia pomyślałam sobie co by zrobił Hibari gdyby Keigo go wkurzył. Odpowiedź była prosta: kamikorosu. I tak to się zaczęło. Jednak projekt sam w sobie był trochę trudny do zrealizowania, bo zwierał dużo postaci i momentami sama nie wiedziałam co się dzieje i kto z kim walczy XD Ale jakoś to ogarnęłam. Notek crossoverowych przewiduję 5.

I jak widzicie dodałam "klatkę". Nie pojawiała się długi czas, bo nie miałam weny, ale ostatnio udało mi się coś napisać (za przypomnieniem ~Małej :) )Jednak muszę Was uprzedzić, że nie wiem kiedy znów pojawi się kolejna część, bo jakoś ciężko mi o super wenę odnośnie tego opowiadania.

~Serek/Marv - nie zapomniałam o "niespodziance" ale narazie to opowiadanie jest zawieszone. Obecnie pracuję nad "Panem i Władcą" oraz "opętanym", ale mogę zapewnić, że zamierzam napisać kontynuację "niespodzianki".
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nauczycielka ponownie przyjrzała się zgromadzonym w klasie. Takiego tłumu na dodatkowych zajęciach w czasie ferii to się nie spodziewała. W dodatku tyle znajomych twarzy, których nie ma na liście uczestników. Ale nie zamierzała pytać o powody. Skoro tutaj są to pewnie chcieli przyjść.
-Zaczekajcie chwilę. - poprosiła wstając z krzesła - Pójdę tylko po dziennik. A wy przygotujcie się do zajęć. - podeszła do drzwi i opuściła klasę. Chwilę potem do sali weszły dwie dziewczyny. Jednak z nich zajęła miejsce w ławce, a druga zaczęła się rozglądać po klasie.
-Nie ma go. - oznajmiła z ulgą. Nie chciała, żeby Kaeri miała z nim styczność.
-Dzisiaj nie mógł przyjść. - powiedział cicho.
-Rozmawiałaś z nim? - uniosła się - Mówiłam żebyś tego nie robiła.
-Ale powiedział, że jest chory. - wyjaśniła.
-Co za palant. - skomentował to Keigo, na co dziewczyny spojrzały na niego. On natomiast szybko odwrócił głowę. Nie chciał powiedzieć tego na głos, ale jakoś trudno było mu milczeć. Kiedy wchodził do szkoły widział jak Tokito podrywa jakąś dziewczynę.
-Ty. - powiedziała poważnym Osana tonem podchodząc do niego.
-Ja? - spytał nieco przestraszony. W końcu to była przewodnicząca samorządu szkolnego. Powinien uważać co mówi.
-Asano Keigo, zgadza się?
-Tak... - odparł niepewnie.
-Dosiądź się do nas. - zaproponowała na co nastolatek zrobił wielkie oczy. To pierwszy raz gdy jakaś dziewczyna zaprasza go do grona. W dodatku przewodnicząca.
-Osana-san, jesteś pewna? - spytała jedna z koleżanek podchodząc do nich. Nie była zachwycona tym pomysłem. W końcu Osana należała do elity i jako przewodnicząca nie powinna zadawać się z frajerami.
-Tak, jestem pewna. - oparła zdecydowanie.
-Ale...
-Każdy, kto nie lubi tego drania, jest moim przyjacielem. - oznajmiła, po czym wzięła Keigo za rekę i pociągnęła za sobą do stołu. Chłopak nie protestował. Był w szoku. - Zsuńmy stoliki. - zaproponowała, po czym puściła chłopaka i sama dosunęła jeden. Kaeri wstała i zrobiła to samo. Podobnie było w przypadku innych uczniów. Do akcji dołączyli się również ci, którzy dopiero przyszli. Po chwili większość ławek została zsunięta. Kilka uczennic zaproponowało żeby podzielić się na kilkuosobowe zespoły. Większość była za, dlatego dobrali się w grupy i zajęli swoje miejsca.
-Usiądz tu. - wskazała krzesło obok Kaeri. Keigo niepewnie, ale usiadł.
-Mikiru Kaeri. - przedstawiła się z ciepłym uśmiechem - Miło mi.
-Asano Keigo. - odparł po chwili będąc oczarowanym. No i trochę się denerwował. niewiele dziewczyn chciało z nim rozmawiać. Teoretycznie nie wiedział co robić. No i nie chciał się zbłaźnić.
-Ktoś jeszcze przyjdzie, prawda? - spytała Osana widząc puste krzesła. Z tego co wiedziała miała być pełna klasa. Keigo chciał odpowiedzieć na to pytanie, ale nie musiał. Jego przyjaciele już dotarli.
-Ichigo! - krzyknął uradowany.
-Keigo? - spytał Kurosaki chcąc się upewnić. Grono dziewczyn, w którym znalazł się chłopak było mylące.
-To ja. - potwierdził dumnie.
-Twoi przyjaciele? - spytała Osana.
-Tak.
-Chodźcie do nas. - zaproponowała - O, Inoue. - wzięła swoją teczkę i podeszła do dziewczyny. Wyjęła zeszyt, który ostatnio pożyczyła i zwróciła go właścicielce. - Dziękuje.
-Nie ma za co. - odparła Orihime.
-Ishida? - zauważył Ichigo gdy ten wszedł do klasy.
-Nie jestem tutaj z powodu dodatkowych zajęć. - powiedział na wejściu - Przyszedłem tylko dlatego, że kółko, do którego należę poprosiło mnie o pomoc. - wyjaśnił od razu żeby nikt nie miał wątpliwości.
-Uryū, do której będziecie w szkole? - spytała Osana.
-Do 13.
-Moglibyście zostać nieco dłużej? Chciałbym jeszcze omówić coś z waszym kółkiem.
-Zgoda. - odparł i poszedł przekazać to członkom klubu krawieckiego.
-Gotowi? - spytała nauczycielka wchodząc do klasy. Kurosaki i reszta zajęli swoje miejsca, po czym wypakowali materiały potrzebne do nauki.

Lekcja minęła bardzo szybko. W dodatku była sympatayczna atmosfera, chociaż niektórzy mieli zastrzeżenia co do łączenia klas. Kurosaki aż się zdziwił że lekcje w ferie mogą być takie przyjemne. Ale oczywiście nie obeszło się bez gafy Keigo. Chłopak zapomniał kilku rzeczy z domu i musiał natychmiast po nie iść. Wychodząc ze szkoły jeszcze nie wiedział, że czeka go tajemnicza przygoda...

Musieli się nieco pośpieszyć. Już dawno było po czasie. Postanowili pójść na skróty. Na szczęście siwowłosy miał dokładną mapę, więc nie było problemu z dotarciem. Przed chwilą wyszli z ostatniej ulicy prowadzącej do celu, przeszli przez jezdnię i stanęli przed bramą liceum.
-Jesteśmy na miejscu. - powiedział Arcobaleno i zmienił Leona w broń.
-Po co ci to? - spytał zaskoczony Tsuna.
-Na wszelki wypadek. - wymierzył przed siebie.
-Reborn-san ma rację. - wtrącił się Gokudera - Nigdy nie wiadomo co nas spotka. Ale nie martw się, Dziesiąty. Obronię cię.
-Nie przyszliśmy tutaj walczyć. - stwierdził zrezygnowany. Po prostu wiedział, że to się źle skończy.
-Wróg może kryć się wszędzie, kora!
-Shishō! - Ryōhei spojrzał w górę. W tym samym momencie ptak puścił blondyna, który wylądował na ziemi.
-Nie opuszczaj gardy, kora! - rozkazał Colonnello. Uważał ze trzeba być zawsze gotowym do akcji.
-Tak jest! - podniósł pięści w górę - Jestem ekstremalnie skupiony!
-Dajcie spokój. - westchnął Sawada.
-Nie martw się, Tsuna. - powiedział uspokajająco Yamamoto - Może być zabawnie. - uśmiechnął się ciepło zakładając ręce za głowę.
-Yamamoto ma rację. - stwierdził Dino - W końcu dostaliśmy zaproszenie i ... - popatrzył na przywódcę komitetu dyscyplinarnego - Lepiej się pośpieszmy. - ponaglił. Wiedział, że Hibari nie przyszedł tutaj chętnie. Naprawdę było ciężko go przekonać. Ale w końcu się udało. Aczkolwiek czarnowłosy postawił jeden warunek: ma to być załatwione szybko. Nie zamierzał tracić czasu na coś mało interesującego.
-Chrome. - powiedział Tsuna zauważając dziewczynę, która do nich dołączyła. Ta tylko skinęła głową. Musiałą na chwilę odłączyć się od grupy aby powiadomić Kena i Chikusę dokąd idzie.
-To już wszyscy. - stwierdził patrząc na przyjaciół.
-I Lambo-san też tu jest! - dzieciak wybiegł przed Sawadę, po czym rozejrzał się i zaczął biec przed siebie.
-Lambo!
-Głupie krówsko. - stwierdził wkurzony Gokudera i pobiegł za nim.
-Właśnie dlatego odmówiłem. - westchnął zrezygnowany.
-Nie jęcz. - rozkazał Reborn dając mu kopniaka w plecy. Tsunayoshi przesunął się kilka metrów po ziemi.
-Reborn! - krzyknął podnosząc się do siadu - Dlaczego zawsze mnie bijesz? - spytał z wyrzutem rozcierając głowę.
-Następnym razem miej oczy dookoła głowy. - poradził z uśmiechem Dīno.
-Nie wymądrzaj się. - powiedział Reborn dając blondynowi w twarz. Ten nawet się nie odezwał. Nie chciał znów oberwać.
-Chodźcie. - powiedział Arcobaleno i wszyscy ruszyli się z miejsc. Wtem usłyszeli krzyki.
-Puszczaj, Aho-dera! - próbował się wyrwać z uścisku nastolatka.
-Zamknij się! - krzyknął na co Lambo jeszcze bardziej zaczął się szamotać. W końcu Hayato go pościł i dziecko spadło na ziemię.
-Ga... ma... n. - wydukał zaciskając wargi i powstrzymując płacz, jednak bezskutecznie. Nie wytrzymał. Wybuchnął płaczem. Z tego wszystkiego mimowolnie wyjął z włosów fioletowy przedmiot i rzucił nim. Traf chciał, że bazooka poleciała wprost na jednego z uczniów liceum, który przed chwilą znalazł się na terenie szkoły. Keigo widząc ją zrobił wielkie oczy.
Nagle Vongola i reszta usłyszeli wybuch, potem kolejny i następny. (napisałam "Vongola i reszta" ponieważ Dīno należy do Rodziny Chiavarone, a oprócz niego są także Colonnello) Gdy dym opadł ich oczom ukazał się chłopak, który wyglądał na przerażonego. Kilka razy obkręcił się wokół własnej osi badając otoczenie. Po chwili zastanowienia stwierdził, że jednak nic mu nie jest. Z lekkim uśmiechem niedowierzania, że przeżył zaczął powoli się cofać wciąż rozglądając się na wszystkie strony czy nic mu nie grozi. Robił tak do momentu, w którym natrafił na przeszkodę. Przestraszył się i odskoczył w bok. Przed sobą zobaczył chłopaka, który nie wyglądał zbyt przyjaźnie. W jego rękach natychmiast pojawiły się dwie tonfy.
-Kamikorosu. - powiedział, po czym z niewiarygodną prędkością ruszył na chłopaka. Keigo szybko wziął nogi za pas i pobiegł do szkoły.
-Hibari-san! - krzyknął Tsuna, ale ten już dawno zniknął w budynku. - To koniec... - westchnął spuszczając głowę.
-Pobiegł. - zauważył Takeshi.
-Przecież widzimy, beasbollowy idioto. - zdenerwował się - Cholera. Hibari rozwali całą szkołę.
-Zauważyłeś to, prawda, kora? - zwrócił się do Reborna.
-Tak. - potwierdził. To było dziwne. Bazooka wystrzeliła kilka razy. Nie wiedział czy ktoś to dostrzegł, ale ten chłopak "nieco" się zmienił. Co prawda jego ciało nie wyglądało na starsze jednak jego twarz...

-Ratunku!!! - wrzasnął wbiegając po schodach. Hibari wciąż go gonił. - Ratunku!!! - śmignął korytarzem, zaraz za nim popruł Kyōya. Uczniowie tylko odkręcali głowy za nimi. Jeszcze nigdy nie byli świadkami takiej gonitwy. W dodatku nie mieli pojęcia kim był czarnowłosy chłopak goniący Asano. Gdy jego ofiara wbiegła po kolejnych schodach Strażnik Chmury przyśpieszył. Chciał dopaść Keigo jeszcze bardziej niż wcześniej. Brązowowłosy skręcił w kolejny korytarz. Właśnie w tej chwili dziękował niebiosom za osobę, która pojawiła się na jego drodze.
-Ratuj! - poprosił ukrywając się za plecami przyjaciela.
-Co się stało? - spytał widząc przestraszonego Keigo.
-On... - wydukał prubujac ukryć swoją obecność. Hibari zatrzymał się przed nimi. Obu zmierzył spojrzeniem, po czym jego wzrok zatrzymał się na pomarańczowowłosym, który, według niego, miał ciekawe spojrzenie.
-Jesteś słaby czy silny? - zapytał zaciskając w dłoniach tonfy. Truskawa spojrzał na niego badawczo. Czyżby czarnowłosy chciał włączyć? I gdy Hibari miał zaatakować poczuł dłoń na swoim ramieniu.
-Kyōya. - powiedział spokojnie Dīno- Tutaj jesteśmy gośćmi. Nie możesz zdewastować szkoły ani bić się z jej uczniami. Chyba nie chcesz żeby potem źle mówiono o Namimori, prawda? - czarnowłosy wyprostował się.
-Następnym razem uważaj. - powiedział patrząc prosto w przerażone oczy Keigo. Ten tylko porozumiewawczo kiwnął głową. Naprawdę myślał, że umrze.
-Wybaczanie mu. - powiedział łagodnie blondyn - Kyōya już taki jest. wyjaśnił, po czym odszedł.
-Co ci się stało? - spytał zaskoczony Kurosaki. Keigo wyglądał jakoś inaczej.
-To znaczy? - spytał oglądając swoje ubranie. Może się gdzieś podarło.
-To naprawdę ty? - spytał dla pewności. Keigo nie odpowiedział tylko przejrzał się w pierwszej lepszej szybie.
-Aaaaaaaaaaaaaa!!! - krzyknął patrząc na swojej odbicie. Potem zaczął dotykać twarzy żeby sprawiając czy to naprawdę jego. Nie poznawał siebie. Co prawda wyglądał jak on ale jakieś... sto lat do przodu.
-Defekt dziesięcioletniej bazooki. - stwierdził czarnowłosy pojawiając się obok nich. Miał koszulę w krowie łaty i jedno przymknięte oko.
-Defekt dziesięcioletniej bazooki? - powtórzył Ichigo. Nie miał pojęcia o co chodzi.
-Rozumiem, że młody Vongola nic wam nie powiedział. Ale nie martwcie się. Za jakiś czas wszystko wróci do normy. - Keigo już nawet nie słuchał. Był w takim szoku, że jego zmysły przestały działać. Wcale nie chciał tak się zestarzeć. Był za młody i nie zrobił jeszcze wielu rzeczy.
-Jesteś pewnie, że wszystko będzie dobrze?
-Tak. - odparł Lambo. Teraz stwierdził, że jako dziecko mógł nieco kontrolować wybuchy bazooki. Trzy minuty temu ponownie ją wystrzelił przez Gokuderę, który zaczął wrzeszczeć. Tutaj przyszedł dlatego, że Reborn poprosił go o znalezienie Keigo i przyprowadzenie go do niego. Nie chciał żeby coś takiego zostało poczytane rodzinie jako wybryk.
-Gdzie Kyo-san? - zapytał naglącym tonem stając obok nich.
-Strażnik Chmury... - zaczął Lambo ale nie nie dokończył ponieważ wrócił do swojej dziecięcej wersji. Ichigo spojrzał zaskoczony. Przednim stało dziecko w jakiejś pidżamie w krowie łaty z wielkim afro na głowie i rogami. W dodatku wlepiło w niego swoje wielkie zielone oczy.
-Marchewa! - krzyknął wskazując na niego palcem - Hahaha! - zaczął się śmiać i biegać dookoła.
-Ty głupia krowo! - wrzasnął Gokudera wbiegając w korytarz. Gdy Lambo go zobaczył zaczął uciekać. - Stój! - Hayato śmignął przed oczyma Ichigo. Chwile potem Kurosaki zobaczył grupę nieznanych osób idących w jego kierunku.
-Wiecie gdzie jest Kyo-san? - ponowił pytanie - Szukałem go ale nigdzie nie mogłem znaleźć.
-Pewnie poszedł na dach. - powiedział Reborn. Kusakabe skinął głową i odszedł. Arcobaleno spojrzał na Keigo, który siedział zdołowany przy ścianie, po czym zwrócił się do Strażnika Mgły. - Chrome. - dziewczyna podeszła do chłopaka i zrobiła to, co wcześniej ustaliła Rebornem. Mianowice stworzyła iluzje właściwej twarz Asano. To powinno wystarczyć do czasu aż defekt nie zniknie. - dobrze. Teraz pójdę do dyrektora szkoły. Miałem go zawiadomić gdy tu dotrzemy.
-Reborn, zaczekaj! - zatrzymał go Tsuna - A co ja mam zrobić?
-Jak to co? Jesteś szefem mafii. Przypilnuj ich. - nie zdążył zaprotestować ponieważ Arcobaleno już odszedł.
-Przepraszam... - zwrócił się Takeshi do Ichigo - Gdzie tu jest toaleta?
-Korytarzem prosto i na lewo. Nie pomyl z drzwiami do klubu sportowego.
-Dzięki.
-Macie tutaj klub sportowy? - ożywił się Ryōhei. Pomyślał, że możne znaleźliby się tam chętni, którzy dołączaliby do klubu bokserskiego.
-Sprawdźmy to, kora! - zaproponował Colonnello.
-Tak jest, shishō! - krzyknął i razem z Alcobaleno pobiegł przed siebie.
-Onii-san... - powiedział Tsuna wiedząc, że Sasagawy już nic nie zatrzyma.
-Szefie... - zaczęła zaniepokojona. Wszyscy się rozeszli a ona została sama. Żałowała, że nie mogły tutaj przyjść Kyōko i Haru.
-Aaa, Chrome. Też możesz iść. -dziewczyna spuszczała głowę. Przecież nie znała tego miejsca, a nie chciała zrobić czegoś niewłaściwego. - Chrome... - teraz Tsuna nie wiedział co zrobić. Wiedział, że Dokurō jest ciężko nawiązać kontakt z innymi i również nie chciał jej narażać na nieprzyjemności. Nie zamierzał jej też do niczego zmuszać.
-Inoue! - zawołał Ichigo gdy tylko ją zobaczył - Możesz tu przyjść? - Orihime skinęła głową, po czym szybko znalazła się przy przyjacielu. - Mogłabyś pokazać Dokurō szkołę ? - na to Chrome oraz Tsuna popatrzyli na Ichigo. Inoue kiwnęła głową, po czym odwróciła się do Strażnika Mgły.
-Jestem Inoue Orihime. - przedstawiła się radośnie. - Miło mi.
-Chrome Dokurō. - powieidziała cicho. Wciąż była zaskoczona.
-Chodźmy. - zaproponowała biorąc ją za rękę. Obie odeszły.
-Dziękuję. - zwrócił się do Ichigo - Kuroumu nie jest zbyt towarzyska. Trudno jej obcować z ludźmi.
-Nie ma sprawy. - odparł Kurosaki - A możesz mi powiedzieć co tu się właściwie dzieje?
-Nawet nie pytaj... - westchnął Tsuna.
-Jesteś z mafii, tak?
-Co?
-To dziecko nazwało ciebie szefem.
-To nie tak. - zaprzeczył machając dłońmi - Ja wcale nie chcę nim być. - wyjaśnił, po czym zmienił temat - Przepraszam, nie przedstawiłem się. Nazywam się Sawada Tsunayoshi.
-Kurosaki Ichigo. Chwila. To wy jesteście tymi uczniami ze szkolnej wymiany? - zapytał przypominając sobie rozmowę z Keigo. Tan coś wspominał, ale nie wyjaśnił dokładnie.
-Tak. - potwierdził wciąż nie rozumiejąc dlaczego przyszli tutaj wszyscy. Przecież tylko on, Gokudera, Yamamoto mieli tutaj przyjść. Ale Reborn powiedział, że to możne być ciekawe doświadczenie dla rodziny wiec postanowił zabrać wszystkich.

Inoue skończyła oprowadzać Chrome. Teraz postanowiła pokazać jej boisko. Obie wyszył na tył szkoły, jednak gdy zobaczyły liczną grupę dziwnie wyglądających mężczyzn zaniepokoiły się. Nie wyglądali przyjacielsko. Mieli czarne garnitury, prawie wszyscy trzymali broń. Coś mówiło Inoue żeby oddalić się stąd jak najszybciej. Najlepiej tam gdzie jest dużo ludzi. Wzięła Chrome za rękę i pobiegła w przeciwnym kierunku, ale zagrodzono im drogę. Nagle ktoś zaszedł Inoue od tyłu, po czym zatkał jej usta. Dokurō chciała jej pomóc, jednak ją też spotkał podobny los z tym, że przystawiono jej broń do głowy.
-Gdzie jest szef Vongolii? - zapytał poważnym tonem. Jednak dziewczyna nic nie odpowiedziała. Nie zamierzała narażać szefa. - Gdzie? - powtórzył dociskając broń do jej skroni. W końcu mafioz się wkurzył i mocno popchnął ją na swojego sprzymierzeńca. - Wyduście to z niej. - rozkazał.
-Dokurō-san! - krzyknęła Inoue cały czas próbując się wyrwać przestępcom. Jednak bezskutecznie. W dodatku swoimi poczynaniami rozzłościła oprawce i ten skuł jej ręce kajdankami i popchnął. Dziewczyna potknęła się, upadła na ziemię i mocno uderzyła głową o podłoże. - Dokurō... - san... - powiedziała nim straciła przytomność.
-Pozbądźcie się jej. - rozkazał patrząc na leżącą Inoue, po czym widząc że Chrome nic nie mówi podszedł do niej z zamiarem uzyskania informacji. - Mów do cholery! - warknął łapiąc ją za szczękę. Nagle wokół nich zaczęła pojawiać się fioletowa mgła. Wszyscy patrzyli w zdziwieniu jak kieruje się w stronę Strażnika Mgły, po czym kumuluje się dookoła niego. Wszyscy odsunęli się nieco, po czym patrzyli jak opary zakrywając całą postać dziewczyny. Następnie w jednej chwili zniknęły ukazując zupełnie inną osobę.
-Kto gnębi moja uroczą Chrome? - spytał poważnym tonem. Zdecydowanie nie podobało mu się coś takiego.

Nagle usłyszeli wybuch. Momentalnie obaj podbiegli do okna. Kiedy Kurosaki zobaczył jak Inoue jest ciągnięta przez jakichś podejrzanych typków natychmiast sięgną do kieszeni i wyjął odznakę. Przyłożył ją do piersi, po czym opuścił swoje ciało i wyskoczył przez okno. Tsunayoshi patrzył na to wszystko ze zdumieniem. Co prawda super moce nie były dla niego czymś nowym, ale pierwszy raz widzi żeby ktoś wychodził z własnego ciała. W dodatku z takim wielkim mieczem na plecach.
-Kurosaki-san... - ruszył z miejsca. Na dole nawiązała się jakaś walka. Nie mógł tutaj bezczynnie stać.


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
I co tym myślicie? Chciałabym wiedzieć, bo uważam, że opowiadanie jest dość nietypowe. Tylko szczerze, dobrze? :)

Pan i Władca XLIII


Otworzył oczy, po czym podniósł się do siadu sprawiając, że kołdra, którą był przykryty osunęła się z jego ciała. To go zdziwiło. Nie przypominał sobie, żeby się kład. Ostatnie co pamietał to to, że Shiro trzymał go w ramionach. Czyżby Pusty pozwolił mu w nich zasnąć a potem w jakimś przypływie czułości przyniósł go tutaj? Przejechał kilka razy dłonią po pościeli, po czym zacisnął ją. Przypomniał sobie to, co zaszło między nim a Hollowem. Zpamiętał wszystko. Zwłaszcza to głębokie uczucie, które dawał mu Shiro. Nawet teraz wydawało mu się, że je czuje. I tego właśnie nie rozumiał. Ale najwiekszą niewiadomą dla niego było to, co czuje gdy jest z Pustym. Nie potrafił tego nazwać. Chociaż chciał nie mógł znaleźć na to odpowiedniego określenia. I nawet nie wiedział jakim cholernym cudem znowu pozwolił Shiro się wykorzystać. Jak sobie przypomniał to, co Hollow z nim robił, jak bawił się jego ciałem i jak mieszał w jego uczuciach, wkurzał się. Jednak wciąż pamiętał co wczoraj razem przeżyli. Przyłożył dłoń do swoich ust rozpamietując pocałunek Hollowa. Potem jego dłoń znalazła się na klatce piersiowej, po czym zjechała w dół tą i zatrzymała się na podbrzuszu. Przpomniał sobie jak musiał patrzeć jak Pusty mu to robi. W dodatku te żółte oczy, które były przepełnione ogromną satysfakcją i cholerny uśmiech tak jakby Pusty miał jakaś władzę nad jego ciałem. A przecież tak nie było. Chociaż... biorąc pod uwagę to, co przed chwilą się stało już sam nie był pewnien. A przecież nie był dzieckiem i potrafił się kontrolować, więc z jakiej racji jego pewna cześć ciała się podniosła?
-Temee... - powiedział mając nadzieję, że to jakimś cudem to dotrze do pośredniego sprawcy jego obecnego stanu.
-Już wstałeś? - spytał Pusty wchodząc do mieszkania. Ichigo szybko odwrócił się w stronę przybysza. Dlaczego Shiro musiał przyjść akurat teraz?! Wypisz wymaluj - totalny kataklizm.
-Co tam masz? - spytał wyraźnie zainteresowany postawą Ichigo. Chłopak wyglądął jakby coś ukrywał. A Pusty nie lubił jak Ichigo coś przed nim ukrywał, dlatego postnowił odkryć co takiego chłopak chowa. I miał nieodparte wrazenie, że to ma związek ze skarbem.
-Nic takiego. - odpowiedział szybko chcąc zbyć Pustego.
-Mam sam zobaczyć?
-Nie możesz. - odpowiedział szybko.
-Dlaczego?
-Bo się podniósł! - odparł desperackim tonem. Na te słowa Hollow zastygł w bezruchu. U kogo jak u kogo, ale u Ichigo cenił szczerość. Kurosaki natomiast nie mógł uwierzyć, że tak po prostu się przyznał. Co prawda wiedział, że jeśli dalej by udawał to Pusty i tak by się zorientował, więc dla świętego spokoju postanowaił powiedzieć prawdę. Teraz pozostało mu tylko liczyć na to, że otrzyma kikla kąsliwych uwag od przeciwnika, po czym ten da sobie spokój.
-Chcesz, żebym interwniował? - spytał z uśmiechem. Zaczynało się robić ciekawie.
-Nie, dziekuję. - odparł chłodno kładąc się z powrotem i zakrywając kołdrą. Postanowił się uspokoić, żeby jego członek opadł. Ale na jego nieszczęscie z marnym skutkiem.
-Co ty byś beze mnie zrobił... - usłyszał, po czym został odkryty. Odwrócił się z zamiarem protestu, ale Pusty nie pozwolił mu wydać z siebie ani słowa zakrywając jego usta dłonią. Cały czas ją tam trzymając położył się na Ichigo, który czuł, że to zmierza w "złym" kierunku. Poza tym wystarczło, że wczoraj Hollow robił z nim co chciał. Czy teraz to się powtórzy? W pewnym momencie dostał szansę pytania.
-Co robisz do cholery? - spytał zdenerwowany gdy tylko Pusty pozwolił mu normalnie oddychać.
-Kto wie... - odparł niewinnym tonem.
-Złaź. - rozkazał, jednak Shiro nie posłuchał. Zamiast tego zjechał dłonią w dół. Gdy dotarł do podbrzusza, chłopak nieznacznie drgnął. W końcu poczuł jak Pusty dotyka jego męskości, która z każdym dotykiem chłodnych palców jeszcze bardziej się unosiła.
-Nazwałem go Ferbie. - oznajmił przypominając sobie wczorajszą chwilę. Patrząc na przyrodzenie chłopaka przemknęło mu to przez myśl.
-Bo jesteś nienormalny. - powiedział wkurzony domyślajac się o co chodzi. Tylko tak dało się to racjonalnie wyjaśnić. Bo kto normalny nadaje nazywy czyjemuś przyrodzeniu? I dlaczego akurat Ferbie? Przecież to była nazwa takiej głupiej zabawki. No może nie takiej głupiej, bo jako dziecko też chciał ją mieć, ale jakoś się nie złożyło. A teraz się okazało, że miał go od urodzenia XD. - Zejdź. - ponownie rozkazał i chciał zepchnąć z siebie Shiro, ale ten złapał go za nadgarstki i przycisnął je do łóżka, po czym wpił się w jego usta. Głęboko. Ichigo spróbował powtórnie się wyrwać, ale to nic nie dało. Pusty jeszcze bardziej ścisnął jego nadgarstki i pogłębił pocałunek. Kurosaki znów probował się wyrwać. Nie chciał ulec. Wystarczy, że wczoraj to zrobił. Dzisiaj nie zamierzał. Jednak czuł, że z każdą sekundą mięknie. W pewnym momencie jego opór całkowicie osłabł. Przestał się siłować i poddał się pocałunkowi. Po chwili Pusty odkleił się od niego.
-Czemu to robisz? - zapytał od razu - Przecież mnie nienawidzisz.
-Właśnie dlatego. - odparł z lekkim uśmiechem.
-To nie ma sensu. - stwierdził stanowczo. Ale według Ichigo nie tylko to nie miało sensu. Ich relacje też go nie miały, zachowania Shiro również, a to co robił i mówił Pusty tylko potwierdzało jego przyszpuszczenia.
-Gdyby nie miało, nie robiłbym tego.
-To nie fear. - odwrócił głowę zupełnie nie rozumiejąc logiki Hollowa. Jego wzrok wylądował na białej dłoni, która trzymała go za nadgarstek. Patrząc na to, coś sobie uświadomił. Chciał się uwolnić. Ale niby jak miał to zrobić? Jak, skoro czuł się taki... uwięziony. Chwilami nawet nie wiedział czy naprawdę tego chce. Czy to oznacza, że już się poddał? Co prawda czasami czuł, że ta jego walka z Pustym była skazana na porażkę od samego początku, ale przecież to nie znaczy, że już przegrał. Ani myślał o poddaniu się, więc niby dlaczego miałby prgrać? Ale teraz, patrząc w oczy Shiro, który odwdzięczał mu się tym samym, miał wrażenia, że uwolni się tylko wtedy gdy przeciwnik mu na to pozwoli. - Shiro, czy ty...? - jego pytanie przerwało szczekanie. Obaj zwrócili głowy w stronę okna. Pusty puścił chłopaka i podszedł do niego, po czym wychylił się przez nie. Spojrzał w górę. To niewątpliwie był piesek. Zza krawędzi wystawał kawałek jego przyszczka. Hollow wysunął się bardziej na zewnątrz, oparł dłonie o framugę, nieco się obniżył, po czym wziął rozmach i wzbił się w powietrze. - Czekaj! - krzyknął zrywając się z łóżka. Też chciał pojść i zobaczyć co się stało. Tak też zamierzał zrobić, ale najpierw postanowił się przyodziać.

Szybko wybiegł na dach, jednak nie zastał tam nic strasznego. Pusty kucał przy piesku i głaskał go. Rozejrzał się jeszcze. Nigdzie nie było Zangetsu. Na początku myślał, że jest razem ze zwierzeciem, ale najwyrazniej się mylił.
-Wszystko w porządku? - spytał podchodząc do Pustego. Nie doczekał się odpowiedzi. - Ej. - klepnął go w ramie. Piesek zareagował błyskawicznie. Wystawił zęby i zaczął warczeć. - On chyba mnie nie lubi. - stwierdził nieco odsuwając się od Pustego. Analizując reakcję zwięrzecia zaczął się zastanawiać dlaczego pies tak zareagował. Przecież nie zrobił Pustemu krzywdy. A może zwierzę nie lubi jak ktokolwiek się zbliża do Pustego? - Pójdę już. - oznajmił nagle. Chciał jeszcze przygotować się do dodatkowych zajęć. Shiro wstał, po czym odwrócił się w jego stronę. Po chwili znalazł się bardzo blisko niego. Przysunął swoją twarz blisko twarzy chłopaka. Zbliżył również swoje usta do jego ust. Od pocałunku dzieliły ich tylko milimetry. Nagle piesek szczekną złowrogo i tym samym przerwał magię chwili. Obaj spojrzeli na niego.
-On mnie napradę nie lubi, prawda? - spytał oddalając się od Hollowa.
-Patrz jaki zdziwiony. - zwrócił się do pieska.
-Trzymasz jego stronę, tak?
-Może... - na to Ichigo westchnął. Nie zamierzał kontynuować rozmowy na ten temat. Ale wniosek był prosty: ciemna strona mocy zrobiła swoje. Oddalił się nieco i dotarł do krawędzi bloku. Odwrócił się jeszcze, żeby spojrzeć na swojego prześladowcę. Ten znów kucał i głaskał pieska. Ichigo dopiero teraz to zauważył. To był nawet uroczy obraz. Kto by pomyślał, że Shiro zaprzyajzni się ze zwierzęciem. Odwrócił głowę i spojrzał przed siebie. Potem zamknął oczy, skoncentrował się, po czym zaczął znikać.
-Nie możesz warczeć na króla. - upomniał pieska wciąż go głaszcząc - W końcu to dzięki niemu mam tyle radości. - wstał i spojrzał w miejsce, w którym był Kurosaki. Zdążył jeszcze zobaczyć jak pomarańczowe kosmyki rozpywaja się w powietrzu. Gdy chłopak całkowicie zniknął Pusty spojrzał na niebo. - To twój świat, Ichigo. A w tym świecie jestem ja. Nie zapominaj o tym. - uśmiechnął się, po czym wyciągnął za shihakusho biały klucz, który miał zawieszony na szyi - W końcu to ty będziesz... - urwał odwracając się w stronę przybysza.
-Szukałem cię. - powiedział Zangetsu stając obok niego.
-Po co? - zapytał od razu. Niby czego Zanpakutou mógł od niego chcieć?
-Znów ściągnąłeś tutaj Ichigo. - stwierdził wiedząc, że ma rację.
-No i?
-Nie powinieneś tego robić.
-Bo co?
-Bo to jest niewłaściwe. Ichigo też tak uważa.
-Jego zdanie się nie liczy. Twoje tym bardziej.
-Mimo tego co zrobiłeś wcześniej, nie pozwolę ci... - urwał zaskoczony. Nawet nie zauważył jak Hollow dotyka końcem ostrza jego szyi. W dodatku ten wzrok Pustego...
-Jeżeli spróbujesz mi odebrać Ichigo, zabiję cię. - rozkazał smiertelnie poważnym tonem - Tym razem naprawdę. - zakończył z uśmiechem, po czym zabrał ostrze. Następnie zacisną rękojeść i zeskoczył z bloku.


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zanim powiem Wam moje plany na przyszłość chcę nawiązać do mojego komentarza we wcześniejszym poście. I z góry przepraszam, bo nieświadomie wprowadziłam Was w błąd. Zdanie "Otóż zastanawiam się czy dalej pisać" odnosiło się do "Pana i Władcy", gdyż opowiadanie ma sporo części i jestem świadoma, że mogło się komuś już znudzić, dlatego zapytałam czy chcecie aby dalej trwało. Bo tak się składa, że mam zamysł na kolejnych 40 części ^^. I oczywiście nie zamierzam zamykać bloga. Tak jak zapowiedziałam ten blog na pewno będzie czynny do lipca. Potem zobaczymy co dalej :) I jeszcze odnośnie przeniesienia. Onet już chyba naprawił usterki, bo nic mi się nie zacinało i nie występowały żadne błędy. Narazie wstrzymam się z przenoszeniem.

Teraz odnośnie kolejnej notki "Pana i Władcy". Następny rozdział będzie crossoverowy, czyli w świecie BLEACH pojawią się postaci z innych mang/anime. A konkretnie z dwóch - Katekyo Hitman Reborn! i Gintama. Mam nadzieję, że te tytuły nie są Wam obce, ponieważ ich znajomość jest konieczna, aby wiedzieć o co chodzi w notce. Aczkolwiek można przeczytaćteż dla samej przyjemności. Jeśli ktoś lubi :) Teraz nie będę się rozwodzić dlaczego wpadłam na pomysł z takim opowiadaniem, wyjaśnię to w następnęj notce.