Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Niemy Krzyk. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Niemy Krzyk. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 18 czerwca 2013

Niemy Krzyk II


Warning. To co za chwilę będziecie czytać jest bardzo brutalne i wulgarne. Osobście nie lubię hard-yaoi, ale ta część chyba trochę taka jest XD W dodatku pastwimy się nad truskawą tak, że szok. Dlatego jeśli ktoś nie lubi gdy Shiro znęca się nad Ichigo (jest ktoś taki? XD) niech tego nie czyta. Czujcie się ostrzeżeni XD

A teraz podzielę się zwami wesołą nowiną. Wczoraj miałam przyjemność zobaczyć Gekijouban BLEACH 4: Jigoku Hen. Kyaaa! (dalsza część wypowiedzi zawiera spoiler) Niesamowite wrażenia. Szybkie zwroty akcji, bardzo niespodziewane wydarzenia, dramatyzm, w dodatku to co zrobiła Orihime... Aż mnie zatkało. Jak teraz o tym myślę, może to nie było aż takie szokujące, ale biorąc pod uwagę to co Inoue czuje do Ichigo, ktoś, kto się tego nie spodziewa może być zaskoczony. Oczywiście nie zabrakło też zabawnych momentów. Jednym z nich była znajoma scena z przewróconym wazonem. Przypomniały mi się początki BLEACH. Tutaj jeszcze wspomnę o sielankowym truchciku po jakimś "nawiedzonym" tunelu. Ichigo tak z gracją zbiegał w dół. Rozśmieszyło mnie też jak Kokuto próbował zwalczyć prawie martwą lawę za pomocą katany i własnych nóg. (tak na marginesie: przez cały czas miałam wrażenie, że Kokuto coś ściemnia) I jak wszyscy zapewne wiecie nie obeszło się bez pojedynków. Były naprawdę widowiskowe. Tutaj muszę wspomnieć o próbie zatrzymania pełnej hollowfikacji Ichigo, przez niego samego. Niesamowite. Naprawdę jestem pod wrażeniem. Muszę to obejrzeć jeszcze raz :)

Wybaczcie. Trochę mnie poniosło. Mogłabym sobie tak długo o tym pogadać, ale nie chcę nikomu psuć seansu (na to chyba za późno, bo już zaspoilerowałam XD)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Kiedy się ocknął widział już wyraźnie. Staruszek stał nieruchomo. Pusty natomiast rozglądał się chodząc po terenie jakby czegoś szukał. W końcu przystanął i wziął czerwony pojemnik. Podszedł do Zangetsu, po czym zaczął wylewać na niego ciecz, która spływała po głowie, a potem płaszczu Zanpakutō. Ten dalej ani drgnął. Kiedy Shiro skończył uderzył go w twarz, wpakował do samochodu i z hukiem zatrzasnął drzwi. Następnie wskoczył na dach auta i głośno się śmiejąc zaczął je polewać. Robił to tak, aby nie zachlapać sobie ubrania. Gdy skończył tutaj, zeskoczył i skierował się w stronę głównego gościa. W czasie drogi znaczył tor wylewając niechlujnie benzynę na wszystkie strony. Kiedy ostatnia kropla wyleciała z kanistra był już przed Ichigo. Odrzucił pojemnik na bok, po czym zaczął swoją mowę.
-Szanowny królu, za chwilę rozpocznie się najlepsze widowisko w twoim życiu. Dlatego ja... - ukłonił się - ...przygotowałem dla ciebie coś wyjątkowego. A zatem... - podniósł głowę patrząc prosto w jego oczy - Zaczynajmy. - uśmiechnął się, po czym odwrócił plecami do chłopaka. Ichigo tylko patrzył przed siebie. Nie docierało do niego to, co się teraz dzieje. Jego ciało zostało sparaliżowane. Nie był w stanie się ruszać ani cokolwiek powiedzieć. Czuł, że z każdą sekundą traci świadomość. Oprzytomniał dopiero wtedy, gdy usłyszał głośny wybuch. Po chwili zobaczył jak całe auto stoi w ogniu. Nagle jego uszy przeszył przerażający wrzask. Zamarł. Ktoś desperacko próbował wydostać się z płonącego samochodu. Udało mu się, ale był cały w płomieniach. Miotał się na wszystkie strony przeraźliwie wrzeszcząc. Znał ten głos. Staruszek. Chłopak obserwował jak jego powolnie trawione przez ogień ciało z każdą sekundą przybiera kolor spalenizny. Chciał zamknąć oczy, ale nie mógł. Patrzył na centymetr po centymetrze zwęglaną postać jeszcze resztkami świadomości wyciągającą rękę w jego stronę jakby błagając o skrócenie męki. W momencie, w którym pisk ucichł, a Zanpakutō upadł na ziemię, rozległy się grzmoty. Huk każdego poprzedzały rozświetlające błyskawice rozdzierające niebo pogrążając je w coraz głębszej rozpaczy. Z sekundy na sekundę rosła siła wiatru. Po chwili padły pierwsze krople, jednak szybko zamieniły się w ścianę deszczu, która gasiła płonące auto i leżące kilka metrów od niego gdzieniegdzie żarzącą się jeszcze postać Zangetsu.
-Staruszku... - jakimś cudem Kurosaki poruszył się i zaczął czołgać w jego stronę - Staruszku... - wyciągnął rękę, żeby dosięgnąć Zanpakutō, ale nagle pod wpływem silnego podmuchu jego zwłoki rozpadły się na miliardy czarnych kawałeczków niczym popiół. W oczach Ichigo jak w lustrze odbijał się ten obraz. Sam nie wiedział czy to łzy czy krople deszczu spływają po jego policzkach. Nie mógł uwierzyć. Wydawało mu się, że wszystko to, co przed chwilą miało miejsce jest tylko jednym wielkim koszmarem, z którego po prostu nie może się obudzić. W pewnym momencie spróbował wstać, jednak ktoś go wyręczył chwytając za włosy i podnosząc do góry.
-Mój park rozrywki już na ciebie czeka. - Shirosaki wygiął jego głowę do tyłu - Będziemy się świetnie bawić. - zapewnił z uśmiechem - Razem.

Ciągnął go za sobą nie zważając na drogę - w nieustępliwym, obłędnym rytmie, prawie nim huśtał. Ichigo był pół przytomny i nie miał siły stawiać oporu. Dlatego kiedy dotarli na miejsce był nieźle poturbowany. Ale Pustego to nie obchodziło. Wszedł do budynku i cały czas ciągnąc go za sobą skierował się po schodach w górę. Chłopak został zaciągnięty do jakiegoś ciemnego pomieszczenia. Nim zdążył jakoś zareagować wylądował na ścianie. Nadzwyczaj wolno osunął się po niej i upadł twarzą do ziemi. Ledwo łapiąc oddech próbował się podnieść, ale jego ciało odmawiało posłuszeństwa. Chciał żeby to wszystko się skończyło, nie ważne jak, byle szybko. Jednak gdy poczuł jak Pusty chwyta go za włosy zrozumiał, że jego życzenie nie zostanie spełnione.
-To boli... - wyjąkał patrząc oprawcy w twarz.
-A myślałeś, że nie będzie? - zaśmiał się a jego oczy rozbłysły - Obiecuję... Obiecuję ci, że będzie bolało. - powalił Ichigo na ziemię, chwycił swój miecz i wbił go obok głowy chłopaka, który momentalnie oprzytomniał.
-Z-Zangetsu? - Kurosaki z niedowierzaniem spojrzał na katanę - Jak...
-Nie grzeszysz rozumem. To typowe dla ciebie. - stwierdził z pogardą - Zatem pozwól, że oświecę ten twój tępy umysł. Jakbyś jeszcze nie zauważył obaj mieliśmy Zangetsu. Ja tylko zniszczyłem jego cielesną formę i cząsteczkę w twoim mieczu. Ale na nieszczęście on nadal żyje w mojej katanie.
-Ją też chcesz zniszczyć? - spytał odważnie podnosząc się do siadu.
-Może... W końcu jaka różnica czym zabijasz jeśli efekt jest ten sam. A w przeciwieństwie do ciebie, ja potrafię posługiwać się każdym mieczem.
-Nie obchodzi mnie to! - teraz liczył się tylko fakt, że Staruszek wciąż żyje - Oddawaj... Oddawaj Zangetsu!!!
-Jeśli zrobisz, co powiem.
-Czego chcesz?!
-Ssij. - proste słowo wypowiedziane bez najmniejszych emocji odbiło się echem w głowie nastolatka, który sądził, że się przesłyszał.
-C-Co?
-Ja pierdolę, Ichi. Myślisz, że będę czekał aż zrozumiesz, że masz mi obciągnąć?
-Jesteś chory! Powinieneś się leczyć!
-Nie chcę. Taka opinia mi pasuje, a znęcanie się nad tobą podoba. - odpowiedział ze spokojem rozwiązując sobie obi. Potem zsunął hakamę. - Tylko z połykiem, rozumiesz?
-Ty sukin... - chłopak nie dokończył, bo Pusty chwycił go za włosy.
-Jesteś zwykłą szmatą, Ichigo. Będę tobą wycierał podłogi. - wraz z tym stwierdzeniem wpakował mu swojego penisa do buzi i zaczął poruszać jego głową. Robił to gwałtownie, starając się, aby połykał ją w całości. Kurosaki próbował się uwolnić z tej jakże "cudownej" pozycji, jednak Pusty ciągle mocno go trzymał i coraz głębiej wpychając swojego członka sprawiał, że chłopak się dusił.

Wreszcie ten, któremu tak nieporadnie robił laskę, jęknął przeciągle i spuścił się w jego usta. Kurosaki oderwał się od niego, próbując jakoś przełknąć spermę. Ale nie zdążył połknąć wszystkiego. Część spłynęła mu po brodzie i szyi. Pusty patrząc na to wciąż się uśmiechał. Ale to za mało. Dlatego chwycił go z włosy i zbliżył swoją twarz.
-Pewnie myślisz, że nie możesz być już bardziej poniżony. - wzmocnił uścisk - Jesteś kurwa pewien?
-Pieprz się! - chłopak opluł resztką nasienia, którą zebrał w ustach.
-Ichigo... - Hollow wytarł się drugą ręką, po czym wygiął jego głowę do tyłu - Najpierw cię zgwałcę i potem zamorduję. A żeby było zabawniej będę cię wskrzeszał, posuwał i zabijał aż mi się nie znudzi! - jego twarz przybrała wygląd szaleńca. Otworzył szeroko usta w dzikim uśmiechu pokazując zaciśnięte zęby. Kurosaki widział na jego twarzy furię, a w oczach obłęd. To go przerażało. Nim się obejrzał leżał już na ziemi. Pusty natychmiast podniósł jego pośladki do góry, szybkim ruchem zdarł mu hakamę, po czym wszedł w niego tak głęboko jak tylko mógł. Kurosaki krzyknął i z zamkniętymi oczami podparł się rękami o podłogę. W tym samym momencie Hollow złapał go mocno za biodra i zaczął się poruszać. Robił to gwałtownie i szybko, nie zważając na ból, jaki mu sprawiał. Z błogością słuchał błagań chłopaka, żeby przestał, co jeszcze bardziej go nakręcało.
-Powiedz mi Ichi... - zaczął coraz mocniej posuwając Ichigo - ...jak to jest... pieprzyć się z kimś... kto wygląda... tak samo jak ty? - nie słysząc żadnej odpowiedzi dodał - Na pewno niesamowicie. - wraz z tym stwierdzeniem nabrał ochoty na solidnie zerżnięcie chłopaka w usta. Może to go nauczy, że na pytania się odpowiada. W myśl tej idei wyszedł z niego i przewrócił go na plecy. Chwycił za włosy podnosząc do siadu, po czym ponownie wsadził mu w usta swoje przyrodzenie. Poruszał jego głową przez chwilę i gdy stwierdził, że pora wrócić do czegoś przyjemniejszego szarpnął ją jednocześnie wyjmując swojego członka, po czym puścił i tak bez żadnych konkretnych powodów wymierzył mu siarczysty policzek. Shinigami wylądował na plecach wyginając się z bólu.
-Teraz wyglądasz jak prawdziwa szmata. - stwierdził z szerokim uśmiechem widząc jak z kącika ust chłopaka wypłynęła krew. Widok tak cudownie poniżonego Ichigo sprawiał, że jeszcze bardziej chciał go sponiewierać. Nie czekając na nic znalazł się między jego nogami i wszedł w niego jeszcze gwałtowniej niż za pierwszym razem, co sprawiło, że chłopak wydał z siebie przeciągły głośny krzyk. Hollow uśmiechnął się i bez żadnych zahamowań zaczął się ruszać. Po kilku sekundach przyspieszył. Nie trzeba było długo czekać, żeby pojawiła się krew. Ichigo miał wrażenie, że jest rozrywany na pół. Potworne uczucie. Sprawiało, że krzyczał, ale mimo tego ból nie ustępował tylko jeszcze bardziej się nasilał. Shiro przez chwilę wykonywał serię bardzo mocnych ruchów, aż końcu spuścił się w swoją ofiarę. Puścił biodra chłopaka, wstał i popatrzył z triumfem jak z jego dziurki powoli sączy się płyn, który w nim zostawił. - I jak? Podobało się? - spytał z uśmiechem, jednak nie doczekał się reakcji - Musiało kurwa! - nadepnął na jego brzuch - Powinienem cię zabić, ale śmierć nie byłaby dla ciebie wystarczającą karą. Będziesz cierpiał. - oznajmił. O tak. Pusty miał masę pomysłów i nie zawahałby się użyć ani jednego. Jednak teraz to byłoby bez sensu zważywszy na nieodpowiedni stan chłopaka do takich zabaw. Wspaniałomyślnie postanowił trochę poczekać i później ponownie zacząć swoje dzieło. Z tą myślą z powrotem założył hakamę i zawiązując sobie obi podszedł do drzwi. Miał zamiar opuścić pomieszczenie, ale coś mu nie pozwoliło nacisnąć klamki. Po prostu nie mógł odmówić sobie tej przyjemności. Odwrócił się z uśmiechem na twarzy i oparł o drzwi. - Ty... - sztachnął się widokiem poniżonego Ichigo, jednocześnie zmieniając zdanie - Nie jesteś mi już do niczego potrzebny. - podszedł do miejsca, w którym leżał miecz i wziął go do ręki - Dlatego... Zdychaj!!! - z impetem wbił mu katanę w środek brzucha. Miał ochotę podziurawić to ciało, które przed chwilą zerżnął. Jednak zatrzymał się, ale bynajmniej nie po to, żeby przestać. Wręcz przeciwnie. Zagłębił miecz w ciele nastolatka i przeciągnął w dół, po czym zaczął przekręcać go, tym samym wykręcając jego wnętrzności. Robił to bardzo powoli zadając tym samym chłopakowi przeogromny ból. Krew zaczęła wypływać z rany strugami robiąc na podłodze coraz to większą kałużę. Nagle Pusty gwałtownie wyciągnął miecz i ponownie go wbił. Shinigami, mimo braku władzy nad swoim ciałem, nieznacznie wygiął się z bólu wypluwając krew. - Ale ty mnie wkurwiasz. - stwierdził ponownie wyciągając katanę - Nie potrafisz nawet normalnie zdechnąć kiedy ktoś ci każe. Jesteś żałosny! - kopnął go i Kurosaki przetoczył się po ziemi zarysowując drogę, którą przebył własną krwią. Jednak to nie usatysfakcjonowało Hollowa. Shirosaki wciąż czuł niedosyt. Chciał więcej. Dlatego podszedł do niego i chwycił jego nogę, po czym z nieprzeciętną łatwością przeciągnął go na środek pomieszczenia. Zacisnął w dłoni miecz, po czym wbił go w ciało chłopaka. Powtórzył czynność kilka razy zadając mu niemiłosierny ból. Kurosaki umierał w męczarniach. Ledwo mógł złapać oddech. Dławił się własną krwią. Czuł, że wszystko powoli w nim gaśnie. Nie miał już siły na cokolwiek, a co gorsza nie miał już nawet chęci się ratować. Ogarnęło go zrezygnowanie podyktowane cierpieniem i wyrazem wielce usatysfakcjonowanej twarzy oprawcy. To była ostatnia rzecz którą zobaczył nim jego serce się zatrzymało...

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Nie wiem czy będzie kolejna część. Jakoś nie mam koncepcji na ciąg dalszy, chociaż momentami coś mi świta.

Nie wiem kiedy będzie następna notka. Nie mam żadnego gotowego rozdziału. Chyba czeka nas dłuższa przerwa. Nie wiem ile będzie trwała. Pewnie do momentu aż będę miała coś do dodania.

Niemy Krzyk I



W końcu dodałam to opowiadanie. A myslałam, że nigdy tego nie zrobię XD. To narazie pierwsza część. Druga zostanie dodana chyba na pewno kiedyś XD. 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Ciągnął go za sobą nie zważając na drogę w nieustępliwym, obłędnym rytmie, prawie nim huśtał. Ichigo był pół przytomny i nie miał siły stawiać oporu, dlatego kiedy dotarli na miejsce był nieźle poturbowany. Ale Pustego to nie obchodziło. Wszedł do budynku i cały czas ciągnąc go za sobą skierował się po schodach w górę. Chłopak został zaciągnięty do jakiegoś ciemnego pomieszczenia. Nim zdążył to sobie uświadomić wylądował na ścianie. Nadzwyczaj wolno osunął się po niej i upadł twarzą do ziemi. Ledwo łapiąc oddech próbował się podnieść, lecz jego ciało odmawiało posłuszeństwa. Chciał żeby to wszystko się skończyło, nie ważne jak, byle szybko. Jednak gdy poczuł jak Pusty chwyta go za włosy zrozumiał, że jego życzenie nie zostanie spełnione.
-To boli... - wyjąkał patrząc oprawcy w twarz.
-A myślałeś, że nie będzie? - zaśmiał się a jego oczy rozbłysły - Obiecuję... Obiecuję ci, że będzie bolało.


# jakiś czas wcześniej #


Twarz Hollowa, uśmiechającego się szeroko, wywoływała w jego sercu strach, który jeszcze bardziej się pogłębiał, gdy ten zaciskał w dłoni miecz, wyglądający jakby od dłuższego czasu czekał tylko na rozprucie przeciwnika, dlatego gdy Shiro zaczął iść w jego kierunku zrobił kilka kroków do tyłu natykając się na samochód. Pusty szybko pojawił się przed nim i zamachnął kataną. Kurosaki padł na ziemię by uniknąć ciosu. Miecz z głośnym dźwiękiem wbił się w auto, jednak nie tkwił tam zbyt długo. Jednym płynnym ruchem, cały czas się uśmiechając, Hollow wyciągnął ostrze i ponownie wziął zamach. Zastępczy uskoczył w bok i potoczył się po ziemi. Usłyszał jak z nieprawdopodobnym hukiem broń uderzyła w miejsce, w którym przed chwilą leżał i wiedział, że roztrzaskałaby mu czaszkę gdyby w porę nie umknął.
-Głu-pie ścier-wo. - zanucił pod nosem Shirosaki. Młodzieniec zaczął powoli się podnosić, a Hollow ruszył w jego stronę wymachując mieczem. Kiedy znalazł się przed chłopakiem przeciął powietrze tuż przy gardle Ichigo, który cofnął się gwałtownie natykając na słup, po czym przyległ do niego plecami, gdy przeciwnik przytknął mu koniec ostrza do gardła.
-Zastanawiam się, którą część ciebie powiesić sobie na ścianie. Jak myślisz? Ja wybrałem głowę. Cieszysz się, prawda?
-D-Dlaczego? - spytał Kurosaki drżącym głosem.
-Pytasz, a znasz odpowiedź.
-Nie masz prawa...
-Powiem ci coś o prawie. - opuścił ostrze i przycisnął drugą ręką głowę chłopaka do słupa - Wiedziałeś, że po tym jak kat ściął głowę skazańcowi, podnosił ją? Wiesz dlaczego? Ponieważ przez około sześć sekund głowa zachowuje świadomość. Kat chciał żeby ten, którego przed chwilą zabił patrzył na swoje martwe ciało. Wyobraź to sobie. Móc widzieć własne zwłoki. Czy to nie piękne? - polizał go po szyi zostawiając mokry ślad, po czym odsunął się - Więc stój spokojnie, dobrze?
Zamachnął się tak szybko, że Zastępczy nawet nie dojrzał Zanpakutou. Zacisnął oczy i zastygł w bezruchu. Myślał, że to już koniec, jednak nadal mógł oddychać. Otworzył powoli powieki. Tym razem ostrze utknęło w słupie na wysokości jego szyi. Siła uderzenia dotarła poprzez stal, do ręki albinosa, który wypuszczając rękojeść z dłoni zrobił kilka kroków do tyłu. Chłopak korzystając z niesubordynacji przeciwnika momentalnie rzucił się do ucieczki. Kiedy Pusty zobaczył jak Kurosaki znika za stertą starych części uśmiechnął się i z łatwością wyjął narzędzie.
-Nie uciekniesz. - przeciął powietrze mieczem - Przecież wiesz.

Ichigo biegł szybko, teraz już z mieczem w ręku, co raz spoglądając za siebie. Chciał się stąd wydostać, ale nie wiedział jak. Nie mógł zebrać myśli. Z każdą chwilą tracił zimną krew. W końcu zatrzymał się przy stercie jakiegoś złomu. Głęboko oddychając starał się uspokoić i skupić na wymyśleniu planu ucieczki. Ale głos Pustego wołający jego imię sprowadził go do brutalnej rzeczywistości.
-Ichigo! - chłopak momentalnie zastygł - Ichigo, gdzie jesteś?! - Zastępczy w jakiś sposób odetchnął, bo nie było go w pobliżu skoro krzyczał. Wychylił się nieco zza sterty żelastwa, ale nie mógł niczego dostrzec. - Popełniłem błąd, słyszysz? Zrobiłem bardzo głupią rzecz. - Shinigami spodziewał się tego, ale był zdziwiony, że jego oprawca ucieka się do tak prymitywnych sztuczek. - To zaszło za daleko. Chyba wystraszyłem cię bardziej niż myślałem. Przykro mi. Naprawdę. Więc wyjdź już. - to ostatnie zdanie powiedział bardziej błagalnie. Kurosaki wiedział, że to bez wątpienia była nieszczera próba przekonania go do wyjścia i nie zamierzał się nabrać. Hollow mówił jeszcze chwilę, lecz za każdym razem kiedy zaczynał nowe zdanie było w nim słychać coraz większe napięcie no i w końcu wybuchnął. - Przeklęte ścierwo! Poślę cię do piekła, słyszysz?! A ono wyda ci się rajem po spotkaniu ze mną!!!

Cisza.

Ta martwota była denerwująca. Pomarańczowowłosy wolałby słyszeć jak Pusty przeklina, wyje i tłucze się po złomowisku szukając go, ponieważ wtedy wiedziałby gdzie znajduje się jego przeciwnik. Odrazu pożałował takich myśli, gdy poczuł zimny powiew na szyi. Natychmist odskoczył do tyłu, przy czym podknął się i upadł na ziemię wypuszczając z reki miecz.
-Na czym polega twój chujowy żart?! - krzyknął patrząc przed siebie.
-To nie jest żart. - powiedział Hollow stając przed chłopakiem.
-Zostaw mnie w spokoju!
-Dlaczego miałbym cię zostawić?
-Bo nie masz prawa tego robić! - Shiro słysząc to zaczął się śmiać. Dopiero po chwili przestał i zaciskając katanę w dłoni powiedział:

-Pożałujesz tego.
-I co niby mi zrobisz?! - spytał nerwowo patrząc jak ostrze przeciwnika niebezpiecznie zabłysło.
-Wszystko. Absolutnie wszystko! - albinos momentalnie znalał się przy Kurosakim, który ani drgnął - Żadnych "tylko", "może" czy "chyba". Nie w tym przypadku. - chwycił go za włosy - Jesteś moim królem, Ichigo. Wiesz co to znaczy?
-Że jesteś obłąkany? - odpowiedział pytająco drwiącym tonem, sam nie wierząc, że w takiej chwili zebrało mu się na żarty.
-Bynajmniej. - stwierdził ze złowieszczym uśmiechem - To może już zaczniemy?
-Nie!!!
Ichigo odepchnął Hollowa. W tym momencie poczuł, że jest w stanie się przeciwstawić, ale szybko mu minęło, kiedy przeciwnik rzucił mu spojrzenie żądne mordu. Pusty błyskawicznie pojawił się przed młodzieńcem i z całej siły uderzył go dwa razy w brzuch. Ten cofnął się gwałtownie, zakrztusił, zgiął w pół, pochylił i upadł. Miał wrażenie, że te pięści przebiły go na wylot, zostawiając w jego ciele dwie wielkie dziury. Nie mógł złapać tchu. Widział tylko załamane kontury złomowiska. Kaszląc, dławiąc się i wciąż próbując złapać oddech, szukał po omacku rękojeści swojego miecza, ale nigdzie go nie było. Nagle do uszu chłopaka dotarł dźwięk. W pewnej odległości, lecz nie zbyt daleko. Głośny, ostry dźwięk, pozbawiony melodii w tonie przetoczył się głuchym echem po złomowisku. Ichigo zobaczył przez łzy, że Pusty stoi nieruchomo jakby wsłuchując się. Korzystając z okazji uniósł się na wysokości kolan chcąc uciec, ale jego wnętrzności przeszyła fala paraliżującego bólu. Jednak teraz to była jedyna okazja. Nie zważając na nic rzucił się do ucieczki.

Cmentarzysko samochodów było rozległym labiryntem. Biegł nisko pochylony po wijących, krzyżujących się ze sobą ścieżkach, korzystając z osłony, jaką dawały wraki. Skrecił w prawo pomiędzy karoserie i zardzewiale, rozbite samochody. Minął stertę żelaznych prętów i popędził przed siebie już prostą ścieżką. W końcu skręcił ostro w wąską uliczkę zawaloną tłumikami i reflektorami. Zdawało się, że minęła godzina, choć prawdopodobnie upłynęły nie więcej niż 3 minuty, gdy uświadomił sobie, że nie może tak biec bez końca, że szybko zgubi kierunek i wpadnie prosto w objęcia Pustego na którymś z zakrętów lub u zbiegu ścieżki. Właściwie nie był już pewien czy przybliża się, czy też oddala od punku, w którym rozpoczął swoją ucieczkę. Cały czas spodziewał się ataku od tyłu, niemniej jednak zaryzykował spojrzenie przez ramię i stwierdził, że jest sam. Wraz z uczuciem jako takiej ulgi wybiegł z uliczki. Rozejrzał się dookoła. Stał na środku wielkiej przestrzeni otoczony przez wielkie góry starego zardzewiałego żelastwa, które zdawało się być skonstruowaną specjalnie dla niego klatką. Zaczął chodzić nerwowo próbując znaleźć jakiekolwiek schronienie. Nagle poczuł ból w okolicy brzucha i zatrzymał się gwałtownie trafiając na jakiś samochód. Nagle usłyszał przerażający śmiech. Jedyne o czym pomyślał to ucieczka. Jednak ledwo mógł się ruszyć. Wszystko go bolało jeszcze bardziej niż przed chwilą, ale również był zbyt zdenerwowany, by długo tkwić nieruchomo. Uczepił się klamki samochodu, przy którym stał i otworzył drzwi. Zaskrzypiały, co jeszcze bardziej go przestraszyło. Wszedł do środka i usiadł z przodu żeby widzieć, co się dzieje. Ponury miedziany blask starych lamp nie mógł oświetlić otwartej przestrzeni miedzy nim a gratami. Wydawało mu się, że cienie coraz bardziej rozszerzają się na jego oczach z niewiarygodną prędkością. Chłopaka przerażało to, że został uwięziony tu razem z nim. Jeszcze nigdy tak się nie bał. "Przestań! To głupie!" - myślał ze złością próbując sobie dodać otuchy. Sam nie wiedział, dlaczego zdecydował się na kryjówkę w samochodzie, w którym tylna szyba, a także boczne były całe, ale przednia została całkowicie wybita i strasznie cuchnęło. Mimo, że do wnętrza napływało powietrze, nie było wstanie oczyścić woni wewnątrz wraku. Jeszcze bardziej mieszało ono zapachy, które stawały się coraz bardziej intensywne. Shinigami mógł rozróżnić kilka z nich. Był nawet w stanie sobie wyobrazić ich źródła. Szczególnie kiedy patrzył na kierownicę pokrytą pleśnią czy wilgotną tapicerkę przesiąknięta stęchlizną. Ponadto czuł dziwny odór przypominający rozkładające się zwłoki. Zastanawiał się czy tu nie ma jakichś. Chwilami obraz rozmiękłego, gnijącego ciała pokrytego robakami tuż za nim stawał się tak wyraźny w jego umyśle, że zbierało go na mdłości. Jednak nie czas by rozwodzić się nad szynkiem. Powinien się skoncentrować na niebezpieczeństwie, o którego istnieniu wiedział na pewno. Musiał się ratować. Wtedy będzie mógł martwić się o inne rzeczy. W pewnym momencie chłopak uświadomił sobie, że oddycha za głośno. Prawdopodobieństwo, iż Hollow usłyszy podejrzane odgłosy i spróbuje nimi dotrzeć do jego kryjówki było znikome, ale nie znaczy, że nierealne. Nie mniej jednak trudno było mu zachować całkowitą ciszę w tej niebezpiecznej sytuacji, chociaż przy odrobinie wysiłku mógł oddychać spokojniej. Jednakże jego myśli stawały się coraz bardziej ponure. Siedział skulony na przednim siedzeniu z podciągniętymi kolanami, z ramionami przy klatce piersiowej, spocony i drżący, szukający w głębokim cieniu jakiegokolwiek ratunku, ale boleśnie świadomy, że w tym miejscu nie znajdzie bezpiecznego schronienia, nasłuchiwał bacznie czy wiatr nie niesie żadnych odgłosów świadczących o bliskości oprawcy. Jednak na złomowisku już od dłuższego czasu panowała grobowa cisza. Takie określenia wcale mu nie pomagały. Na samą myśl przechodziły go ciarki. Czuł to. Wiedział teraz, właśnie w tej chwili, wpatrując się w tę ciemność, że to będzie najgorsza noc w jego życiu.

Do Ichigo zaczęły powoli docierać szczegóły tego świata. Znajdował się na wielkim złomowisku. Wszędzie były sterty najróżniejszych części samochodów. Nawet przed nim stała jedna, ale tylko z opon. Zdawała się być najwyższą górą. Zbudowana estetycznie, opona po oponie. Wyglądała jakby była specjalnie przygotowana dla jakiegoś wielmożnego władcy, który stojąc na samym szczycie, przemawiałby do ludu. Znów zadrżał słysząc przeraźliwe odgłosy. Krzyki, szelesty, szumy, skrzypienie, grzmoty przypominające mechaniczną orkiestrę, która właśnie stroi instrumenty. Ale albinosa nie było słychać. "Wciąż tam jest, czy wciekły dał sobie spokój?" - spytał siebie w myślach. Niespodziewanie lampy, które dotychczas się paliły pękły i z głośnym szczękiem upadły na ziemię. Została tylko jedna, ale jej światło nie docierało do wnętrza samochodu. Siedząc teraz już w ciemności myślał jak się stąd wydostać, ale nie potrafił myśleć o niczym innym jak tylko o swoim prześladowcy. W głowie kłębiły się pytania. "Dlaczego mi to robi? Czy czerpie z tego przyjemność? Jaką przyjemność na litość boską?!". Chłopak nie widział w tym wszystkim żadnego sensu i dlatego to było takie przerażające. Ta sytuacja była zapewne końcowym produktem długiego, twórczego procesu zachodzącego w umyśle Pustego. "Ja tu rządzę! On nic mi nie może zrobić! Przecież to tylko Hollow! Zabijałem takich tysiące! Więc dlaczego czuję jakby uciekało ze mnie całe życie?". Nagle noc wypełniła się głośnym hukiem. Po niecałej minucie hałas osłabł. Chłopak chowając głowę w rękach przez moment był zbyt ogłuszony i przerażony, żeby się ruszyć. Niespodziewanie coś z dużą siłą uderzyło o dach samochodu, w którym siedział. Odskoczył do tyłu tracąc oddech. Po chwili znów coś znów i jeszcze raz. Nagle usłyszał ten przerażający ton głosu. Przejechał w górę wzrokiem po stercie opon. Na samym szczycie zobaczył białą postać, która wydała się bardziej straszna niż wcześniej.
-Ichigo!!! - krzyknął złowieszczo Hollow i spojrzał w dół na ciemny samochód, w którym siedział Kurosaki.
Chłopak ledwo powstrzymując łzy i szybkie ruchy serca, które wydawały mu się na tyle głośne, że jego oprawca także je słyszy, zakrył dłonią usta i starał się uspokoić, ale to było wręcz niemożliwe. W szczególności, jeśli czuło się, że to jest już koniec. Nagle Pusty zawył jak wilk do księżyca, po czym zeskoczył z góry na maskę samochodu głęboko ją wgniatając. Shinigami przyległ do siedzenia, roztrzęsiony tak, że nie mógł złapać tchu. Miał ochotę krzyczeć, ale był tak przerażony, że nie mógł wydusić z siebie chociażby najcichszego dźwięku. Hollow kucnął i z przerażającym uśmiechem spojrzał na trupio bladą twarz ofiary.
-Paciorek zmówiony? - chwycił go mocno za shihakusho i wywlókł z samochodu.
Kurosaki znów poczuł ból. Jednak tym razem były to nacięcia na jego ciele spowodowane utkwionymi w samochodzie kawałkami przedniej szyby.
-Puszczaj! - krzyknął już bliski histerii.
-Chyba nie mówisz poważnie. - zaśmiał się - Nawet nie wiesz jak długo czekałem. - odciągnął go od auta na pewną odległość i pchnął na ziemię.
-Dlaczego...? - spytał próbując ogarnąć sytuację.
-Byłem znudzony królu... trochę. - zacisnął swoje chłodne palce na szyi chłopaka, podniósł go i rzucił nim o stertę jakiegoś żelastwa, po czym podszedł do niego i mocno kopnął w brzuch, jednak nie pozwolił mu zgiąć się w pół - Będziesz na to patrzył. - chwycił go za włosy i ułożył jego głowę tak, żeby się nie kiwała.
Teraz mógł zacząć. Jedyny w swoim rodzaju pokaz. Tylko dla trzech osób. Jednakże brakowało jeszcze jednej osobistości. Dlatego nie mogąc się doczekać przywołał i rzucił na ziemię katanę Ichigo, którą wcześniej zgubił chłopak, aby czym prędzej wezwać ostatniego gościa. Kurosaki oszołomiony bólem jak przez mgłę widział pojawiającą się postać. Nie poznał w pierwszej chwili, ale kiedy dostrzegł długi dziwnie zakończony ciemny płaszcz od razu wiedział. "Staruszek. Przyszedł mnie uratować." - uśmiechnął się zamykając oczy i mając nadzieję, że zostanie ocalony. Nawet nie miał pojęcia jak bardzo się pomylił.