Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Niespodzianka. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Niespodzianka. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 2 marca 2014

Niespodzianka #11


No i jestem z powrotem. Trochę zajęło mi napisanie tej części... Mam nadzieję, że będzie się Wam podobać ^ ^ Nie przedłużając zapraszam do czytania :)

~Drogi anonimie, nie martw się. "Opętany" będzie kontynuowany. Nie wiem kiedy wrócę do tego opowiadania, ale na pewno je skończę. Proszę o cierpliwość :)
------------------------------------------------------------------------------------------------------------

    Wciąż nie mógł uwierzyć, że do tego doszło. W końcu powiedział policji to co chcieli usłyszeć. Mieli dać mu spokój. Oczywiście mimo tego obaj z Shiro pilnowali się, więc jakim cudem do tego doszło? Co jeśli złapali albinosa? To prawdopodobne, zważywszy na to, że przestępca od dwóch godzin nie wracał. Oprócz tego, że go ujęli Ichigo przewidywał również inne opcje. Hichigo mógł się gdzieś ukryć, żeby przeczekać sytuację, może ktoś mu pomógł, a może został postrzelony i umarł. Wcale nie chciał pomyśleć o tym ostatnim. Poza tym Shirosaki nie był kimś, kto dałby się tak łatwo dopaść. Kurosaki powiedział sobie, żeby się nie martwić. W sumie przeszło mu nawet przez myśl, żeby skorzystać z nieobecności przestępcy i uwolnić swoją rodzinę, ale z drugiej strony czuł, że to byłoby nie fair wobec Hichigo. W końcu albinos ich nie torturował. Można powiedzieć, że dbał o nich. Na swój własny przestępczy sposób. Tak czy inaczej postanowił jeszcze zaczekać. Jeżeli albinos nie wróci w ciągu godziny to oswobodzi bliskich., a potem pójdzie na policję zobaczyć go złapali.

    Razem z Hichigo stał przy telefonie. Albinos prowadził, jak wywnioskował z jego tonu, ważną rozmowę. Mimo, że dotrzymywał mu towarzystwa starł się nie podsłuchiwać, ale szczerze powiedziawszy był ciekawy. Właściwie kilkakrotnie przyłapywał się na czystym zainteresowaniu wobec Shiro i jego działań. To pierwszy raz gdy ma odczynienia z przestępcą. Do tej pory widział to na filmach, teraz bierze w tym udział. Zastanawiało go co jeszcze się wydarzy. Czy to będzie jedna z tych przygód zawierająca pościgi, szybkie zwroty akcji, zaskakujące momenty, mrożące krew w żyłach chwile? Czy może kolejna nudna opowieść jak to cywil napotkał przestępcę...?
-Ichigo.
-Co? - odparł wyrwany z zamyślenia.
-Idę do sklepu.
-Po co? - zdziwił się. W końcu to niebezpieczne wychodzić na zewnątrz. Co prawda policja powinna dać im spokój, ale lepiej być ostrożnym.
-Chcę naprawić twój rower i potrzebuję kilku części. - wyjaśnił nakładając buty.
-Pójdę z tobą. - powiedział szybko. Czuł, że puszczenie albinosa samego jest ryzykowne.
-Jesteś pewien? To jak współudział...
-Zawsze mogę powiedzieć, że mnie zmusiłeś... - na to Shiro się uśmiechnął. Kurosaki nieźle kombinował. Ale i tak pewnie by to zrobił. Jakoś nie chciał chłopaka w to wciągać, więc gdyby coś poszło nie tak i go zgarnęli naprawdę powiedziałby, że zmuszał Ichigo do wszystkiego.
-Sam bym to powiedział. - przytaknął. Potem nałożył kurtkę, czarną perukę i ciemne okulary.
-Wyglądasz podejrzanie. - skomentował rudzielec. Hichigo w takim przebraniu jeszcze bardziej przyciągał uwagę.
-To może mam iść bez przebrania? - zapytał związując włosy w kucyk.
-W ogóle nie powinieneś wychodzić. - przypomniał.
-Zachowujesz się jak Zangetsu. - stwierdził otwierając drzwi, a potem odwrócił się do chłopaka - On zawsze mi mówił czego "nie powinienem". - wyznał a potem wyszedł. Kurosaki wziął kurtkę i nakładając ją ruszył za albinosem.

    W czasie drogi do sklepu Shirosaki powiedział jakich części potrzebuje do roweru. Obaj ustalili, że się rozdzielą i kupią potrzebne rzeczy, żeby zaoszczędzić na czasie. Również przygotowali się na ewentualną ucieczkę, gdyby policja zaczęła ich gonić. Ichigo słuchając jak Hichigo rozprawia o planach był pod wrażeniem. Widać było, że albinos nie jest jakimś amatorem. W dodatku dobrze zna rozkład pomieszczeń centrum handlowego, do którego zmierzali, więc dokładnie opisał drogi potencjalnej ucieczki. Oczywiście obaj byli optymistami i liczyli na to, że nie będą mieli problemów z glinami.
     Gdy już weszli do centrum handlowego od razu skierowali się do sklepu rowerowego. Shiro poszedł na prawo, Kurosaki udał się prosto. Kiedy obaj wzięli to co chcieli spotkali się przy kasie. Oczywiście nie obeszło się bez dziwnych spojrzeń na albinosa. Nawet Ichigo czuł na sobie spojrzenia innych klientów. W dodatku sprzedawca coś za bardzo zaczął się interesować czarnowłosym.
-Pan nie stąd, prawda? - zapytał kasując towar.
-Jestem Japończykiem. - odparł Hichigo licząc, że to zakończy pytania. Nie miał czasu na nie odpowiadać. Poza tym co sprzedawcę obchodzi skąd jest? Przecież gość ma kasować towar i brać za to pieniądze. A chyba nie płacą mu za wypytywanie kto skąd pochodzi, prawda?
-Studiujesz tutaj?
-Nie.
-Pracujesz?
-Tak.
-W jakiej branży?
-Jestem złodziejem. - na to Ichigo spojrzał na albinosa. Jak Shiro mógł się do tego przyznać?
-Bardzo zabawne, młodzieńcze. - skomentował ten, według niego, żart. Hichigo się tylko uśmiechnął jakby chcąc potwierdzić słowa sprzedawcy. A Kurosaki dalej zachodził w głowę co się stało, że przestępca się przyznał. Przecież to niebezpieczne. Jeszcze ktoś się zgapnie i będą problemy.
-Proszę. - powiedział wkładając ostatnią rzecz do siatki. Shiro szybko uregulował rachunek i obaj wyszli ze sklepu. 
- Jak to się młodzi śpieszą, prawda? - zagadał następnego klienta.

-Co to było? - zapytał Ichigo.
-Co?
-Ten tekst, że jesteś złodziejem.
-No przecież jestem.
-To nie znaczy, że musisz się do tego przyznawać. A co jeśli on wziąłby to na poważnie i wezwał policję? - Shiro spojrzał na chłopaka.
-Zanim by zdążył, zastrzeliłbym go.
-...
-Tylko żartowałem. - sprostował widząc minę chłopaka.
-Oby. - stwierdził poddenerwowany, ale zaraz potem naprawdę się przestraszył. - Shiro... -  pokazał przed siebie. Albinos spojrzał we wskazany kierunek i zobaczył nie kogo innego jak tylko dwóch detektywów, którzy się go uczepili.
-Kurwa mać. - skomentował zaistniałą sytuację. Zaraz potem został mocno chwycony za rękę przez chłopaka i  pociągnięty w tył. Nawet nie musiał pytać dlaczego Kurosaki to zrobił. Wiedział, że byli ścigani i musieli uciekać. Zresztą wystarczyło się tylko odwrócić, żeby wiedzieć, że Tsukishima i Ginjō są tuż za nimi. Shiro i Ichigo szybko wbiegli po ruchomych schodach, a potem skierowali się w zachodnią część centrum. Hichgo pomyślał, że mogliby się ukryć w przebieralni jednego ze sklepów, ale ten plan nie wypalił, bo  Kūgo ich nakrył. Rudzielec myślał, że już po nich, ale złodziej nagle chwycił ubrania i rzucił nimi w policjanta. Gdy ten w zaskoczeniu próbował się ich pozbyć, albinos szybko podbiegł do niego i mocno go popchnął.  Ginjō razem z całą odzieżą wylądował na ziemi. Cały czas negatywnie wyrażając się o uciekinierach próbował się doprowadzić do porządku. Jednak kiedy wstał zobaczył tylko jak dwójka znika między gapiami.

-Już nigdy nie będę mógł się tutaj pokazać. - stwierdził Ichigo. Przecież to logiczne, że jak sprzedawczyni sklepu, w którym Hichigo zrobił taki bałagan go tu zobaczy to na pewno wezwie policję. W dodatku pewnie  Ginjō już uświadomił ją, że albinos jest przestępcą, a on jego wspólnikiem. - Pójdę siedzieć. - powiedział nagle.
-Spokojnie. Zaraz stąd wyjdziemy. - zapewnił, po czym skierował się do wyjścia jednego ze sklepów, w którym nieco przeczekali. Przy wyjściu rozejrzał się czy w pobliżu nie było glin. Kiedy uznał, że jest bezpiecznie razem z Ichigo opuścili sklep. Jednak ich szczęście nie trwało długo. Jak tylko weszli w nieczęsto używany korytarz przed sobą zobaczyli Tsukishimę, który zdawał się na nich czekać. Ale nie zamierzali o to pytać. Natychmiast skierowali się w przeciwną stronę. Wtedy napotkali Kūgo, który już z daleka się do nich uśmiechał. Nie mieli wyjścia, pobiegli prosto. Jednak i to okazało się zgubne. "Ślepa uliczka". Jedynym możliwym wyjściem była toaleta, ale tam nie będą mogli się ukryć, a nawet jeśli to są znikome szanse, że ich nie znajdą. - No to po nas. - stwierdził Shiro z uśmiechem, chociaż wcale nie było mu do śmiechu.
-Jeszcze nie. - powiedział Ichigo, po czym mocno chwycił albinosa za kurtkę i wepchnął go do toalety. Chwilę później na horyzoncie pojawili się policjanci. Kurosaki czuł się jak mysz zapędzona przez koty w róg, ale jeszcze nie przegrał tej bitwy. Dopóki nie złapią Shiro ona nadal trwa.
-I co? - odezwał się Ginjō - Gdzie jest twój kolega? - zapytał opierając rękę o ścianę.
-Musiał już iść. Zostawił mleko na gazie.
-Nie bądź taki dowcipny. - warknął zdenerwowany, po czym popchnął go, żeby móc wejść do toalety.
-Nie! - krzyknął chłopak, ale nie został wysłuchany. Kūgo wparował to kibla niczym inkwizycja i po kolei zaczął wywarzać boksy będąc pewnym, że w którymś znajdzie przestępcę. Jednak kiedy dotarł do ostatniego spotkała go niespodzianka. Nie było złodzieja tylko jakiś starszy pan w przebraniu mikołaja siedział na sedesie.
-Zajęte. - powiedział na co Ginjō wycofał się z boksu, po czym spojrzał pytająco na Tsukishimę, a potem na Ichigo, który był też w szoku. Przecież przed chwilą wepchnął tu Shiro licząc, że ten jakimś cudem ucieknie. No i biorąc pod uwagę, że nie było tu żadnego okna to fakt, że Hichigo zwiał jest cudem. A może rozpłynął się w powietrzu?
-Gdzie on jest?! - zapytał zdenerwowany Kūgo Chłopak wiedział, że to do niego, ale milczał, bo nie miał pojęcia, gdzie obecnie znajduje się Shiro. - Kurwa! - uderzył pięścią w ścianę.
-Panowie to zawsze w gorącej wodzie kąpani. - powiedział mikołaj wychodzący z boksu - A przecież wystarczy wszystko spokojnie przemyśleć... - podszedł do kranu i odkręcił kurek z wodą - Wtedy wszystko stanie się jasne. - rzekł i począł wycierać ręce - Ach to życie... - stwierdził biorąc wielki worek na plecy, który stał pod umywalką, a potem ruszył w kierunku wyjścia - Co panowie chcieliby na święta? - zapytał zatrzymując się obok nich.
-Nic. - warknął Ginjō.
-W takim razie wesołych świąt, panowie.
-Wzajemnie. - odezwał się Tsukishima, żeby jego przyjaciel już nie krzyczał.
-Rudzielcu. - zwrócił się Kūgo do Ichigo - Tym razem wa się udało, ale wiedz, że go dorwę. Prędzej czy później. - zapewnił, a potem zdenerwowany opuścił pomieszczenie. Shūkurō poszedł za nim. Kurosaki został, bo nie mógł się nadziwić te sytuacji. Nawet jeszcze raz przeszukał kibel, żeby się upewnić, że albinosa tu nie ma. Ale nie znalazł Shiro. Szczerze mówiąc to go zaniepokoiło. W pomieszczeniu nie było okien, więc jedynym sposobem ucieczki było wyparowanie. Z tego co wiedział Hichigo nie był magikiem, więc nie potrafił znikać. Ichigo nie potrafił wyjaśnić czemu przestępcy tu nie ma. Ale zakładając, że jakimś cudem się stąd wydostał, musi być w innym miejscu. Kurosaki wyszedł z toalety z myślą, że może albinos ukrył się gdzieś na terenie centrum handlowego i zaczął go szukać. Jednak poszukiwania były bezowocne. Oczywiście nie mógł szukać wszędzie, zwłaszcza w sklepie, w którym z Shiro zrobili rozróbę, poza tym nie sadził, żeby albinos się tam ukrył. A skoro nie mógł go znaleźć tutaj, pomyślał, że Hichigo wrócił do domu. W takim razie postanowił się pośpieszyć. W końcu albinos nie miał kluczy.
     Jednak kiedy wrócił do domu nie zastał albinosa. Ani przed domem, ani w środku. I teraz poważnie się 
zaniepokoił. Nie było Shiro w tamtej toalecie, nie było go w centrum handlowym, nie było go w domu... To gdzie był? Ichigo usiadł w kuchni zastanawiając się co dalej. Starał się również jakoś uspokoić tłumacząc sobie, że albinos na pewno wie co robi. Nie wiele opowiadał o swojej "pracy" ale przypuszczał, że już wiele razy musiał uciekać. A skoro to nie jest jego pierwszy raz to musi sobie poradzić. Spojrzał na zegarek chcąc wiedzieć ile minęło od jego zniknięcia. Godzina którą wskazywały wskazówki przypomniała mu, że musi zrobić kolacje dla swojej, wciąż więzionej w piwnicy, rodziny. Postanowił szybko przygotować posiłek. To i tak lepsze niż siedzieć i się zamartwiać. Przecież Shiro wkrótce wróci, prawda?

    Nie wiedział który to raz, ale znowu spojrzał przez okno. W trakcie przyrządzania posiłku wyglądał przez nie czekając na powrót Hichigo, jednak nie doczekał się. Teraz poważnie zaczął się zastanawiać gdzie albinos się podział. Przecież to nie możliwe, żeby wyparował. A może... uciekł, jest daleko i nie zamierza wracać. Bo niby po co? Ichigo odpowiadając sobie na to pytanie postawił talerze na tace, po czym udał się do piwnicy.

    Siedział przeglądając akta sprawy, która ciągnęła się niemal od roku. Cieszyło go to, że wreszcie mają jakiś trop, aczkolwiek nie mógł, się skupić. Sprawa  z Shirosakim nie dawała mu spokoju. Nie miał pojęcia jak przestępca mógł zwiać z tego kibla.
-Tsukishima. - zwrócił się do detektywa siedzącego obok.
-Słucham.
-Powiedz, jak to możliwe, że go tam nie było? - Shūkurō udzielił odpowiedzi wiedząc o kogo pyta przyjaciel.
-Może Shirosaki jest magikiem i umie znikać.
-Wykluczone. - zaprzeczył szybko. To niemożliwe, żeby albinos zniknął.
-Biorąc pod uwagę, że nie było tam okien, bądź jakiegokolwiek innego wyjścia, nie mógł uciec.
-No chyba że schował się w worku tego dziadka. - powiedział a potem się zaśmiał, ale mina szybko mu zrzedła. Popatrzył tylko na Tsukishimę... i już obaj wiedzieli jak to Shirosaki "zniknął"

           Wciąż nie mógł uwierzyć, że do tego doszło. W końcu powiedział policji to co chcieli usłyszeć. Mieli dać mu spokój. Oczywiście mimo tego obaj z Shiro pilnowali się, więc jakim cudem do tego doszło? Co jeśli złapali albinosa? To prawdopodobne, zważywszy na to, że przestępca od dwóch godzin nie wracał. Oprócz tego, że go ujęli Ichigo przewidywał również inne opcje. Hichigo mógł się gdzieś ukryć, żeby przeczekać sytuację, może ktoś mu pomógł, a może został postrzelony i umarł. Wcale nie chciał pomyśleć o tym ostatnim. Poza tym Shirosaki nie był kimś, kto dałby się tak łatwo dopaść. Kurosaki powiedział sobie, żeby się nie martwić. W sumie przeszło mu nawet przez myśl, żeby skorzystać z nieobecności przestępcy i uwolnić swoją rodzinę, ale z drugiej strony czuł, że to byłoby nie fair wobec Hichigo. W końcu albinos ich nie torturował. Można powiedzieć, że dbał o nich. Na swój własny przestępczy sposób. Tak czy inaczej postanowił jeszcze zaczekać. Jeżeli albinos nie wróci w ciągu godziny to oswobodzi bliskich., a potem pójdzie na policję zobaczyć go złapali.
-Ichigo. - powiedział ojciec widząc, że jego syn jest nieobecny.
-Co? - odparł wyrwany z zamyślenia.
-Coś się stało?
-Nic. - odparł szybko wstając. Zamierzał szybko opuścić piwnicę. Wiedział, że tato zapyta o Shiro, a nie chciał kłamać. No bo nie mógł powiedzieć, że poniekąd zakumplował się Hichigo.
-Ichigo... - zaczął Isshin, ale zaklejono mu usta. Głowa rodziny rozumiała, że jego syn ma taki rozkaz od
przestępcy, ale teraz miał wrażenie, że chłopak próbuje uniknąć rozmowy. To mu dało do zrozumienia, że jest coś, o czym  Ichigo nie chce mówić. Tylko co...?

    Po zamknięciu drzwi od piwnicy oparł się o nie jednocześnie wzdychając. Mało brakowało a jego ojciec zadałby niewygodne pytanie. Tak czy inaczej unikną niewygodnej konwersacji na temat Shiro. A jeśli chodzi o albinosa - spojrzał na drzwi wejściowe - wciąż go nie było. Może... naprawdę go złapali? Westchnął ponownie. W tym samym momencie zadzwonił dzwonek. Ichigo spojrzał na drzwi. Szczerze powiedziawszy zawahał się. Z jednej strony to mógł być Hichigo, no ale czemu by dzwonił? A z drugiej - policja z ogłoszeniem, że albinos jest cały i zdrowy u nich w pace. Mimo wahania postanowił otworzyć. Przynajmniej dowie się co z Shirosakim. Jednak spotkało go zaskoczenie. Kiedy uchylił drzwi zobaczył starszego pana w przebraniu mikołaja. Tego samego co był w toalecie w czasie "zniknięcia" albinosa.
-Słucham. - powiedział zdziwiony chłopak.
-Mam przesyłkę dla... - z kieszeni wyciągnął kartkę i spojrzał na nią - ...dla Ichigo. - dodał po chwili.
-Przesyłkę? - zdziwił się. Na to mężczyzna zsunął z pleców wielki brązowy worek, po czym postawił go przed nim.- Jakiś podpis? - zapytał kiedy mikołaj odwrócił się, żeby odejść. Skoro to była przesyłka...
-To przesyłka nierejestrowana. - machnął ręka na pożegnanie, a potem zniknął mu z oczu. Kurosaki spojrzał na worek. Wyglądało na to, że jest tam coś sporego. Tylko co? Żeby móc poznać odpowiedź na to pytanie, powinien to rozpakować. W myśl tej idei chwycił worek i go podniósł, jednak pod wpływem ciężaru, przesyłka wylądowała na ziemi.
-Co ty robisz?! - Ichigo usłyszał znajomy głos. Rozejrzał się dookoła czy aby się nie przesłyszał. - Uwolnisz mnie czy nie? - chłopak z wielkim zdziwieniem spojrzał na worek, w którym coś się ruszało. Albo raczej... ktoś. Z drżącą ręką rozwiązał sznurek, po czym jego oczom ukazał się wstający przestępca. - Cholera... Myślałem, ze zginę. - skomentował sytuację, po czym spojrzał na rudzielca - Wszystko w porządku? - zapytał widząc jego minę.
-Jeszcze się pytasz? Gdzie byłeś, do cholery? - zapytał z pretensją.
-W worku.
-Ale śmieszne. - powiedział uderzając go w ramie.
-Ej... - oburzył się. Jak można tak traktować kolegę. Ale zaraz potem zauważył, że Ichigo się śmieje. - Co?
-Ty to masz pomysły... - stwierdził patrząc na ten worek.
-Jakoś musiałem sobie poradzić. Poza tym, to była ostatnia deska ratunku.
-Jesteś głodny? - zapytał nagle. Pomyślał, że zjedzą kolację i pogadają o dzisiejszym zajściu.
-Tak. - odparł biorąc worek, w którym były kupione części od roweru.
-Idź do pokoju, zaraz ci przyniosę. - powiedział, a potem poszedł do kuchni.

    Ichigo szybko przygotował posiłek, po czym udał się do pokoju. Tam zastał Shirosakiego leżącego na kanapie. Kiedy podszedł bliżej zorientował się, że albinos śpi. Nie był zdziwiony. Mieli dzień pełen wrażeń. Sam też by poszedł odpocząć. Mimo, że mieli jeszcze porozmawiać o tym, co się wydarzyło, postanowił to odłożyć na jutro. Nie zamierzał budzić Hichigo. Postawił tackę z jedzeniem na stole, po czym wziął z fotela koc i nakrył nim albinosa. Potem poszedł do swojego pokoju i się położył. Rozmyślając o dzisiejszym dniu, zasnął.

piątek, 6 grudnia 2013

Niespodzianka #10


    I taka niespodzianka z okazji mikołajek ^^   Z dedykacją dla Crazy*Gril :D
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


      Kiedy się obudził poczuł ciepło. Było mu bardzo ciepło, aczkolwiek ciężko mu się oddychało.  Przypomniał sobie taki sam moment i się okazało, że Shirosaki na nim... LEŻY! Ichigo nie był w stanie nic powiedzieć. Zatkało go. Albinos leżał na nim całym ciałem. Jego nogi miał między swoimi. Nie wiedział jak ma to rozumieć. W ogóle nie wiedział co tu się stało i dlaczego Hichigo na nim leży. Chciał go z siebie zdjąć, ale zorientował się, że ma związane ręce. Teraz jeszcze bardziej się przestraszył.
-Shiro... - zaczął ostrożnie - Shiro. - albinos otworzył oczy, po czym podniósł głowę.
-Ichigo...? - zaczął zastanawiając się dlaczego chłopak jest pod nim - Co ty robisz?
-To ja się pytam co robisz? Dlaczego na mnie leżysz?
-Właściwie to... nie wiem. - przyznał.
-Co...?
-Wczoraj po prostu się koło ciebie położyłem i zasnąłem. - wyjaśnił przecierając oczy - A może lunatykowałem...
-Złaź. - rozkazał zdenerwowany. Shiro spojrzał na niego ostrzegawczo. Nie spodobało mu się to.
-Nie. - odparł z premedytacją.
-Co?!
-To za karę. - wyjaśnił kładąc głowę na jego klatce piersiowej.
-Ale...! - zaczął jednak poczuł, że nic nie zdziała. Chyba zostało mu już tylko jedno. - Shiro. - przestępca nie zareagował - Shiro, posłuchaj mnie. - albinos uniósł głowę - Proszę, zejdź ze mnie. - powiedział najładniej jak potrafił. Hichigo odwrócił głowę, ale chłopak zauważył jakiś dziwny uśmiech.
-Co?
-Wiesz jak to zabrzmiało? - zapytał zwracając się ku niemu.
-Co ty mi sugerujesz?
-Nic. I jeśli chcesz wiedzieć to niczego nie dotykałem. - wyjaśnił dla ścisłości.
-Wcale nie chciałem tego wiedzieć. - powiedział stanowczo. Teraz to było jeszcze bardziej podejrzane. - Mógłbyś już ze mnie zejść? - spytał starając się zachować spokój.
-Dobrze, ale pod jednym warunkiem.
-Jakim?
-Zrobisz śniadanie. - powiedział rozwiązując mu ręce.
-Dobrze, zrobię.
-Tylko...
-Wiem, grzanki.
-Właśnie. - potwierdził wstając z niego.
-Ile zjesz? - zapytał podnosząc się do siadu. Już wolał gotować niż leżeć związany.
-Hmm... dużo. - Ichigo przytaknął, a potem wyszedł z pokoju.

      Gdy znalazł się w kuchni od razu zabrał się za przygotowywanie śniadania. Wszystko zrobił tak jak do tej pory robił. Grzanki posmarowane masłem, pomidor oraz awokado. Pamiętał jak pierwszy raz próbował czegoś takiego. Na początku podszedł sceptycznie do tego, jak to nazwał, eksperymentu, ale okazało się dobre. Kiedy skończył przygotowywać posiłek sam zjadł kilka grzanek, resztę zostawił Shiro. Potem zabrał się za zmywanie. Gdy odkładał ostatni mokry talerz na suszarkę zauważył przez okno jak ktoś wsiada do samochodu, który był zaparkowany naprzeciw jego domu. Normalnie by się tym nie przejął, ale auto stało tutaj od trzech dni, a mężczyzna, który był jego właścicielem nie był stąd. Mógł to stwierdzić, bo doskonale znał sąsiadów. Zresztą jak wyszedł wyrzucić śmieci to słyszał jak kilka starszych pań stojących obok komentowało nieznajomego. Wtedy nie zwrócił na to uwagi, jednak teraz wydało mu się do podejrzane. Nie chciał myśleć, że jego życie to jakiś serial kryminalny, ale... co jeśli jego dom jest obserwowany, a on sam śledzony? W sumie tu na pewno nie chodziło o niego. W końcu trzyma w domu przestępcę. W dodatku był na posterunku policji, żeby donieść, czego nie zrobił, jednak to mogło wzbudzić podejrzenia u detektywa. Musiał szybko porozmawiać o tym z Hichigo. Dlatego wziął talerz z jedzeniem i poszedł na górę.
      Kiedy wszedł do pokoju zobaczył jak Shirosaki się przeciąga.
-Ichigo...
-Hmm? - podszedł do niego kładąc talerz przed nim.
-Rozpieszczasz mnie. - powiedział z uśmiechem biorąc jedną grzankę.
-Nie przyzwyczajaj się. - odpowiedział, a potem chciał zacząć temat podejrzanego gościa w aucie przed domem, ale w tym samym momencie zadzwonił dzwonek do drzwi. Ichigo spojrzał na albinosa, który sięgnął pod poduszkę i wyciągnął broń. Potem odłożył grzankę na talerz i odsuwając go zbliżył się do okna, po czym delikatnie odsłonił firankę, żeby zobaczyć kto ich raczy poranną wizytą.
-Kto to? - spytał w końcu.
-Nie wiem. - odparł szczerze, pomijając już to, że Shiro trzymał pistolet pod jego poduszką i nosił jego gatki.
-Sprawdźmy to. - zszedł z łóżka i ruszył w stronę wyjścia. Oczywiście Ichigo poszedł z nim. Gdy obaj znaleźli się obok drzwi Hichigo zajrzał przez judasza. To był listonosz. No przynajmniej ktoś w jego ubraniu. Nie był pewny dlatego zachował ostrożność. Dał chłopakowi znak, żeby otworzył drzwi. Ten tak zrobił, oczywiście wiedząc, że ma się zachowywać naturalnie.
-Paczka. - powiedział mężczyzna wręczając mu pudełko i podał mu papier, aby potwierdził odbiór. Kiedy chłopak złożył podpis oddał dokument listonoszowi. Ten spojrzał czy wszystko się zgadza, po czym odszedł. Ichigo zamknął drzwi i wraz z Shiro udali się do kuchni. Kurosaki postawił pakunek na stole i chciał zapytać albinosa czy to nie podejrzane, bo nie znał nadawcy, ale Hichigo nagle pociągnął go za rękę, przyparł do blatu i zakrył ręką usta. Potem odłożył broń, sięgnął po kwadratową karteczkę i długopis, po czym zapisał coś na niej. Następnie odsunął się od Ichigo i dał mu karteczkę. Kurosaki przeczytał to, co było napisane, po czym pokiwał głową. Wiedział, że to co zrobił albinos musiało być czymś spowodowane, teraz wiedział czym. Poza tym jemu też ta "paczka" wydała się podejrzana, więc zamierzał się zastosować do zaleceń przestępcy. Zaraz potem jak ten opuścił pomieszczenie Ichigo powoli ją rozpakował. To co było w środku trochę go zaskoczyło. Poza tym nie wiedział kto mógł przysłać ku kostkę rubika. Tak jak podejrzewał Hichigo pewnie jest tam umieszczony podsłuch, żeby sprawdzić czy on sam tutaj przebywa. Chłopak uznając to za pułapkę, wyrzucił kostkę do kosza. Potem wziął worek ze śmieciami, nakładając kurtkę dał znak Shiro, że idzie wyrzucić śmieci, po czym wyszedł z domu. Kiedy znalazł się przy koszu kątem oka zauważył, że osoba siedząca w samochodzie rozmawia przez telefon. Oczywiście nie dał po sobie poznać, że zerka na nią. Żeby nie nabrała podejrzeń, po chwili skierował się do domu.
-Dobra robota. - powiedział albinos, gdy chłopak wszedł do domu.
-A ty gdzie idziesz? - zapytał zdziwiony widząc jak Shiro wkłada buty.
-Muszę coś załatwić. - powiedział nakładając kurtkę. Potem chciał otworzyć drzwi, ale Ichigo złapał go za rękę.
-Nie idź. - powiedział patrząc mu prosto w oczy. Jeżeli  Hichigo teraz by wyszedł wydałoby się, że tutaj przebywa i by go złapali.
-Więc ty też zauważyłeś. - odparł wiedząc dlaczego chłopak go powstrzymuje. Teraz już miał pewność.
-Myślisz, że gość w samochodzie jest od Tsukishimy?
-Na pewno.
-I co zrobimy? - Shiro się uśmiechnął, po czym, włączając w to Ichigo, wdrożył swój plan w życie.

-Jesteś pewien? - spytał Shūkurō.
-Tak. - odparł pewnie. Detektyw wierzył podwładnemu, bo przed chwilą stracili obraz i dźwięk, który miał być przesyłany przez kostkę.
-W takim razie zostań na pozycji.
-Tak jest. - odpowiedział przejęty. Nie chciał zawieść Tsukishimy. Właściwie to bardzo chciał zrobić coś, czym zasłuży się w jego oczach, np. złapać Shirosakiego. No i chyba będzie miał okazję. Z domu Kurosakiego wyszła osoba w ciemnej kurtce z kapturem na głowie. Zachowywała się dość podejrzanie. Cały czas się rozglądała. W dodatku miała jakiś duży worek. W końcu udała się za dom. Shishigawara uznając, że to poszukiwany, natychmiast wysiadł z samochodu i wkroczył na teren mieszkania, po czym również udał się na tyły domu, z tym że zatrzymał się i zza rogu obserwował sytuację. Podejrzany cały czas trzymając worek rozglądał się jakby chciał sprawdzić czy nikt go nie widzi. Nagle włożył go do wielkiego metalowego kubła na śmieci, po czym wyciągnął z kieszeni butelkę, której zawartość wylał do kosza, a następnie całość podpalił. Wtedy młody policjant wkroczył do akcji. Był pewny, że podejrzany pozbywa się dowodów zbrodni. Natychmiast wyskoczył z za roku i mierząc z broni krzyknął:
-Stój, ręce do góry! - osoba, w kurtce odwrócił się z rękami w górze. - Powoli ściągnij kaptur. - nakazał trzymając palec na spuście. Na wypadek gdyby podejrzany nagle zabrał się do ucieczki, musiał mu to uniemożliwić. - Ty... - powiedział, gdy osoba zdjęła kaptur.
-Coś się stało? - zapytał niewinnym tonem, odczuwając satysfakcję, że plan Shiro się powiódł.
-Gdzie Shirosaki?! - krzyknął zdenerwowany.
-Jaki Shirosaki?
-Shirosaki Hichigo!
-Aaa, ten przestępca co go szukacie. A skąd ja mam to wiedzieć? - zdenerwowany Shishigawara  podowdu  niepowodzenia szybko podbiegł do palącego się kubła na śmieci.
-Co tam palisz, co?
-Zużyte materiały wykorzystane do operacji. Mój tato ma klinikę i dostał pozwolenie na spalanie takich rzeczy.
-Czyżby?
-Mam panu pokazać dokumenty? - młodszy policjant nic nie odpowiedział. Myślał, co ma teraz zrobić. Przecież jak Tsukishima się dowie, że zawalił misje to może się pożegnać z jego aprobatą. - A co do Shirosakiego Hichigo... chciałbym złożyć zeznania. - Shishigawara spojrzał na niego, jakby z nadzieją w oczach. Może jednak nie schrzanił powierzonego mu zadania.W końcu jego szefowi przyda się każdy trop.

-Shishigawara-kun. - powiedział pytająco Shūkurō patrząc na Ichigo. Zastanawiał się co rudzielec tutaj robi.
-Tsukishima-san. - zaczął kłaniając się w pas - Kurosaki chce zeznawać.
-Ostatnim razem też chciał. - wtrącił się Ginjō.
-Nie mogłem nic powiedzieć, bo byłem zastraszony. - wyjaśnił Kurosaki.
-Tym razem będzie inaczej? - zapytał Tsukishima.
-Tak, powiem wszystko co wiem. - zapewnił, po czym usiadł na przeciwko detektywa.
-W takim razie... - sięgnął po kartkę papieru i długopis - ...słucham.

czwartek, 20 czerwca 2013

Niespodzianka #9


Dzisiaj dodaję kolejne 4 części. Jest troszeczkę czytania, zwłaszcza jeśli chodzi o 8 rozdział.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Szybko znaleźli się pod domem, ale i tak nie uniknęli przemoczenia. Podczas biegu nie oszukali deszczu. Nawet ich kurtki przemokły, a z nich woda wręcz ściekała. Mokrą ręką sięgnął do kieszeni. Wyjął klucze, po czym otworzył drzwi. Natychmiast weszli do środka. Natychmiast zdjęli buty. Zrobili to jednocześnie, po czym spojrzeli na siebie. Obaj wiedzieli, że to była ta chwila, w której decydują sekundy.
-Ja pierwszy. - odezwał się Shiro, po czym skierował się w stronę łazienki.
-Nie ma mowy. - odparł i ruszył za nim. Też chciał wziąźć relaksującą ciepłą kąpiel, a wanna była tylko jedna. No i podobnie jak Shiro chciał być pierwszy. - Najpierw ja. - oznajmił zatrzymując albinosa przed drzwiami łazienki, po czym natychmiast go wyminął i wszedł do pomieszczenia. Potem podbiegł do wanny i usiadł na niej dając przestępcy do zrozumienia, że wygrał.
-Niech będzie. - powiedział akceptując porażkę. Poza tym to był dom Ichigo, więc chyba chłopak miał prawo być pierwszy. Ale chwila. Przecież chłopak był jego zakładnikiem. Czy to nie zabrania mu rządzenia się? Już miał odnieść się do tego, jednak zrezygnował gdy nastolatek odkręcił kran. W sumie aż tak na kąpieli mu nie zależało. Równie dobrze mógł skorzystać z prysznica. Tak też zrobił. Zdjął z siebie wszystko, po czym podszedł pod natrysk. Natomiast Ichigo wszedł do wanny pełnej ciepłej wody. Oparł się o jej brzeg i zamknął oczy. Z każdą chwilą czuł jak jego ciało coraz bardziej się rozgrzewa. Nawet przestał myśleć o tym okropnym deszczu, który ich zastał podczas zakupów. Teraz tylko rozkoszował się ciepłem wody. Szkoda, że Shiro nie mógł poczuć czegoś takiego. W sumie jemu też się należy. W końcu zdeklarował się, że pomoże mu przygotować święta. Otworzył oczy, które zaraz potem skierowały się w stronę albinosa. Shiro stał nieruchomo trzymając rękę na kurku tak jakby się zastanawiał czy odkręcić wodę. Chłopakowi zrobiło się go trochę szkoda. Prysznic to nie to samo co kąpiel. Dlatego podciągnął nogi do siebie, po czym znów spojrzał na przestępcę.
-Shiro... - albinos odwrócił się do niego - Jest trochę miejsca. - powiedział wskazując oczami przed siebie.
-Nie musisz. - odparł wiedząc o co chodzi.
-Dobra. - wyciągnął nogi.
-Czekaj. - chłopak zatrzymał się - Może jednak... skorzystam. - nastolatek znów przyciągnął nogi do siebie, po czym pozwolił wejść albinosowi do wanny. Shiro usiadł na przeciw niego,pochylił się do przodu i zanurzył głowę w wodzie. Chwilę tak wytrzymał, po czym wyprostował się biorąc głęboki oddech. Potem przetarł twarz starając się usunąć wodę z oczu. Po chwili widział wyraźnie. - Ciepło, prawda? - powiedział przesuwając dłoń po tafli wody.
-Tak. - odparł nieco bardziej zanurzając swoje ciało. Potem zamknął oczy i znów się odprężył. Jednak nie trwało to długo. Coś cały czas mąciło wodę. Otworzył oczy i zobaczył jak coś płynie w jego stronę. Uniósł brwi. Tego się nie spodziewał. - Co to jest? - zapytał, chociaż wiedział co zmierza w jego stronę. Po prostu chciał wiedzieć dlaczego to tu jest.
-Fajna, co nie? - odparł popychając przedmiot do przodu.
-Nie. - skomentował, chociaż tak naprawdę nie wiedział co ma mysleć - I skąd to masz?
-Kupiłem.
-Kupiłeś? - spytał podejżliwie. Niby za co Shiro to kupił? Przecież nie miał pieniędzy. No chyba że w zamian dał biżuterię, którą niedawno ukradł. Albo po prostu zakosił to ze sklepu. Ale kto kradnie gumową kaczkę do kąpieli???
-Ma nawet taki bajer. - oznajmił biorąc ją do ręki, po czym ścisnął. Kaczuszka kwaknęła.
-Super... - odwrócił głowę w bok. Chwilę potem poczuł jak coś dotyka jego twarzy. To powtórzyło sie kilka razy. Odwrócił się i zobaczył jak Shiro dotyka kaczką jego policzka. - Przestań. - powiedział z kwaśną miną.
-Mmm... Ichigo, aleś ty apetyczny. - ponownie przyłożył dziubek kaczki do jego twarzy.
-Przestań. - uderzył rękę albinosa, jednak ten nie przerwał - No weź. - znów odepchnął jego kończynę - No przestań. - poprosił, ale zaraz potem się uśmiechnął - Shiro... - powiedział teraz już się śmiejąc.
-Śmiejesz się. - powiedział spokojny. O to właśnie chodziło.
-To tak kaczka... - wyjaśnił. Musiał przyznać: była całkiem zabawna. Takie coś widział tylko na filmach. Nie sądził, że sam będzie miał okazję brać kąpiel z gumową kaczuszką.
-Nie za długo tu siedzimy? - spytał nagle albinos. Przecież nie mieli czasu na wylegiwanie się. Ustalili, że jeszcze dzisiaj zrobią przynajmniej część jedzenia.
-Racja. - przyznał, po czym wstał a następnie wyszedł z wanny. Wziął ręcznik i owinął go sobie wokół pasa. Albinos chciał wziąźć z niego przykład i wstał ale chłopak go powstrzymał. - Możesz jeszcze posiedzieć.
-Naprawdę?
-Tak. - zapewnił, po czym opuścił łazienkę. Shirosaki wyciągnął nogi opierając się o wannę, po czym zamknął oczy i oddał się relaksowi.

Stwierdzając, że już wystarczy wyszedł z wanny. Kaczuszkę odłożył na półkę, po czym wyciągnął korek. W czasie gdy woda spływała ręcznikiem owinął swoje biodra. Potem wszedł z łazienki.

Gdy wszedł do pokoju zdziwił się. Myślał, że Ichigo jest w kuchni i gotuje. Jednak chłopak leżał na łóżku. Wyglądał jakby spał. Shiro się uśmiechnął. Najwyraźniej kąpiel wprawiła go w stan senności. Nie winił go. Szczerze mówiąc jemu też chciało się spać. Co prawda nie było późno, ale dużo się dzisiaj wydarzyło. Mógł tak rozmyślać o tym, jednak postanowił się ubrać. Przecież nie będzie paradował w samym ręczniku. Podszedł do szafy i zaczął wyciągać z niej ubrania. Starał się znaleźć odpowiednie dla siebie. To nie było trudne. Chociaż Ichigo był nieco niższy jego ubrania pasowały. Szybko włożył to co sobie wybrał. Ręcznik powiesił na przedramieniu i chciał wyjść, jednak zaniechał. Była jedna rzecz, której nie mógł pominąć. Przecież Ichigo wciąż był jego zakładnikiem. Z tego powodu podszedł do łóżka, po czym usiadł na nim. Wziął jego ręce i ułożył je nad głową. Potem zaczął oplatać linę wokół jego nadgarstków. Robił to delikatnie i bez pośpiechu. Nie chciał obudzić Ichigo. Kiedy skończył sprawdził czy dobrze zawiązał. Gdy się upewnił sięgnął po koc na końcu łóżka, po czym rozłożył go i przykrył chłopaka. Kurosaki się poruszył odwracając twarz w jego stronę. Shiro się uśmiechnął. Nastolatek wyglądał tak spokojnie. Nie wiedzieć dlaczego ten spokojny wygląd wpływał również na niego. To było kojące. Patrząc na chłopaka przypomniał sobie, że się przed nim wygadał, co nie było w jego stylu. Zwykle nie zwierzął się nikomu. Ale kiedy chłopak zaczął mówić o swojej rodzinie coś go tknęło. Poruszyło w nim to, co próbował zakopać w najgłębszych zakamarkach swojego serca. Gdy Kurosaki powiedział, że kiedyś też założy rodzinę tak bardzo go to poruszyło. Był wdzięczny za to. Ichigo jest pierwszą osobą, która powiedziała coś takiego z taką pewnością. Te słowa dały mu nadzieję. Nadzieję, o której już dawno zapomniał. To dzięki niemu jakby znowu odżyła. Znów się uśmiechnął. To mogłoby być jego życzenie bożonarodzeniowe. O ile mógł takie mieć...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Mam nadzieję, że wybaczycie mi to opowiadanie. Nie dość, że nie ma yaoi przez 9 części to jeszcze Shiro zachęca Ichigo do związku z dziewczyną i na odwrót. Czy to przypadkiem nie mija się z celem tego bloga? Jak tak dalej pójdzie to będę musiała zmienić jego nazwę XD Ale wiecie... to opowiadanie miało takie być, mimo że z góry zakładałam shounen-ai. Chociaż od pewnego czasu myślę o tym w kontekście yaoi i skłaniam się ku temu. Opowiadanie nie jest napisane w całości, więc zawsze mogę zmienić kierunek. Jednakże jest ono świąteczne, a święta już minęły, więc zastanawiam się czy nie zostawić tego opowadania na... za rok XD Już na początku chciałam napisać wszystko i dodać za jednym razem, żeby zmieścić się w okresie Bożego Narodzenia, ale nie wyszło. I chyba czeka nas roczna przerwa. O ile nie wyrobię się do Wielkanocy XD

Za tydzien możecie spodziewać się "prawdziwego kłamstwa" lub "klatki" lub opowiadania obsesyjnego. Tak, wiem że to brzmi dziwnie, ale uwierzcie mi, że jest obsesyjne. No i... zastanawiam się nad dwoma nowymi opowiadaniami. Jedno ma być o Ichigo i jego pierwszej miłości, a drugie średniowieczne. Tylko jeszcze nie zdecydowałam czy ma to być średniowiecze, zmodernizowane średniowiecze czy może średniowiecze + super moce. To chyba wyjdzie w trakcie pisania. I mogę powiedzieć, że to opowiadanie jest pewne.

Tak, wiem, miałam już nic nie wymyślać, ale niektóre traści po prostu nie dają mi spokoju. Co nie znaczy, że koniecznie muszę dawać nowe rzeczy na bloga. Tak w ogóle to myślę, że się zapędziłam z tymi opowiadaniami i nie wiem czy to jest dobre. Może powinnam dać sobie spokój z większością i zająć się tylko jednym? Ale wtedy pewnie byłby zastój na blogu, a nie chciałabym miesięcznych przerw między kolejnymi notkami. I z tego wszystiego pewnie nic nie zmienię i dalej będę pisała 10 opowiadań na raz (w tym jedno nie zaczęte XD)

Wow, ale se pogadałam XD

Niespodzianka #8


Powoli otworzył oczy. Potem kilka razy zamrugał przyzwyczajając się do porannego światła. Na dworze było wyjątkowo jasno. Chwilami zza chmur ukazywało się słońce, obdarzając go jeszcze jaśniejszymi promieniami i rozświetlając jego pokój, co wcale mu się nie podobało. Przecież była zima. Powinien padać śnieg. Chciał białych świąt, a nie słonecznych. Uśmiechnął się do siebie. Ostatni raz tak wyczekiwał śniegu gdy był mały. A czy teraz, biorąc pod uwagę jego wiek, nie jest to... dziecinne? Jakby nie patrzeć tylko dzieci przyklejają się do okien czekając na śnieg. Niektóre proszą nawet świętego mikołaja o chociażby niewielkie opady. No ale zawsze zostaje sztuczny śnieg. On sam mógłby nawet zrobić jakieś wzroki na oknie no i popryskać choinkę, ale niestety nawet tego nie może, bo leży tutaj bezczynnie związany i czeka na prawdziwy śnieg. Zaczynało go to denerwować. Myślał, że razem z albinosem zacznął działać już z samego rana. W końcu zostały już tylko trzy dni do wigilii. Nie był pewny czy zdążą na czas, ale chciał spróbować. Skoro dostał taką możliwość musiał ją wykorzystać. W końcu to święta. Ale najwyraźniej dla albinosa mało znaczyły. Tak samo jak jego obietnica, którą właśnie teraz łamał. Zacisnął pięści. Niepotrzebnie zaufał przestępcy.
-Podły kłamca. - stwierdził mocno szarpiąc rękami. Ku jego zdziwieniu sznury wokół jego nadgarstków poluzowały się. Ponownie się szarpnął. Efekt był taki sam. Uśmiechnął się. Najwyraźniej albinos nie zrobił tego tak jak trzeba, a co za tym idzie ma szansę się uwolnić. Natychmiast z tego skorzystał. Tak bardzo poluzował liny, że bez problemu wyciągnął z nich dłonie. Potem podniósł się do siadu, a następnie roztarł nadgarstki, które nieco ucierpiały. Na szczęście nie było to poważne. Szybko się zagoi. Jednak nie było czasu o tym myśleć. Miał ważniejsze sprawy na głowie. Natychmiast opuścił pokój z zamiarem zejścia na dół, ale przed schodami zatrzymał się. Coś mu nie pasowało. Gdzie jest osoba, która okupuje jego dom? Wczoraj, zaraz po związaniu go, albinos wyszedł i nie widizał go do tamtej pory. Może coś się stało? Postanowił to sprawdzić. Powoli zszedł na dół, po czym zajrzał do salonu. To co zobaczył zaszokowało go. Przy oknie stała choinka. Ale nie byle jaka. Miała dużo lampek, łańcuchów i przede wszystkim bombek. W dodatku zgadywał, że jest żywa, bo po pokoju roznosił się zapach świerku. Ale skąd wzięło się tutaj prawdziwe drzewo? Przecież zawsze ubierali sztuczną choinkę. Nagle usłyszał dziwny dźwięk. Dochodził zza kanapy. Powoli podszedł do niej. Ten widok rozwiał wszystkiej jego wątpliwości. Albinos leżał na sofie. Był cały w anielskich włosach i łańcuchach choinkowych. Obok leżało pudełko po bombkach. Czyżby Shiro sam przyniósł tutaj drzewo i je przystroił? Tego się nie spodziewał. Co prawda przestępca obiecał mu, że pomoże, ale to było... naprawdę niesamowite. Nagle poczuł takie dziwne ciepło w sercu i zapragnął podziękować albinosowi za to. W tym celu miał zamiar go obudzić, ale w ostatniej chwili zrezygnował. Za to co zrobił należy mu się dłuższy sen i... coś jeszcze.

Kiedy skończył udał się do salonu. Podszedł do kanapy i delikatnie na niej usiadł. Potem położył dłoń na ramieniu przestepcy i delikatnie nim poruszył.
-Shiro, obudź się. - albinos powoli otworzył oczy, po czym podniósł się do siadu, sprawiając, że jeden z łańcuchów choinkowych zsunął się po jego ciele.
-Co tu robisz? - spytał przecierając sobie oczy. Przecież Ichigo powinien leżeć związany w swoim pokoju. Chłopak nic nie odpowiedział tylko dał mu to co zrobił. - Śniadanie? - wziął talerz z grzakami - Rozpieszczasz mnie. - stwierdził z uśmiechem.
-To nie tak. - wyjaśnił zawstydzony tym komentarzem - Chciałem ci tylko podziękować.
-Za co?
-Za choinkę.
-Nie ma sprawy. - odparł biorąc jedną grzankę.
-A mógłbym wiedzieć jak to zrobiłeś? - zaczął zdejmując z albinosa jedną z ozdób.
-Co?
-To drzewo.
-Przyniosłem je z dworu.
-Naprawdę? A skąd je wziąłeś? - spytał z ciekawości. Albinos milczał. - Shiro...? - zaczął podejrzliwie. To milczenie mu się nie podobało.
-A nie może to zostać tajemnicą? - zaproponował.
-W porządku. - przytaknął. Nie zamierzał dochodzić prawdy. Nawet jeśli to drzewo jest kradzione.
-Chcesz? - powiedział nagle podsuwając mu talerz.
-Już jadłem. - przyznał.
-A twoje rodzina? - chłopak spojrzał zaskoczony na niego. Czyżby albinos martwił się o jego bliskich?
-Też. - potwierdził. Kiedy postanowił zrobić śniadanie oczywiście pomyślał również o nich.
-Jak tylko zjem to zaczniemy działać, dobrze? - Kurosaki pokiwał głową, po czym wstał i podszedł do choinki. Chciał się jej przyjrzeć z bliska. Kiedy znalazł się wystarczająco blisko poczuł intensywny zapach świerku. Nie przeszkadzało mu to, po prostu nie był przyzwyczajony do żywej choinki. Potem przeszedł do bombek. Oglądał każdą z osobna. Czasami się dziwił, bo były tu takie, których sobie nie przypominał. Powinien zapytać skąd one pochodzą? Może lepiej nie. Wolał nie wiedzieć. I zamiast się nad tym zastanawiać zaczął podziwiać inne ozdoby. Był tym tak pochłonięty, że nawet nie zauważył, że przestępca na niego patrzy. Ichigo przyciągnął jego uwagę. Z takim ciepłym uśmiechem badał choinkę. To chyba znaczyło, że mu się podobała. Uśmiechnął się do siebie. To, że świąteczne drzewko sprawiło chłopakowi radość, cieszyło i jego.
-Naprawdę się nie spodziewałem. - przyznał nagle. Wciąż był pod wrażeniem.
-W końcu są święta. To czas cudów i takich tam... - Kurosaki spojrzał na niego.
-Wierzysz w cuda?
-Tylko w te, które zdarzają się raz.
-To znaczy...? - zapytał będąc zaintrygowany odpowiedzią przestępcy.
-To coś, co zdarza się tylko raz w życiu. - wyjaśnił odstawiając pusty talerz.
-A co konkretnie masz na myśli? - dalej ciągnął rozmowę. Albinos bardzo go zaciekawił.
-Choinkę.
-Choinkę?
-Tak, żywą choinkę. - oparł się o oparcie - To było w poprawczaku. Niestety mieliśmy zabronione jakichkolwiek. Podobno dyrektor nie znosił świąt. Ale razem z kumplami chcieliśmy mieć chociaż namiastkę Bożego Narodzenia, więc postanowiliśmy zadziałać. Oczywiście sami byśmy nie dali rady, więc zaangażowaliśmy w to Zangetsu. Jakoś udało mu się przekonać dyrektora. Jednak ten nadal był wredny i powiedział, że jeśli chcemy choinki to sami ją sobie załatwmy.
-Niech zgadnę. Poszliście do pobliskiego lasu i wycięliście jedno z drzew?
-Było wtedy okropnie zimno. - odparł dając chłopakowi do zrozumienia, że ma rację - I padał śnieg. Ale to nas nie przestraszyło. Mieliśmy określony cel i za wszelką cenę zamierzaliśmy go zrealizować.
-Jak to się skończyło? - spytał zniecierpliwiony. Chciał już poznać zakończenie.
-Choinką w naszym pokoju. Co prawda nie była tak ozdobna jak ta, ale te jedne lampki, które dał nam Zangetsu, wystarczyły. Dla nas... były cudem. - Ichigo otworzył usta żeby coś powiedzieć, ale zrezygnował. To co powiedział Shiro go poruszyło, jednak nie chciał się wygadać. - Dziękuję za śniadanie. - zmienił temat, po czym wstał i przeciągnął się - To jak? Zaczynamy?

Siedzieli w kuchni przy herbacie. Wysprzątali cały dom i teraz pozwolili sobie na odpoczynek. Ale to nie koniec ich pracy. Mieli zamiar jeszcze pójść do sklepu. Obaj uważali, że to będzie dość trudne przedsięwzięcie gdyż albinos był poszukiwany. Jednak ostatnio sprawdzał informacje w internecie i wcale nie było o nim głośno. Najwyraźniej sprawa przycichła. Dlatego była szansa, że uda im się zrobić zakupy bez żadnych problemów. Aczkolwiek zamierzali powiziąźć środki ostrożności.
-To co, idziemy? - zaproponował wypiwszy herbatę.
-Możemy. - przytaknął biorąc ostatni łyk napoju. Obaj odstawili kubki do zlewu, po czym wyszli z kuchni. Ichigo zaczął się ubierać, natomiast albinos poszedł na górę, po swoją perukę. Kiedy wrócił miał ją już nałożoną na głowę.
-Shiro...? - zaczął niepewnie. Mimo, że Shirosaki go uprzedził, że nałoży perukę, to był zdziwiony. Szczerze mówiąc to albinos wyglądał jeszcze bardziej podejrzanie.
-Co? Źle wyglądam? - spytał poprawiając sztuczne włosy.
-Możemy już iść? - zmienił temat chcąc uniknąć odpowiedzi. Shiro tylko wzruszył ramionami i zaczął się ubierać. Kiedy skończył wyszli z domu. W trakcie drogi zaczęli rozmawiać o sklepie, do którego mieli zamiar iść. Ichigo wybrał ten gdzie jest mniejszy ruch, a co za tym idzie pewnie jest mniej ochroniarzy. Może będą mieli szczęście i w tym sklepie nie ma wywieszonego wizerunku Shiro, dzięki czemu nie zostanie rozpoznany. Ichigo zatrzymał się przy tej myśli. Obecnie spacerował sobie z przestępcą. A przecież jeśli złapią albinosa on też pójdzie siedzieć za współudział. I pewnie policja nie uwierzy, że poszli tylko po świąteczne zakupy. - A co jeśli nas złapią? - zapytał zaniepokojony.
-Nie złapią.
-Skąd ta pewność?
-Przecież nikogo tu nie ma. - powiedział stanowczo. Chłopak rozejrzał się. Rzeczywiście obecnie nikogo nie było w pobliżu. Jednakże to jeszcze nie świadczyło o bezpieczeństwie.
-Ale i tak powinniśmy uważać.
-Powinniśmy. - przyznał mu rację. Osobiście nie zamierzał ryzykować, więc czujność była wskazana.
-Tylko nie rób nic podejrzanego, dobrze?
-Dobrze. - zgodził się.

Na szczęście zakupy przebiegły bez problemów. Wszystko poszło po ich myśli. W sklepie nie było dużo ludzi, strażników też nie, zaledwie dwóch, no i oczywiście nie było wizerunku Shiro. Nawet nikt nie zawiesił na nim oka. Zdaje się, że jego kamuflaż był skuteczny. Biorąc to pod uwagę chłopak zaproponował pójście do jeszcze jednego sklepu. Chciał kupić cukierki na choinkę, a w tym sklepie nie było tych, które chciał. Albinos się zgodził, chociaż obaj wiedzieli, że to ryzykowne. Sklep znajdował się w dzielnicy, która "nigdy nie śpi", a co za tym idzie mogą napotkać dużo patroli. Chwilę stali pod sklepem i zastanawiali się czy to aby na pewno dobry pomysł. Jednak stwierdzili, że cukierki to ważny element dekoracji, więc zdecydowali się pójść. Oczywiście zamierzali uważać.

Do wyznaczonego miejsca dotarli szybciej niż się spodziewali oraz bez większych problemów. Co prawda był tutaj duży ruch, jednak nie napotkali żadnej policji, co było im na rękę. Obaj weszli do sklepu i zaczęli się rozglądać za cukierkami. Ichigo szybko wypatrzył właściwe. Nabrał ich trochę do woreczka, po czym podszedł do kasy. Po uregulowaniu rachunku opuścił sklep. Chwilę potem zorientował się, że Shiro gdzieś zniknął. Zaczął rozglądać się dookoła w poszukiwaniu przestępcy, jednak nigdzie nie mógł go dostrzec. Czyżby go złapali?
-Ichigo. - chłopak odwrócił się w jego stronę.
-Gdzie byłeś? - zapytał od razu.
-Tu i tam. - odparł szybko - Kupiłeś już cukierki?
-Tak. - pokazał mu woreczek.
-Wracamy? - Ichigo kiwnął głową, po czym obaj odeszli od sklepu.

W czasie drogi do domu nawiązała się między nimi rozmowa na temat dalszych planów. Żeby było sprawniej podzielili wszystko między sobą, jednak ciasto postanowili zrobić wspólnie. Kiedy to mieli już ustalone zaczęli rozmawiać o sprzęcie elektronicznym. Shirosaki zaczął temat, ponieważ zobaczył nową wersję PS za szybą wystawową. Kiedy już się nagadali o konsoli, chłopak zaczął mówić o nowym salonie samochodowym, który mają niedługo otworzyć. Już od dłuższego czasu myślał o kupnie samochodu. Co prawda obecnie może tylko myśleć, ale jak tylko zrobi prawo jazdy i będzie miał odpowiednią ilość pieniędzy na pewno kupi samochód.
-Co powiesz na Nissan Micra?
-Całkiem niezły. - przyznał wiedząc jak wygląda ten model - A nie wolisz czegoś przestronniejszego?
-Na przykład?
-Nissan Qashqai.
-Myślałem o tym modelu, ale wydaje mi się on nieco za duży. To może Nissan Murano?
-Przytul mnie. - powiedział nagle odwracając się w jego stronę.
-Co...? (O_o - lol XD)
-No już! - chłopak pod wpływem rozkazu szybko oplótł ręce wokół jego szyi. Shiro natomiast objął go w pasie, po czym oparł głowę o jego bark, tak aby nie było widać mu twarzy.
-Shiro...? - zaczął chcąc wiedzieć dlaczego musiał go przytulić na środku ulicy. Ludzie się gapili. To go zawstydzało. Jednak po chwili wiedział co było przyczyną takiego zachowania albinosa. W ich stronę zmierzali policjanci. Albo chłopakowi się wydawało albo gdy znaleźli się blisko bardzo zwolnili. W dodatku każdy z mundurowych patrzył na nich. Kurosaki przestraszył się. Co jeśli wymiar sprawiedliwości już wie, że teraz obejmuje Shiro? Przecież jeśli złapią albinosa on także pójdzie siedzieć. Przestraszył się. Nie chciał pójść do więzienia w święta. Przecież to tragedia. Już zaczął sobie wyobrażać siebie w pasiaku i w celi, w której zapewne wylądowałby z albinosem. Ale chwila. Przecież był nieletni. Zamiast do więzienia pójdzie do poprawczaka. Jednak to nie zmienia faktu, że zostanie uznany za przestępcę. Wpiszą to do jego akt. Bedzie w telewizji, wszyscy się dowiedzą. W ich oczach będzie zwykłym przestępcą. Zresztą nie tylko w ich. Ci policjanci, którzy byli już obok wlepili w nich swoje oczy. Chłopak pomyślał, że jak będzie na nich patrzył to wzbudzi ich podejrzenia, więc oparł głowę o ramię albinosa i zamknął oczy. Zaczął się modlić, żeby po prostu ich minęli.
-Spokojnie. - powiedział cicho Shiro chcą go uspokoić. Chłopak tak mocno go ściskał jakby się bał. Ichigo niezauważalnie pokiwał głową. Nie wiedzieć czemu słowo przestępcy podziałało. Zwolnił uścisk i rozluźnił się. Otworzył oczy żeby móc obserwować sytuację. Zaraz potem zobaczył jak policjanci ich mijają. Odetchnął z ulgą, jednak potem zamarł. Jeden z policjantów zatrzymał się. Potem odwrócił i zaczął iść w ich kierunku. Czyżby się zorientował? Kurosaki w napięciu patrzył na mundurowego zmierzającego w ich kierunku. Jednak ten nagle zatrzymał się przy samochodzie. Wyciągnął niewielką książeczkę i długopis. Kiedy skończy pisać wziął kawałek papieru i włożył go pod jedną z wycieraczek. Kurosaki odetchnął. Policjant pewnie wlepił komuś mandat za złe parkowanie. - Poszli już? - spytał cicho.
-Tak. - potwierdził, na co Shiro go puścił, po czym wyprostował się. Nagle chłopak się zorientował, że ludzie się na niego gapią. Zmarszczył brwi. O co im chodziło???
-Widziałaś? - spytała swojej przyjaciółki. W jej głosie było słychać podekscytowanie. - Przytulali się. - dodał zakrywając sobie usta dłonią.
-Myślisz, że oni...? - zaczęła druga - ...No wiesz. - dodała, po czym obie zaczęły chichotać. Jednak kiedy znalazły się koło Ichigo przestały. Zrobiły poważne miny i szybko go minęły. Ale kiedy znalazły się nieco dalej znów zaczęły chichotać. I nie tylko one. Jakieś dziewczyny z drugiej strony ulicy wskazywały na niego palcem. Chłopak zacisnął pięści. Przecież to wcale nie tak.
-To twoja wina. - powiedział zdenerwowany.
-Co? - zdziwił się Shiro. Ichigo tylko odwrócił głowę w bok, po czym ruszył przed siebie. - Czekaj! - krzyknął za nim.

-Co się stało? - zaczął gdy go dogonił. Ichigo nic nie odpowiedział. - Ichigo?
-Nie rozmawiam z tobą. - oznajmił nawet na niego nie patrząc.
-Chodzi o to co zrobiłem? Sorry, musiałem. Inaczej by mnie złapali.
-No i bardzo dobrze. - powiedział stanowczo, po czym przyśpieszył. Zastawił albinosa daleko w tyle. Jednak nagle się zatrzymał. Shiro zobaczył jak Ichigo stoi i gdzieś patrzy, więc szybko do niego podbiegł. Gdy przy nim stanął zorientował się na co przykuło uwage chłopaka. Ten wpatrywał się w stary budynek. Budowla wyglądała jakby nikogo nie obchodziła conajmniej sto lat. Mury się kruszyły, w oknach nie było szyb, a nawet jeśli to zbite. W dodatku było czuć nieprzyjemny zapach stęchlizny.
-Ichigo? - Kurosaki spuścił głowę, po czym odszedł. Shiro zmarszczył brwi. Chyba wiedział o co chodzi. - To tutaj, prawda? - Ichigo się zatrzymał.
-Myślałem, że już dawno go rozebrali. - przyznał. Po wypadku Isshin wniósł prośbę o odnowienie tego budynku, albo chociaż zabezpieczenie go, tak żeby nie mogły wchodzić do niego małe dzieci. Ale najwyraźniej nikt nawet nie rozpatrzył tego wniosku. Zrobiło mu się przykro. Taki wypadek może się powtórzyć. Znów ktoś może stracić jednego z rodziców. Tak jak on.
-Ichigo... - zaczął chcąc go pocieszyć. Chłopak odwrócił się w jego stronę.
-Wracajmy do domu. - zaproponował z ciepłym uśmiechem. Shirosaki był zdziwiony. Skąd ta zmiana? Jednak nie protestował. Robiło się zimno. Poza tym mieli trochę do zrobienia i raczej nie powinni zwlekać.

Obaj szli w milczeniu. Shiro chciał nawiązać jakiś dialog, ale nie bardzo wiedział o czym mogliby rozmawiać. Poza tym czuł, że Ichigo wolałby pozostać sam ze swoimi myślami. Postanowił nie przeszkadzać. Zamiast tego skupił się na ozdobach świątecznych, które były na każdym rogu. Sama ulica, na której się znaleźli wyglądała jak jedna wielka ozdoba świąteczna. Każdy sklep, stoisko czy nawet zwykły słup był ozdobiony lampkami. Chciał zapytać chłopaka dlaczego jest tutaj tego tak dużo, ale się zorientował, że nie ma przy nim Ichigo. Zaczął się rozglądać w poszukiwaniu go, ale w tym tłumie było trudno kogokolwiek znaleźć. Jednak z chłopakiem nie powinno być problemów. Przecież zdecydowanie się wyróżniał.
-Shiro. - powiedział stając za nim. Albinos odwrócił się w jego stronę. - Proszę. - podał mu kubek.
-Co to? - spytał biorąc go do ręki.
-Goraca czekolada. - wyjaśnił, po czym wziął łyk.
-Dziękuję. - powiedział z ulgą. To dlatego Ichigo na chwilę zniknął.
-Nie ma spawy. Chodźmy. - zaproponował. Mieli jeszcze dużo do zrobienia.

-Widzisz to? - zaczął w pewnym momencie. Albinos spojrzał we wskazany kierunek. - Rok temu w święta organizowali tutaj konkurs. Zwycięzca miał prawo do odwiedzin cesarza.
-Serio?
-Tak. Było dużo chętnych. W tym mój tato.
-Wygrał?
-Nie. Ale dobrze się bawił. A tu... - wskazał przeciwny kierunek - ...dwa lata temu w święta organizowali paradę świąteczną. Zjechali się nawet ludzie z zagranicy.
-Brałeś w niej udział?
-Nie. Ale Yuzu i Karin postanowiły wziąźć w niej udział. No i tato. - albinos zaczął się śmiać.
-Co?
-Twój tata na paradzie... - wyjaśnił.
-Oj weź. - lekko go szturchnął. Przez to Shiro stracił równowagę i wylał nieco czekolady.
-Ej. - zaczął z pretensją. Nie lubił jak słodycze się marnowały.
-Wybacz. - powiedział z ciepłym uśmiechem.
-Tym razem ci wybaczam. - odparł udawając powagę.
-A tu mieliśmy ciekawą przygodę. - zmienił temat wskazując na restaurację. Potem zaczął opowiadać. Shirosaki słuchał uważnie. Oprócz historii o restauracji chłopak streścił mu chyba wszystkie świata Bożego Narodzenia, które spędził wspólnie z rodziną. Wspomniał nawet o tych po śmierci mamy. To bardzo zaskoczyło Shiro. Kiedy spotkał Ichigo w życiu by nie powiedział, że przeżył śmierć jednego z rodziców. Ale teraz, gdy trochę wiedział na ten temat, czuł jakby podziw. Widać że Ichigo pozbierał się po stracie matki. Nawet jeśli czasami wracał do przykrych wspomnień to zdawał się pogodzić z tym. W jego głosie było słychać akceptację dla takiego stanu rzeczy. Zaakceptował to. W przeciwieństwie do niego. - Shiro...? - zaczął zaskoczony. Albinos przed chwilą znalazł się przy nim, po czym oparł się czołem o jego bark.
-Zazdroszczę ci, wiesz. - zacisnął pięści - Masz coś czego ja nigdy nie miałem. - wyznał - I pewnie nie będę miał.
-To nieprawda! - zaprzeczył stanowczo wiedząc co albinos ma na myśli - Kiedyś na pewno założysz własną rodzinę. Zobaczysz. Będziesz miał żonę, dużo dzieci, psa i odjazdowy samochód. Będziesz spędzał wakacje na Majorce i w ogóle będzie fajnie. Obiecuję. - zapewnił. Na to Shiro objął go w pasie i mocno przycisnął do siebie. W odpowiedzi chłopak położył dłoń na jego głowie. Mógł sobie wyobrazić co albinos teraz czuje. Z tego co wiedział to Shiro nie miał nikogo. W dodatku jego życie to pasmo przestępstw. Pomyślał, że musi być mu ciężko żyć w ten sposób. Nie chciał się nad nim litować, bo może przestępca sobie tego nie życzy, ale mimo wszystko było mu przykro, że nawet jeden raz w roku nie może poczuć czyjegoś ciepła. Może to właśnie dlatego mocno przycisnął go do siebie. Nagle poczuł coś zimnego na dłoni. Gdy spojrzał na nią zobaczył niewielką kroplę wody. Potem kolejną. Spojrzał w górę. Na jego twarzy spadło kilka kropel. Następnie niebo uraczyło go kilkunastoma. Nagle niewielki deszczyk zamienił się w ścianę deszczu, która wręcz na nich runęła. Albinos natychmiast się wyprostował. Podobnie jak Ichigo nie spodziewał się deszczu. W końcu była zima. Powinien padać śnieg, a nie deszcz. Obaj nawet się nie zastanawiali. Spojrzeli tylko porozumiewawczo na siebie, po czym skierowali się do domu chłopaka. Tak bardzo się spieszyli, że nawet nie zauważyli jak minęli posterunek policji, na którym niedawno Kurosaki chciał złożyć doniesienie.

(Tymczasem Tsukishima i Ginjō kunują spisek XD)

Położył teczki na stół. Nie rozumiał dlaczego Tsukishima nagle chciał wszystkie akta Shirosakiego z ostatnich kilku lat. Przecież wielokrotnie razem je analizowali, ale nie znaleźli żadnych poszlak.
-Co jest? - spytał widząc jak Tsukishima przewraca długopis między palcami. Kiedy przyjaciel tak robił to znaczyło, że coś go trapi.
-Pamiętasz tego rudowłosego młodzieńca, który był tutaj niedawno?
-Taa, a co?
-Mam nieodparte wrażenie, że on coś wie.
-Skoro tu przyszedł to na pewno coś wiedział.
-No właśnie. - zatrzymał długopis - Być może jest bliżej Shirosakiego niż podejrzewam.
-To może jeszcze powiesz, że ten dzieciak ukrywa go u siebie, co? - Tsukishima spojrzał na niego badawczo.
-Nie zdziwiłoby mnie to. - przyznał. Już rozważał taką możliwość, jednak coś mu nie pasowało. Gdyby ukrywał przestępcę to raczej nie przyszedłby tutaj na niego donieść. Chyba, że Shirosaki mu kazał. Ale po co robiłby coś takiego? Bawi się z nim? Nie. W obecnej sytuacji nie mógł sobie pozwolić na zabawę ani na żaden błąd. Ostatni skok kompletnie się nie udał, a co za tym idzie teraz pewnie się gdzieś ukrywa i próbuje przeczekać aż sprawy przycichną. Tylko gdzie można ukrywać się w okresie świąt?
-Tsukishima.
-Hmm?
-Co robisz w święta? - powrócił do tematu, który zaczął wczoraj.
-Myślę, że trochę popracuję.
-W święta?
-Ktoś musi być tu w razie potrzeby.
-Daj spokój. W tym roku będziesz z nami. - oznajmił mu.
-Ginjō...
-Bez takich. - oburzył się - Jeśli chcesz wiedzieć to wszyscy przyjdą. Nawet Jackie. - podkreślił. Chociaż Tristan mieszkała po drugiej stronie globu to zawsze pojawiała się na święta. - Poza tym już załatwiłem ci zastępstwo.
-Aż tak bardzo chcesz mnie mieć u siebie?
-Gdybym nie był twoim przyjacielem i nie znałbym cię to doszukałbym się w twojej wypowiedzi dziwnego podtekstu. - Shūkurō delikatnie się uśmiechnął, po czym chciał odpowiedzieć jednak mu przerwano.
-Tsukishima-san! - wpadł przez drzwi - Tsukishima-san, kupiłem to co chciałeś. - położył zakupy na stole. Shūkurō wstał i zaczął wykładać rzeczy. W pewnym momencie się zorientował, że brakuje czegoś ważnego.
-Shishigawara-kun, kupiłeś mleko? - chłopak zastygnął - Shishigawara-kun?
-Przepraszam! - skłonił się nisko - Nie kupiłem! - przyznał głośno - Ale kupię! - zapewnił, po czym ruszył w stronę drzwi.
-Shishigawara-kun. - chłopak się zatrzymał, a następnie odwrócił w jego stronę - Mam dla ciebie inne zadanie. - oznajmił tajemniczym tonem.



Niespodzianka #7


Otworzył drzwi do piwnicy, po czym zapalił światło. Od razu zobaczył jego członków rodziny, którzy siedzieli związani na krzesłach i patrzyli na niego zdziwieni. Cała trójka zastanawiała się co Ichigo tu robi. Chłopak zszedł po schodach na dół. Postawił tackę na pralce, po czym szybko oderwał całej trójce taśmę z ust.
-Synu, nic ci nie jest? - odezwał się Isshin. Był bardzo przejęty tym co się dzieje.
-Wszystko dobrze. - odparł chcąc uspokoić ojca.
-Ten drań nic ci nie zrobił?
-Tato, uspokój się. Nic mi nie jest.
-Jak może ci nic nie być? On cię więzi. Zresztą nie tylko ciebie. My wszyscy jesteśmy jego zakładnikami.
-Tato, posłuchaj...
-Zamierzasz go bronić? - odezwała się Karin. Nie rozumiała tego dziwnie przyjaznego tonu odnośnie złodzieja.
-Nie zamierzam, ale... - urwał zastanawiając się co powiedzieć. Jakoś nie wydawało mu się, żeby Shirosaki był zepsuty do szpiku kości. No bo jak ktoś, kto gotuje żeby nakarmić zakładników może być zły?
-Synu... - zaczął Isshin - Skoro już tu jesteś to mnie rozwiąż.
-Nie mogę. - odparł szybko.
-Dlaczego? - zdziwił się. Przecież mogliby wtedy coś zadziałać i zaprzestać tej sytuacji.
-Dałem słowo, że niczego nie będę próbował.
-Pewnie cię zmusił, żebyś tak powiedział. A to drań. - stwierdził zdenerwowany. Ichigo już miał zaprzeczyć, bo przecież Shiro wcale go nie zmusił, ale zrezygnował. Pewnie tylko wywiązałaby się z tego niepotrzebna wymiana zdań i wyszłoby na to, że broni przestępcy. Tak czy inaczej miał tu coś do załatwienia. Najpierw postanowił nakarmić Yuzu, potem Karin a następnie ojca.

Gdy skończył wszystkim na powrót zakleił usta. Potem wyszedł z piwnicy, po czym udał się prosto do kuchni. Zastał albinosa kończącego przygotowywać grzanki.
-Idziemy na górę? - spytał kładąc kawałek pomidora na ostatnią kromkę.
-Zaczekaj chwilę. - odparł, po czym szybko włożył naczynia do zlewu. Potem wyjął zastawę dla ciebie. Koniecznie musiał zjeść ten sos.
-Możemy już iść. - powiedział gdy skończył sobie nakładać. Albinos wstał biorąc talerz z grzankami i obaj udali się na górę.

Kiedy weszli do pokoju Shiro zajął miejsce przy biurku natomiast Ichigo usiadł na łóżku. Osobiście wolałby zjeść przy biurku, ale miał tackę, więc posłanie nie powinno się pobrudzić. Wziął łyżkę i zaczął jeść. W trakcie czasami zerkał na albinosa, który również się posilał. Kilka razy chciał zacząć rozmowę, ale stwierdził, że lepiej zjeść w milczeniu.
-Chcesz? - spytał nagle Shiro przysuwając do niego talerz, na którym były dwie grzanki.
-Już nie jesz?
-Najadłem się. - przyznał, po czym położył swój talerz na tacce. Ichigo musiał przyznać, że nie najadł się tym co sobie nałożył. Było zbyt... dobre. Już miał iść po dokładkę, ale skoro albinos odstąpił mu grzanki, które również mu smakowały, pomyślał, że się nasyci. Szybko je zjadł. Podziękował za posiłek i odstawił tackę na biurko. Wtedy Shiro usiadł przy nastolatku. Delikatnie się uśmiechnął, po czym ułożył go na łóżku. Wziął jego nadgarstki i złączył mu je nad głową. Potem sięgnął po linę, oplótł ją wokół nich, a następnie mocno zacisnął. Chłopak się nie sprzeciwiał. Przeczuwał, że po posiłku Shiro go zwiąże. Dlatego spokojnie leżał akceptując taki stan rzeczy. Jednak tutaj się zatrzymał. Czy to nie dziwne? Tak pozwalać się wiązać przestępcy... Jakby o tym pomyśleć... Ta sytuacja była dziwna. Chyba naprawdę zaczął bratać się z wrogiem. Może powinien posłuchać taty? Nagle jego myśli zostały całkowicie zatrzymane. Albinos wyciągnął broń. Ichigo przestraszył się. Pomyślał, że Shirosaki chce go zabić. Jednak ten nie mierzył do niego. Po prostu wstał z łóżka i usiadł przy biurku. Chłopak odetchnął. Na szczęście jeszcze nie żegnał się z tym światem. Teraz mógłby rozmyślać nad tym, ale to co robił albinos przyciągnęło jego uwagę. Shiro z delikatnym uśmiechem rozkładał broń na części. To wzbudziało jego ciekawość. Zaczął się zastanawić czy oprócz kradzieży jego nowy lokator popełnił jeszcze jakieś zbrodnie. Postanowił zapytać.
-Shiro... - albinos odwrócił się w jego stronę - Zabiłeś już kogoś?
-Może...
-Czyli nie. - stwierdził pewnie.
-A skąd ta pewność?
-Nie wyglądasz na mordercę. - wyraził swój pogląd. Poza tym albinos nie zachowywał się jakby miał taką zbrodnię na sumieniu.
-Pozory mylą.
-Więc zabiłeś czy nie?
-Może kiedyś ci powiem.
-Ale...
-To teraz porozmawiajmy o tobie. - zmienił temat - Masz 17 lat, prawda?
-Tak, a co?
-To znaczy, że jestem w tym wieku i masz ochotę na różne rzeczy, a co za tym idzie na pewno chowasz coś w swoim biurku.
-Wcale nie. - zaprzeczył wiedząc co albinos ma na myśli.
-Pozwól, że sam sprawdzę.
-Nie! - krzyknął kiedy przestępca otworzył szufladę biurka - Przestań!
-Co my tu mamy... - zaczął wyciągając pewno zdjęcie. Co prawda nie było dla dorosłych, ale jeśli ktoś użyłby wyobraźni to dopatrzyłby się erotyzmu. Zdjęcie przedstawiało Ichigo w otoczeniu dziewczyn. Każda miała na sobie strój kąpielowy. Jednak jego uwagę przykuło coś, co miał na szyi chłopak.
-Ichigo... zajebisty wisorek. - stwierdził wciąż patrząc na ozdobę. Nic nie mógł poradzić. Biżuteria była dla niego czymś więcej niż tylko stopem złota czy srebra z domieszką innych metali.
-Serio?
-Opchnąłbym go za rozsądną cenę.
-Ty tylko o jednym... - westchnął. Już zdążył zauważyć, że oprócz zamiłowania albinosa do biżuterii, zależy mu również na pieniądzach.
-Żebyś wiedział. - przyznał, po czym wstał i podszedł do szafki.
-Co robisz? - spytał gdy Shiro zaczął szperać po pułkach.
-Szukam tego wisiorka.
-Chcesz go sprzedać?! - przejął się.
-A co?
-To... - odwrócił głowę. Obawiał się cokolwiek powiedzieć, bo czuł, że Shiro może to wykorzystać.
-…coś ważnego dla ciebie, prawda? - skończył wyciągając ozdobę z pudełeczka.
-Tak. - przyznał - Dostałem go od Inoue na urodziny.
-Rozumiem. - powiedział zakładając go sobie na szyję - I nie zamierzam go sprzedać. - oznajmił, po czym ponownie zajął miejsce przy biurku.
-Dziękuję. - powiedział szczerze. Ten naszyjnik był naprawdę ważny.
-Powracając... - zaczął patrząc na dziewczyny na zdjęciu. Był pewny, że chłopak jest zainteresowany jedną z nich - Która ci się podoba? - spytał pokazując mu zdjęcie. Jednak nastolatek nie odpowiedział. - Żadna?
-To nie tak.
-To ona, prawda? - spytał wskazując dziewczynę na zdjęciu. Ichigo odwrócił głowę. Ta rozmowa była zawstydzająca. - Powiedziałeś już jej o tym? - chłopak nie patrzył na albinosa, ale pokręcił głową. - Dlaczego?
-No bo... - zaczął patrząc na niego - ...tak. - dodał szybko.
-Wiesz... Myślę, że ta dziewczyna nie czyta w twoich myślach, więc radziłbym ci powiedzieć jej o tym.
-Tyle to i ja wiem. - stwierdził stanowczo. Również uważał, że to najlepszy sposób. Jednak łatwiej powiedzieć niż zrobić. Poza tym nie chciał się śpieszyć. Jeszcze nie rozeznał się w swoich uczuciach do niej. No i było coś jeszcze, co go nieco irytowało, zwłaszcza gdy patrzył na chłopców z klasy czy szkoły.
-Więc w czym problem? - Kurosaki odwrócił głowę. Było mu głupio przyznać się do tego. Shiro się uśmiechnął. Wiedział w czym rzecz. - Nie miałeś jeszcze dziewczyny, prawda? - chłopak zacisnął pieści. Dlaczego albinos musiał się domyślić?
-Nie twoja sprawa. - odparł oschle.
-Pewnie wciąż jesteś niewinny.
-To nie moja wina! - wyjaśnił stanowczo. W ogóle nie rozumiał dlaczego Shiro o tym wspomniał. Przecież to była jego prywatna sprawa.
-A czekasz tak sam z siebie czy po prostu się nie złożyło?
-To... - zawahał sie przy odpowiedzi. Musiał przyznać, że myślał już o tym i szczerze mówiąc skłaniałby się ku temu drugiemu wariantowi, co nie znaczy, że chodziło mu tylko o jedno. Nie szukał przygód i na pewno nie zamierzał traktować płci przeciwnej jak przedmioty. I po rozmowie z tatą jeszcze bardziej przystał przy swoim. Isshin powiedział, że popełnił błąd, bo nie zaczekał na Masaki i poradził mu żeby tego nie powtarzał, żeby poczekał na osobę, którą naprawdę pokocha. Zaakceptował zdanie ojca, ponieważ sam tak uważał. Poza tym na codzień był świadkiem postawy ojca. Od śmierci Masaki Isshin nie spojrzał na żadną inną kobietę. Poza tym nie chciał niczego żałować. Jak o tym pomyślał, to też nie szukał sobie dziewczyny, nie chodził na imprezy żeby jakąś poderwać, nie startował do każdej napotkanej na ulicy, itp. Więc wychodzi na to, że czekał. - Czekam. - przyznał z czystym sumieniem. A to, że czasami o tym myślał, nie znaczy, że zaraz musiał to robić. - A... ty?
-Co ja?
-No... wiesz. - odwrócił wzrok. Ta rozmowa trochę go krępowała. Ale był ciekaw czy albinos miał już z kimś kontakt fizyczny.
-Nie wiem. - Ichigo spojrzał na niego. Po tonie głosu Shiro mógł powiedzieć, że ten się z nim drażni. Mógłby coś powiedzieć na ten temat, jednakże obecnie chciał znać odpowiedź na swoje pytanie, dlatego odważył się spytaś wprost. - Robiłeś... już to z kimś? - Shirosaki otworzył usta żeby odpowiedzieć, ale przerwał mu dzwonek do drzwi. Obaj zwrócili głowy w stronę wyjścia.
-Kto to?
-Nie wiem. - odparł szczerze chłopak. Przecież z nikim się nie umawiał. Albinos szybko wszedł na łóżko i ostrożnie wyjrzał przez okno. W pierwszej chwili pomyślał, że to policja, ale gdy zobaczył listonosza odetchnął.
-Poczta. - oznajmił siadając przy Ichigo. Sięgnął do jego nadgarstków, po czym rozwiązał go.

Gdy obaj zeszli na dół Shiro stanął przy ścianie obok drzwi natomiast Ichigo je otworzył. Wtedy listonosz wręczył mu przesyłkę i po dostaniu podpisu odszedł. Chłopak przeczytawszy od kogo natychmiast otworzył. Z ogromną chęcią szybko przeczytał treść listu. Tak jak myślał. Wszyscy przyjadą do nich na święta. Naprawdę się ucieszył. Jednak jego radość nie trwała długo. Przecież nic nie było zrobione. Choinka - nie ubrana. Jedzenie - nie ugotowane. Prezenty - nie kupione. A wigilia jest tuż tuż.
-Coś się stało? - spytał widząc poważną minę chłopaka.
-Rodzina przyjeżdża na święta. - wyjaśnił.
-To fajnie.
-Ale nic nie jest zrobione. - powiedział z przejęciem - I co ja mam teraz zrobić? Nie zdążę na czas i... - urwał kiedy albinos położył swoje dłonie na jego ramionach.
-Uspokój się. - powiedział łagodnie - Zdążymy.
-Zdążymy...? - powtórzył zaskoczony. Shirosaki tylko się uśmiechnął, po czym zabrał chłopaka do kuchni.

-Jesteś pewien? - spytał dla pewności. To czego podjął się albinos było poważnym wyzwaniem.
-Tak.
-Ale... na pewno?
-Tak, na pewno.
-Myślisz, że damy radę?
-Jeśli będziesz mnie słuchał...
-Nie będę. - odparł nieco oschle. Nie zamierzał być sługusem Shiro.
-Chcesz tych świąt czy nie?
-Chcę.
-Więc nie dyskutuj. - Ichigo zacisnął pieści. Dlaczego w ogóle poszedł na jakikolwiek układ z przestępcą? Co prawda Shiro oznajmił, że pomoże mu przygotować wszystko do świąt, ale czy to aby na pewno dobry pomysł??? - Rozmyśliłeś się? - zapytał widząc zamyślonego chłopaka.
-Nie...
-Twoja mina mówi co innego.
-Dlaczego to robisz? Dlaczego chcesz pomóc mi przygotować świąta?
-A musi być powód?
-Ale jesteś przestępcą.
-Potraktuj to jako prezent świąteczny od mnie.
-...wielkie dzięki. - albinos uniósł znacząco brwi. Ichigo był dość... nieustępliwy.
-Ichigo, słuchaj...
-Dobra. - podniósł się z krzesła - Ale masz dotrzymać obietnicy. - powiedział stanowczo.
-Nie ma sprawy. - zapewnił.
-To od czego zaczniemy?
-Od związania ciebie.
-Co...? - zdziwił się. Przecież albinos powiedział, że mu pomoże przygotować święta. Czyżby kłamał?
-Mam coś do załatwienia i muszę wyjść.
-Więc możesz wyjść, a ja w tym czasie...
-...będziesz spokojnie leżał związany na łóżku. - dokończył wyciągając broń - Prawda?
-Tak. - przytaknął szybko. Nie zamierzał ryzykować życiem.
-Grzeczny chłopiec. - przyznał z uśmiechem. Ichigo już miał coś powiedzieć tego odnośnie komentarza, ale się powstrzymał. Nie chciał sprawić, żeby albinos się rozmyślił, bo inaczej nie przygotuje niczego.