Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Opętany. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Opętany. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 20 czerwca 2013

Opętany 20


Nie spodziewałam się takiego ciepłego przyjęcia tej notki. Myślałam, że mnie zjedziecie za to, że Ichigo znów jest z Shiro. Ale ja jakoś nie potrafię ich rozdzielić :3

~Lucy, nie martw się. Będą jeszcze morderstwa (bardzo szokujące) :) A jeśli Ichigo zabarykadowałby się z Hichigo w domu, to ten by go nigdy nie wypuścił ^^ I dziękuje za pozdrowienia. I też mam dla ciebie fotkę: http://vespa-kid.deviantart.com/art/Chibi-Hichi-329727396

~Lolololololo, oczywiście, że to będzie HichiIchi   Ale myślę, że GrimmUlqui też się tam znajdzie :)

~Rubi, to miłe, że cię mile zaskoczyłam :)

~Serek/Narv, wena jest, ale jak na złość nie na to opowiadanie. A już myślałam, że uda mi się je skończyć, ale niestety :( Za to zaczęłam pisać inne opowiadanie :D 
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


-Tak... - powiedział powoli, po czym wpuścił policjantów do środka. Chociaż nie wyglądali na policjantów. Zamiast mundurów jeden miał na sobie białą koszulę ze spodniami na szelkach, a drugi zwykła koszulkę a na wierzchu kurtkę.
-Gdzie możemy porozmawiać? - zapytał jeden z nich.
-Tam. - wskazał na wejście do kuchni. Potem zamknął drzwi i właśnie tam się udał. Policjanci poszli za nim. Kiedy cała trójka znalazła się w pomieszczeniu usiadał przy stole. - Chcą panowie coś do picia? - zapytał udając spokój. Ale tak naprawdę bardzo się denerwował, bo wiedział po co przyszła do niego policja. I tego właśnie się bał.
-Dziękujemy. - odmówił grzecznie jeden z nich. Na twarzy drugiego Ichigo zobaczył niezadowolenie. Chyba siędzący obok mężczyna miał inne zdanie.
-A ja napiłbym się whisky. - powiedział nagle.
-Nie przyszliśmy tutaj pić, Ginjō.
-"Nie przyszliśmy tutaj pić, Ginjō". - mruknął odwracając głowę w bok.
-Powracając... - zaczął - Nazywam się Tsukishima Shūkurō. Jestem szefem policji oraz prywatnym detektywem. Mój partner to Ginjō Kūgo.
-Tylko tyle? - zapytał obrażony. Czy Tsukishima zawsze musi mu tak umniejszać? Shūkurō to zignorował i wrócił do celu ich przybycia.
-Przyszliśmy do ciebie w bardzo ważnej sprawie. Chodzi o zabójstwa twoich kolegów z klasy. Wybacz, że tak to nazywam, ale nie wydaje mi się żeby to były wypadki. Dlatego chciałbym, żebyś...
-Mów co wiesz. - wtrącił się Ginjō kładąc rękę na blacie.
-Ja? - odparł niepewnie Ichigo.
-Co robiłeś gdy zabito Ishdię Uryū? - zapytał patrząc chłopakowi prosto w oczy.
-Ja... byłem tutaj. - odparł cicho.
-A gdy zabito Kojimę Mizuiro?
-Też..
-A Asano Keigo?
-Ja...
-Ginjō, przestań. - odezwał się nagle Tsukishima. Ichigo był mu wdzięczny, bo nie mógł zebrać mysli. Kūgo tak szybko i podejrzliwie zadawał te pytania.
-No co? - odezwał się Ginjō - Przecież o to go chciałeś zapytać.
-Ale nie w ten sposób.
-A co za różnica w jaki?
-Ginjō, mógłbyś pójść sprawdzić czy dostaliśmy jakiś raport od Kutsuzawy?
-Przecież on dzisiaj nie pracuje.
-Idź to sprawdzić.
-Chcesz się mnie pozbć, tak? - zapytał doskonale wiedząc co Tsukishima knuje.
-Jako twój szef mam do tego prawo.
-Ty...
-Idź już. - ponaglił go. Kūgo rozumiejąc, że raczej raczej nie wygra z szefostwem, po prostu postanowił wykonać rozkaz, co nie znaczy, że nie był zły. Nie znosił gdy nagle Shūkurō odsuwał go od sprawy. 
-Daj znać, jak skończysz. - powiedział zanim wyszedł. Potem nałożył buty i opuślił dom.
-Wybacz. Mój partner bywa trochę niecierpliwy.
-Zauważyłem...
-Ale teraz możemy w spokoju porozmawiać. I chciałbym, żebyś był wobec mnie szczery, dobrze? - Ichigo pokiwał głową, ale nie wiedział jak będzie z jego szereością, chociaż miał taką myśl, żeby podać sprawcę tych przestępstw. Bo przecież znał go bardzo dobrze.
-Chciałbym cię zapytać czy może wiesz coś na temat tych przestępstw, które popełniono. Może znasz pszyczynę, albo... sprawcę?
-Ja... Ja nic nie wiem. - dodał po chwili. Chyba jednak nie był w stanie donieść na swojego najlepszego przyjaciela.
-Na pewno?
-Tak...
-A może masz jakieś przemyślenia na ten temat, jakieś wakazówki, które mogłby nam się przydać?
-Nie mam.
-Wiesz... cokolwiek mogłoby nam pomóc.
-Nic nie wiem. - powiedział stanowczo. Miał już dość tego przesłuchania.
-Rozumiem, że się boisz, ale jestem tutaj po to, żeby zaprzestać tej sytuacji, dlatego...
-Mówiłem, że nic nie wiem! - krzyknął podnosząc się z krzesła. Wtedy uwagę Tsukishimy przykuła lewa ręka nastolatka.
-To coś poważnego? - spytał patrząc ranę.
-To nic. - odparł szybko naciągając rękaw.
-Masz kłopoty?
-Nie.
-Rozumiem. A gdzie są twoi rodzice?
-Nie ma ich.
-To znaczy?
-Mama nie żyje, a tato jest zagranicą. - odpowiedział na pytanie, skoro policjant tak bardzo chciał to wiedzieć.
-Wybacz, że zapytałem. Czyli nic mi nie powiesz? - powrócił do priorytetowej sprawy.
-Nic nie wiem.
-Dobrze więc. - podniósł się z krzesła - Jednak gdybyś sobie coś przypomniał, skontaktuj się ze mną. - powiedział zostawiajac na stole swoją wizytówkę, a potem wyszedł. 

-I jak? - zapytał gdy Tsukishima znalazł się przy wozie.
-Nic.
-Widzisz? Wiedziałam, żeby go przycisnąć.
-To nic by nie dało. I tylko pogorszyło sprawę.
-Ale wiesz to, co nie? Dzieciak coś przed nami ukrywa.
-Tak czy inaczej, powinniśmy działać ostrożnie. - powiedział odwracając się w stronę okna. Ginjō spojrzał w to samo miejsce i obaj zauważyli jak cień postaci pojawia się i szybko znika.

 Przestraszony Kurosaki, że coś wiedzą, szybko odsunął się od okna. Teraz zaczął się bać, że policja zaraz tutaj wróci i go zabierze do więzienia. A nie chciał tam trafić. Dlatego musiał coś zrobić i chyba wiedział co. Natychmiast udał się do swojego pokoju. Po drodze zahaczył o składzik, z którego wyciągnął torbę. Kiedy znalazł się w swoim pokoju szybko podszedł do szafy i kładąc na ziemi torbę zaczął po kolei wrzucać do niej swoje ubrania. Nawet nie myślał nad tym co bierze, bo jego myśli wypełniała tylko chęć uniknięcia więzienia. Czuł, że jak tego nie zrobi, to pójdzie siedzieć, a tego nie chciał. Dlatego musiał uciekać, uciekać jak najdalej od tego wszystkiego.
-Co robisz? - Ichigo natychmiast się odwrócił. Kiedy zobaczył w drzwiach Shiro serce mu stanęło. - Ichigo? - powiedział wchodząc do pomieszczenia - To chyba nie to, co myślę, prawda? - spytał zamykając za sobą drzwi.
-Ja... - zaczął przestraszony. Bał się, że jeżeli powie prawdę albinos go ukarze.
-Chciałeś mnie zostawić? - zapytał patrząc mu prosto w oczy.
-Nie... Ja tylko... Nie chce iść do więzienia! - wrzasnął - Nie chcę, rozumiesz?! - ponownie krzyknął, a potem zaczął głęboko oddychać. Chyba to było dla niego za wiele.
-Ichigo... - podszedł do niego, po czym objął jego twarz - Uspokój się. - powiedział łagodnie.
-Ale... - wciąż próbował normalnie oddychać, ale ta wizja, że pójdzie do więzienia przerażała go.
-Ichigo... - puścił jego twarz, żeby wyciągnąć z kieszeni małe opakowanie - Powinieneś to wziąźć. - poradził otwierając pudełko, po czym wziął dłoń chłopaka i wysypał mu kilka tabletek na nią.
-Ale Shiro... - zaczął wpatrując się w tabletki.
-Czasem je bierzesz, prawda? Po tym będziesz spokojny. Obiecuję. - zapewnił całując go w czoło. Ichigo nie zareagował na to, bo cały czas patrzył na lekarstwa. To chyba nie były te co zawsze brał.
-Shiro, to...
-Weź je. - powiedział łagodnie.
-Na pewno? - spytał dla pewności, chociaż chyba nie powinien. Skoro Shiro mówi, że po tym się uspokoji znaczy, że tak będzie.
-Tak. - po tym potwierdzeniu Ichigo włożył sobie jedną tabletkę do ust, po czym połknął. Potem to samo zrobił z pozostałymi. - Dobrze. A teraz się połóż. - powiedział i zaprowadził chłopaka do łóżka, rozebrał go i przykrył pościelą, a potem położył się obok niego. - Ichigo... - zaczął gładząc go po głowie - ...kocham cię. - na to Kurosaki przytulił się do niego.
-Ja ciebie też kocham. - powiedział czując, że nie może tego zostawić bez odpowiedzi. Potem jeszcze bardziej przylgnął do niego. Czując jak Shiro cały czas go gładzi po głowie, zasnął.

 Delikatnie wstał z łóżka. Potem podszedł do szafy i zaczął wyciągać ubrania z torby, po czym po kolei wkładał je do środka. Przecież nikt nigdzie się nie wybierał, więc nie musiały być w tej torbie. Poza tym ją też zamierzał wyrzucić. Nie była potrzebna. Kiedy skończył wziął ją ze sobą i wyszedł z pokoju. Gdy zszedł na dół zahaczył o salon. Wziął z sofy swój plecak i sprawdził czy wszystko ma. Ekwipunek się zgadzał tylko, że brakowało jednej rzeczy - noża. W sumie mógł go zostawić, ale jakoś z nim czuł się lepiej. Poza tym lubił go. Podszedł do szafki stojacej przy telewizorze. Otworzył ją i, tak jak się spodziewał, znalazł nóż. Wziął go do ręki i zaczął oglądać z każdej strony. Chciał widzieć czy zostały jakieś ślady po zabiciu tej głupiej, niskiej, czarnowłosej dziewuchy, która jedyne co potrafiła robić to wtrącać się do wszystkiego. I dobrze, że tak już nie żyje. Ale wciąż istniały osoby, które notorycznie stawały na drodze ich związkowi. Nie znosił tego. Dlatego musiał usunąć wszystkich chcących mu przeszkodzić. Z tą myślą, schował nóż do plecaka i opuścił salon. Potem włożył buty i wyszedł z domu...

 "Żebym zdążyła" - wziąż powtarzała sobie to w myślach. Chciała jak najszybciej dostać się do Inoue. Czuła, że coś jej się stało. I bardziej o tym myślała, tym bardziej się bała. W dodatku nie mogła sobie darowac tego, że tak długo dała się przetrzymać policjantce. Gdyby nie kobieta juz dawno spotkałaby się z Orihime. A teraz? Nie wiedziała co zastanie gdy będzie na miejscu. Cały szas biegnąć odrzucała od siebie najgorszy scenariusz, ale i tak nie mogła pozbyć się uczucia, że coś się stało. Dlatego gdy znalazła się pod domem Orihime, nawet nie zapukała tylko weszła. Od razu serce jej stanęło. Było zupełnie ciemno.
-Orihime...? - zaczęła niepewnie - Jestes tu? - zrobiła krok do przodu jedna szybko się cofnęła, gdyż coś pod jej stopą zatrzeszczało. Przestraszona zaczęła szukać włącznika wodząc dłonią po ścianie. Gdy go znalazła zapalił światło. Jej oczom ukazał się rozbity wazon. W dodatku na odłamkach szkła była jakaś czerwona substancja.
-Orihime! - krzyknęła sądząc, że to krew dziewczyny - Orihime!!! - weszła do pokoju obok - Orihime... - wydukała widząc leżące pod ścianą nieco oświetlone ciało swojej najlepszej przyjaciółki.



---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
I na tym zakończymy na chwilę to opowiadanie. Mam nadzieję, że się nie gniewacie :)
Chciałabym teraz oznajmić, że robię sobie przerwę.  Będzie ona trwała (przypuszczalnie) miesiąc. Oczywiście w tym czasie będę pisać, głównie nowe opowiadanie i myślę, że z nim wrócę na bloga. Będę też zaglądać tutaj, bo mam trochę rzeczy do zrobienia, no i oczywiście gdybyście mieli jakieś pytania, albo mocno tęsknilibyście za mną ^^ to śmiało piszcie w komentarzach, albo na mojego meila zannenda@wp.pl. Na pewno odpowiem :) I mam nadzieję, że po tej przerwie wciąż będziecie ze mną.

Przewidywany powrót 24 listopada.

Opętany 19


Wybaczcie mi ten mega poślizg z notką, ale nie mogłam się zebrać na dodanie. Poza tym zastanawiam się czy ta część jest dobra. Zwłaszcza, że stało się tak jak po śmierci Rukii. Wiem, że to spoiler, ale mówię o tym, żeby nikt nie czuł się rozczarowany (chociaz może już tak jest, czego bym nie chciała)

~Lucy, będzie jeszcze dużo morderstw ^^ Ale dla Orihime przygotowałam coś szokującego. Nie wiem ile dokładnie będzie trwała moja przerwa, ale myślę, że gdzieś z miesiąc może dwa.

~Lolololololo, masz rację. Ichigo jest niezrównoważony i od teraz bedzie popadał w jeszcze większe niezrównoważenie, a Shiro mu w tym pomoże ^^ . A "Klatka" będzie kontynuowana, chociaż obecnie nie mam weny na to opowiadanie. Ale jak tylko coś napiszę to na pewno dodam.

~ Rubi, nie martw się. Ichigo sobie poradzi. Shiro mu pomoże ^^ A jeśli zdecydujesz się założyć bloga to wiedz, że masz moje wsparcie :)

~Serek/Narv, nie mogłam na początku ukatrupić Orihime, bo chciałam najpierw wykończyć Rukię , chociaż ona i tak poszła na trzeci ogień, bo pierwszy był Keigo a potem Kojima, ale oni byli na początku, gdyż nie przewidziałam dla nich większej roli w tym opowiadaniu, poza tym od kogoś trzeba było zacząć ^^ Jeśli chodzi o wydanie Shiro policji... kolejny rozdział będzie odpowiedzią na to. A i, nie zamierzam olewać bloga, tylko zrobić sobie przerwę :) To będzie miesiąc lub dwa.

~Kunoichi, a w jakim mieście byłaś na konwencie?

A i z powodu braku notki w tamtym tygodniu, kolejna notka za tydzień. Co swoją drogą prawdopodobnie doprowadzi mnie do przerwy w prowadzeniu bloga gdyż już nie mam więcej części, a jak na złość wena odnośnie tego opowiadania mnie opuściła. Aczkolwiek zaczęłam pisać nowe opowiadanie (nie zdradzę jakie, bo to ma być niespodzianka). Powiem tylko, że opowiadanie nie będzie długie, ale za to będzie ciekawe (tak myślę :). Tylko jeszcze muszę zastanowić się nad tytułem, bo ten który wymyśliłam jest lamerski. Tak czy inaczej postaram się je napisać szybko i prawdopodobnie z nim wrócę bloga.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


 Obudziło go ciche szeptanie do ucha. Kiedy otworzył oczy zobaczył jak jego najlepszy przyjaciel nachyla się nad nim.
 Siedział przy stole i wpatrywał się w kubek z herbatą. Czasami zmącił ją swoim oddechem, aby szybciej ostygła. Chociaż chyba i tak jej nie wypije. W ogóle nie wiedział dlaczego ją zrobił. Podobnie jak kolację. Przecież nawet nie był głodny. Doszedł do wniosku, że po prostu próbował czymś zająć umysł, co tylko potwierdzał fakt, że cały dzień oglądał telewizję, przerywał tylko na posiłki. Taki tryb życia wiódł od tygodnia. Uważał, że tak jest najlepiej. Poza tym czuł, że dzięki temu nic nikomu nie grozi. Ani myślał pójść do szkoły. Bał się, że z jego powodu Shirosaki kogoś zabije. Teraz bał się nawet do kogokolwiek odezwać, na kogokolwiek spojrzeć w obawie o złość jego najlepszego przyjaciela. Wolał siedzieć tutaj i przynajmniej mieć nadzieję, że Shiro już nikogo nie zabije. Nagle jego myśli przerwał dzwonek telefonu. Przestraszony spojrzał na niego. Bał się, że to Shirosaki i że ten chce się z nim zobaczyć tylko po to, aby wymierzyć mu jakąś karę. Nie chciał tego. Ale z drugiej strony...  potrzebował się upewnić. W końcu Hichigo nie dawał znaku życia od tygodnia. Sięgnął po telefon i spojrzał na wyświetlacz. To była Tatsuki. Nie zdziwiło go to, że dzwoni. Od kilku dni próbowała się z nim skontaktować. Mimo, że wiedział, że dziewczyna musi mieć jakąś ważną sprawę, nie odebrał. Zamiast tego wyłączył telefon. Bał się, że rozmowa z nią przesądzi o jej życiu. A nie chciał jej narazić. Odłożył telefon, po czym wstał od stołu. Postanowił chociaż na chwilę się od tego wszystkiego oderwać i wziąźć długą kąpiel. Gdy wyszedł z kuchni zachaczył jeszcze o salon, żeby wyłączyć telewizor, a potem udał się do łazienki.

 Gdy stwierdził, że już wystarczy podniusł się do siadu, a potem wstał. Następnie wyszedł z wanny i sięgnął po ręcznik. Owinąwszy go sobie wokół bioder schylił się i wyciągnął zatyczkę. Potem usiadł na wannie i patrzył jak woda spływa. W sumie nie miał nic ciekwszego do roboty. Poza tym wyszystko było lepsze od myślenia, że jego najlepszy przyjaciel jest...
-Shiro... - powiedział do siebie. Wciąż nie mógł uwierzyć w to, że jego Hichigo jest mordercą jak i w to że próbował temu zaprzeczać. Przecież wiedział o tym. Gdyby wcześniej zareagował Ishida nie musiałby umrzeć. Zacisnął swoje pięści. Dlaczego doszło do czegoś takiego? Dlaczego jego najlepszy przyjaciel tak się zmienił? Dlaczego zaczął zabijać? I dlaczego mówił mu te wszystkie rzeczy? - Shiro... - powtórzył przypominając sobie sytuację sprzed kilku dni. Hichigo powiedział, że go kocha. Ichigo nie wiedział jak miał to rozumieć. Właściwie niczego już nie rozumiał. Zrezygnowany powoli wstał, wyszedł z łazienki i poszedł do swojego pokoju.

 Kiedy znalazł się w nim podszedł do szafy i wyciągnął z niej koszulkę, którą od razu nałożył. To samo zrobił ze spodenkami, w których miał zwyczaj spać. A nie będąc zbytnio spiącym postanowił jeszcze trochę pooglądać telewizję. W tym celu skierowa się w stronę drzwi, jednak nim zdążył sięgnąć klamki drzwi otworzyły się. Ichigo widząc kto jest tego sprawcą osłupiał. Nawet nie słyszał, żeby ktoś wchodził do domou.
-Co... - zaczął w końcu gdy Shirosaki wszedł do pokoju - ...ty tu robisz? - dokończył ledwo słyszalnie.
-Chciałem cię zobaczyć. - powiedział zamykając za sobą drzwi. Potem przekręcił w nich zamek. To nie umknęło uwadze Ichigo i dlatego się przestraszył. Dlaczego Shirosaki zamknął pokój? Co chce zrobić?
-Po co? - zapytał ostrożnie bojąc się, że albinos zamierza go zabić.
-Brakowało mi ciebie. - powiedział próbując zbliżyć się do chłopaka jednak ten zrobił kilka kroków w tył - Ichigo? - Kurosaki zacisnął pięści.
-Myślisz, że po tym wszystkim co zrobiłeś...
-Zrobiłem to dla nas. - przerwał mu.
-Przestań! - krzyknął zdenerwowany. Miał dość takich tłumaczeń, które w ogóle nie miały sensu. A to co mówił Shiro w ogóle nie miało sensu.
-Ichigo. - zrobił krok wprzód.
-Nie podchodź! - rozkazał głośno, jednak albinos nie posłuchał i ruszył w jego kierunku. Ichigo zaś zaczął się cofać i po chwili natrafił na ścianę. Odruchowo spojrzał do tyłu jakby nie mogąc uwierzyć, że w takiej chwili napotkał przeszkodę. Ale nie było czsu o tym myśleć. Teraz liczyło się to, że Shiro zamierza mu coś zrobić. Szybko spojrzał na niego i jego oczy zrobił się wielkie. Albinos już stał przy nim.
-Ichigo, dlaczego się tak zachowujesz?
-Jak to... dlaczego? - powtórzył nie rozumiejąc tego pytania. Niby jak miał się zachowywać?
-Przecież jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. - przypomniał mu.
-Przyjaciółmi? - powtórzył ze zdenerwowaniem - Przyjaciółmi?! Nie chcę takiej przyjaźni! - krzyknął, po czym odepchnął Shiro i oddalając się od niego chwycił za czarnął opaskę na nadgarstku. Nie miał najmniejszego zamiaru przyjaźnić się z mordercą. Dlatego postanowił pozbyć się rzeczy, która by o tym świadczyła. Jednak nie zdołał nic zrobić, bo Shiro pojawił się przy nim i złapał go za rękę.
-Nie możesz tego zrobić. - powiedział mocno ściskając jego nadgarstek. Potem sięgnął do swojej kieszeni.
-Shiro... - zaczął przestraszony widząc co albinos z niej wyciągnął.
-Zasłużyłeś na to. - oznajmił, po czym przyłożył nóż do jego przedramienia.
-Proszę, n... - nie dokończył, bo Hichigo przeciął jego skórę. Ichigo syknął z bólu. Potem jeszcze raz i kolejny. Albinos tak szybko go okaleczał. W dodatku robił to głęboko i na tych samych ranach zadanych mu wcześniej. - Shiro... - wyjąkał z trudem łapiąc oddech. Chciał żeby jego najlepszy przyjaciel się nad nim zlitował i przestał go okaleczać. To tak bardzo bolało. - Shiro...
-Przeproś. - rozkazał robiąc kolejne nacięcie - I obiecaj, że już nigdy więcej tego nie zrobisz. - dodał znów go raniąc. Kurosaki milczał znosząc kolejne rany. Ale w pewnym momencie nie mógł wytrzymać tego bólu, więc powiedział to co mu kazano. - Przepraszam! - Shiro zatrzymał ostrze. Kurosaki widząc, że to działa dodał - Nigdy więcej tego nie zrobię. Obiecuję.
-Dobrze. Wybaczam ci. Ale... - Ichigo spojrzał na niego przestraszony. To nie wróżyło nic dobrego. - Jeżeli... - poruszył nóż i zaczął kierować się po jego ręce w górę - ...jeszcze raz... - delikatnie naciął jego skórę na ramieniu - ...spróbujesz zrobić coś takiego, to... - przyłożył mu nóż do gardła - ...zabiję cię. Rozumiesz? - Ichigo tylko pokiwał głową. Przed chwilą jego najlepszy przyjaciel zagroził mu śmiercią. - Cieszę się. - powiedział, po czym odłożył nóż na biurko. Potem dotknął dłońmi policzków chłopaka. - Ichigo... - nastolatek spojrzał na niego - Tęskniłem za tobą. - wyznał, po czym zbliżył do niego swoją twarz i go pocałował.
-Shiro...- zaczął kładąc dłonie na jego nadgarstach. Nie wiedział czy to dobrze pozwalać teraz albinosowi na takie zachowanie. Jednak nie mógł dalej wygłosić swojego sprzeciwu, ponieważ Shirosaki znów go pocałował, a potem zjechał na szyję. W trakcie całowania jej podciągnął mu koszulkę. Ichigo złapał go za ramiona chcąc to przerwać, ale Hichigo tak szybko zajął się jego sutkiem, że jedyne co zdążył zrobić to ścisnąć jego ramiona. - Shiro... - wydyszał gdy jego najlepszy przyjaciel mocniej zassał się na jego sutku. Potem znów i kolejny raz. Po chwili zaczął go tak mocno ssać, że momentmi bolało. - Shiro... - jęknął gdy bardzo zabolalo. W odpowiedzi Shiro zajął się drugim sutkiem. W trakcie lizania go sięgnął do spodenek Ichigo, po czym zsunął je i od razu zaczał gladzić jego pośladki. - Shiro... - chcąc jednak zacząć rozmowę. Uważal, że powinni porozmawiać o tym co się stalo, o tym co Hichigo zrobił i o tym co razem robią.
-Hmm? - przejechał ustami po ciele Ichigo kierując się w górę.
-Ja chciałem... - zaczął kiedy twarz albinosa znalazła się naprzeciw niego. Jednak nie zdolal nic dalej powiedzieć, bo Shirosaki go pocałował. Po chwili wsunął mu język w usta i zaczął nim ruszać. Ichigo na początku był bierny, ale w końcu sam zacząl ruszać swoim językiem. Tak bardzo wczuł się w pocalunek, że kiedy albinos nagle przerwał poczuł się jakby wyrwany z niesamowitego snu. - Shiro... - albinos nic nie odpowiedział tylko zdjął swoją bluzę, po czym odlożył ją na lóżko. Potem znów zaczął dotykać Ichigo, który wciąż starał się nawiązać rozmowę o tym co się dzieje. Ale kiedy Hichigo zajął się jego krokiem nie był w stanie nic powiedzieć, bo jedyne co wydobywało się z jego ust to westchnienia. Tak było dopóki Shirosaki nie przestał go pieścić. - Shiro... - zaczął gdy tak nagle uczucie przyjemności go opuściło. W odpowiedzi Hichigo go pocałował, a potem położył na łóżku.  Następnie odwrócił go na brzuch i podniusł jego pośladki. - Shiro... - powiedział wiedząc co albinos chce zrobić. I utwierdził się w tym gdy poczuł czubek penisa swojego najlepszego przyjaciela przy swojej dziurce.
-Ichigo... - powiedział wsuwając do środka tylko główkę, ale zaraz potem włożył całego. Kurosaki wygiął się z jękiem.
-Shiro... - wydyszał, a jego najlepszy przyjaciel zaczął się poruszać. Robił to powoli aczkolwiek dawał do zrozumienia, że to tylko przygotowanie go do silniejszych pchnięć. Na samą myśl Ichigo poczuł jak jego członek sztywnieje. Pamiętał to uczucie gdy Shiro jest stanowczy. I znów się o tym przekonał. Jego najlepszy przyjaciel zaczął wykonywać silne pchnięcia, co po chwili przerodziło się w mocną oraz głęboką penetrację jego odbytu. - Shiro... - wydyszał kiedy znów jego najlepszy przyjaciel wsunął całego - Aaahh... Shiro... - westchnął sięgając po bluzę albinosa. Tak bardzo chciał go teraz objąć, ale to było niemożliwe, więc musiał zadowolić się jego ubraniem. Całkowicie myśląc o Shiro przycisnął jego bluzę do swojego torsu. Za każdym razem kiedy albinos pchnął mocniej przyciskał ją bardziej. W końcu zaczął ocierać ją o siebie. Takie zachowanie wywołały u niego ruchy jego najlepszego przyjaciela. Ten wchodził tak głęboko i przez to dotykał czegoś co sprawiało, że czuł się niesamowicie. Czuł, że właśnie o to chodzi. Żeby Shiro dotknął tego. I kiedy albinos zaczął nieustannnie drażnić to miejsce swoim pulsującym penisem czuł, że zaraz to się stanie. Wystarczyło tylko jeszcze jedno takie pchnięcie i poczuł jak z jego penisa tryska nasienie. Prosto na bluzę Shiro. Ichigo wiedział o tym, ale i tak przycisnął ją do swojego kroku. Nie wiedział co się z nim stało, ale na to właśnie miał ochotę. Chociaż osobiście wolałby swojego najlepszego przyjaciela, który przed chwilą spuścił się w niego. - Shiro... - westchnął gdy albinos opuścił jego wnętrze. Z jego dziurki wyplynęło troche nasienia. - Shiro... - powtórzył opuszczając swoje pośladki - Przepraszam. - powiedział gdy Hichigo położył się koło niego.
-Za co?
-Pobrudziłem ci... bluzę. - wyznał wyciągając ją spod siebie. Shiro ją wziął i zrzucił z łóżka.
-Nic nie szkodzi. - zapewnił całując Ichigo w usta. Chłopak odwzajemnił pocałunek, a po chwili go pogłębił. W trakcie poczuł jak albinos go obejmuje. To też odwzajemnił. I kiedy skończyli się całować, przytulił się w swojego najlepszego przyjaciela. Cały czas wtulony w niego, zasnął...

 Obudziło go krzątanie się jego najlepszego przyjaciela. Nic nie mówiąc obserwował jak Shirosaki się ubiera.
-Już wstałeś. - Ichigo spojrzał na niego.
-Tak... - odparł przecierając oczy, a potem przewrócił się na bok - Idziesz na zajęcia?
-Tak.
-Kiedy wrócisz?
-Wieczorem.
-Hichigo...
-Hmm? - Kurosaki otworzył usta, żeby coś powiedzieć, ale zaniechał tego. Nie chciał zaczynać tematu skoro Shiro zaraz musi wyjść. - Ichigo... - usiadł obok niego - Coś cię martwi?
-Nie. - odparł szybko.
-W porządku. - przytaknął, po czym pocałował go - Jak będę wracał ze szkoły to zrobię zakupy. - oznajmił, po czym wyszedł z pokoju.
-"Nie"? - powtórzył zdziwiony swoją odpowiedzią na pytanie albinosa. Przecież było tyle rzeczy, które go martwiły, wręcz przytłaczały. Ale najbardziej docierało to do niego gdy patrzył na swoje pocięte ciało. Tak jak teraz. Widząc swoje przedramiona zaczął rozmyslać o tej całej sytuacji. W konsekwencji znów zaczął się bać swojego najlepszego przyjaciela i tego co albinos zrobił. Przecież Shiro zaczął się nad nim znęcać, potem zaczął zabiać jego przyjaciół, więc jak to możliwe, że wczoraj pozwolił mu to. - Co ja robię? - spytał sam siebie przykładając dłonie do głowy. Już nawet nie rozumiał swojego zachowania. Jemu samemu wydało się takie... nielogiczne. Ale z drugiej strony... Czy to źle, że próbował żyć z Hichigo tak jak dawniej, tak jakby nic się nie stało? Przecież byli najlepszymi przyjaciółmi i nie potrafił tak po prostu przekreślić przyjaźni z Shiro i wyzbyć się uczuć, którymi go darzył. To było trudne zerwać kontakty z osobą, którą tyle się zna. A teraz tym bardziej, bo Hichigo zagroził, że go zabije. Zaczął żałować, że wcześniej nie odważył się czegoś z tym zrobić, bo teraz czuł, że nie ma już odwrotu. Dlatego wolał o tym nie myśleć. Chciał zapomnieć o tym wszystkim, o tym co stało się wtedy  i o tym co działo się teraz. I chciał, żeby te dni gdzie jego najlepszy przyjaciel nikogo nie zabił, wróciły. I co miał teraz zrobić? Dalej pozwolić albinosowi na to co robi? A może wreszcie odważyć się i powiedzieć komuś o wszystkim? Ale jeśli to zrobi Shiro na pewno go ukarze. Tym razem pewnie najboleśniej jak tylko potrafi. Znów zaczął się bać. Przycisnął swoje dłonie do głowy i wciąż usilnie próbował wymyślić co ma robić. Jednak strach przed karą zagłuszał nawet jego myśli. Nie mogąc już go znieść szybko podniusł się z lóżka, podszedł do szafy i otworzyl szufladę. Potrzebowal się uspokoić, a do tego była mu potrzebna jedna rzecz - środek na uspokojenie. Wiedział, że ma jedno opakowanie, bo kilka miesięcy temu lekarz przepisał mu coś na nagle napady lęku. Ichigo zaczął się zastanawiać nad tym. Od czasu śmierci jego matki zaczął odczuwać strach. Czasami sam nie wiedział przed czym. Wtedy jego ojciec zabrał go do lekarza, ten polecił terapię, która po pewnym czasie osiągnęła pozytywny efekt. Jednak w pewnym momencie te stany lękowe wrócily, więc lekarz, zważywszy na to, że Ichigo był duży, przepisał mu leki na uspokojenie i nakazał wizyty w razie potrzeby. - Jest. - powiedział gdy znalazł opakowanie leków. A już myślał, że ich nie ma. Szybko otworzył mały pojemniczek i wysypał sobie na dloń kilka tabletek. Wiedział, że to za dużo, ale czul, że potrzebuje silnej dawki, więc nie zważając na działania uboczne takiej ilości po jednej wkładał sobie do ust i połykał. Gdy skończył, oparł się o drzwi szafy. Zamierzał poczekać na efekty. A skoro wziął taką ilość to powinny być szybkie. Tak jak przypuszczał, po chwili, poczuł przyjemny spokój, który sprawił, że nawet ta cała sytuacja wydała mu się do rozwiązania. Pomyślał, żeby porozmawiać z Shiro i przekonać go, żeby już więcej nikogo nie zabił. Wtedy będą mogli razem wrócić do życia, które wiedli przed tym wszystkim. Po tym postanowieniu wyciągnął z szafy swoje ubrania, wszystko włożył na siebie, po czym wyszedł z pokoju z zamiarem zrobienia sobie śniadania.
 Gdy weszła do szkoły od razu skierowała się do swojej klasy mając nadzieję, że może dzisiaj jej przyjaciel przyjdzie. Ale tak jak się spodziewała Ichigo nie było. Ale zamiast niego w klasie znajdowali się policjanci, którzy zajmowali się sprawą zabójstw uczniów z ich klasy. Właśnie rozmawiali z Honshō.
-Co się stało? - zapytała koleżanki - Znowu jakieś zabójstwo?
-Nie. - Kuneida wstała z krzesła - Policjanci chcą tylko adres zamieszkania Kurosakiego. Ale wiesz... - zaczęła od siebie - Do tej pory się nie dowiedzieli.
-Dlaczego?
-Bo nikt nie zna jego adresu. A ci co znali już nie... - urwała. Nie chciała wspominać o ich śmierci.
-Ale przecież... - rozejrzała się po klasie. Oprócz niej jest jeszcze jedna osoba, która zna adres zamieszkania Ichigo. Jednak i ona była nieobecna. Tatsuki zaniepokoiła się. Dlatego podała adres zamieszkania Ryō i powiedziała, żeby dziewczyna dała go policjantom. Potem skiertowała się do wyjścia. Musiała szybko udać się do najlepszej przyjaciółki. Zastanawiało ją dlaczego Inoue dzisiaj nie przyszła. Poza tym bała się, że Orihime też już mogło się coś stać. Co mógł potwierdzać fakt, że dziewczyna ostatnio się z nią nie kontaktowała. Przez to, że sobie wszystko przypomniała jeszcze bardziej się przestraszyła i przyśpieszyła kroku, jednak zaraz potem gwałtownie się zatrzymała. Ktoś zagrodził jej drogę.
-Ty jesteś Arisawa Tatsuki, prawda?
-Tak... - powiedziała patrząc na osobę, która stanęła jej na drodze. Od razu ją poznała. Ta kobieta również prowadzi śledztwo w sprawie tych zabójstw.
-Mogłabyś pozwolić ze mną?
-Już zostałam przesłuchana. - wyjaśniła nagląco. Spieszyło jej się do Inoue.
-To nie bedzie przesłuchanie.
-Nie? - zdziwiła się. Jeśli nie przesłuchanie, to co?
-Posłuchaj. Ty jako jedyna z klasy nie panikujesz, dlatego uważam, że możesz nam pomóc.
-Ale...
-Proszę. To ważne. - spojrzała na nią wyczekująco. Tatsuki natomiast spuściła głowę. Co miała teraz zrobić?

 Siedział w salonie i zastanawiał się kiedy Hichigo wróci. Co prawda albinos powiedział, że wieczorem, jednak nie podał konkretnej godziny. A co jeśli w drodze powrotnej zahaczył o dom jakiejś osoby z jego klasy i ją zabił? Ichigo potrząsną głową. Shiro nie zrobiłby czegoć takiego. Zwłaszcza teraz, gdy się pogodzili. Kurosaki postanowił już nie myśleć o złych rzeczach tylko spokojnie poczekać do powrotu swojego najlepszego przyjaciela. I kiedy nagle zadzwonił dzwonek pośpieszył otworzyć drzwi, myśląc że to właśnie on. Jednak pożałował tego gdy otworzył drzwi. Zwłaszcza, że domyślił się kim są dwaj mężczyźni stojący przed nim, co zresztą i tak mu potwierdzono.
-Dzień dobry. - przywitał się jeden z nich - Jesteśmy z policji. Mógłbyś nam poświęcić kilka minut?


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
No i jest policja. Zgadnijcie kim są dwaj policjanci ^^ 

Opętany 18


~Lucy, tak, zamierzam napisać "Opętanego" do końca, gdyż ostatnio myślę tylko o nim. Poza tym czuję, że jakbym teraz przestała pisać to opowiadanie to nie wiem kiedy bym je skończyła. Dlatego chce wykorzystać tę wenę, zwłaszcza, że "Opętany" zmierza ku końcowi. I nie wiem kiedy wrócę do "Pana i Władcy", gdyż po "Opętanym" myślę o zrobieniu sobie przerwy w prowadzeniu bloga. Ale jeszcze zobaczę jak to będzie.

~Serek/Narv, poruszyłaś bardzo ważną kwestię odnośnie zachowania Ichigo, dlatego wyjaśnię ją pod odpowiedziami.

~Lolololololo, nie musisz przepraszać za brak komentarzy. To w sumie osobista sprawa czytelnika czy chce się wypowiedzieć na temat przeczytanej treści. Ale ja się bardzo cieszę, że pojawiłaś się na moim blogu. I jeszcze nazwałaś mnie kochaniem nieziemskim :3 A i chciałabym dodawać notki częściej, ale niestety czasami wolno mi idzie pisanie i czuję, że bym się nie wyrabiała. A nie chcę nikogo zawodzić brakiem obiecanej notki.

~ Rubi, mam wrażenie czy chciałabyś spróbować swoich sił w pisaniu opowiadań? Jeśli tak to zachęcam do założenia bloga :) Tylko niech to będzie blog HichIchi :3

Teraz chciałabym powiedzieć coś na temat zachowania Ichigo. Wiem, że ono jest dziwne, ale tak wyobrażam sobie zachowanie w takiej sytuacji. Zwłaszcza, że przedstawiłam tutaj rodzaj toksycznych relacji między Ichigo i Shiro. Poza tym Ichigo jest rozdarty wewnętrznie. Z jednej strony boi się Shiro, jest przez niego raniony i momentami naprawdę chce od niego uciec, ale z drugiej strony nie potrafi z nim skonczyć, zerwać ich przyaźni, poza tym czuje wobec niego pewnien rodzaj poddania i nie chce go stracić. Jednak na zachowanie Ichigo wpływa jeszcze jedna ważna rzecz, o której dowiecie się za jakiś czas. Na razie nic nie mogę powiedzieć odnośnie tego, bo to byłby spoiler i nie byłoby szokującej niespodzianki jaką dla Was przygotowałam.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


 Obudziło go ciche szeptanie do ucha. Kiedy otworzył oczy zobaczył jak jego najlepszy przyjaciel nachyla się nad nim.
-Ichigo...
-Hmm...? - nieznacznie się przeciagnał.
-Pora wstawać. - powiedział prostując się.
-Czemu? - spytał leniwie. Nie miał ochoty wstawać.
-Spóźnisz się do szkoły.
-Szkoły...? - powtórzył jakby pierwszy raz słyszał to słowo.
-Nie chcesz do niej iść?
-Niebardzo... - przyznał odwracając wzrok. Jakoś nie uśmiechało mu się siedzieć na lekcjach, ponieważ nie mógłby się skupić. Poza tym nie chciał zostawiać Hichigo samego, bo ten jeszcze znów sprobuje coś sobie zrobić.
-Ale dzisiaj masz egzamin.
-Shiro... - podniusł się do siadu - Martwie się o ciebie. - powiedział po chwili.
-Nieporzebnie.
-Niepotrzebnie? - powtórzył chwytając za jego dłonie i zwracając nadgarstki w swoją stronę
-Ichigo, nie musisz...
-To co próbowałeś zrobić... - przerwał mu - Ja... nie zniósłbym tego. - wyznał. Jak sobie pomyślał, że Shiro zabiłby się przez niego to czuł, że sam by to zrobił gdyby go stracił. Bał się, że jego najlepszy przyjaciel znów targnie się na swoje życie. Dlatego nie chciał zostawiać go samego.
-Ichigo... - teraz on objął dłonie chłopaka - Nic mi nie będzie.
-Więc obiecaj, że już więcej tego nie zrobisz. - powiedział stanowczo. Jednak nie doczekał się przyrzeczenia, ponieważ zadzwonił telefon albinosa. Ten sięgnął po niego do biurka, po czym odebrał połączenie i zaczął rozmawiać. Kurosaki patrzył na niego z wyczekiwaniem, gdyż chciał usłyszeć, że Shiro już więcej nie będzie niczego próbował. Kiedy jego najlepszy przyjaciel skończył rozmawiać, chciał wrócić do tematu, ale albinos oznajmił mu, że musi wyjść. Wziął swój plecak, pocałował Ichigo na pożegnanie, a potem opuścił pokój. Kurosaki westchnął z powodu braku upragnionych słów. Teraz jeszcze bardziej się martwił. Ale nic nie mógł zrobić. Shiro wyszedł i... Chwila. Gdzie właściwie poszedł jego najlepszy przyjaciel? Do szkoły? Przecież z ranami na nadgarstkach nie będzie mógł nic napisać, a jak inni uczniowie, bądź nauczyciele to zobaczą to na pewno zacznął go wypytywać co się stało. A nie chciał, żeby Shiro musiał się tłumaczyć. Może powinień pójść po albinosa? Chociaż z drugiej strony... Przecież Hichigo jest duży i na pewno nie naraziłby siebie na niezręczne sutuacje. Może nawet nie poszedł do szkoły? Ale jeśli tak, to gdzie? Gdzie mógł teraz pójśc? Nagle Ichigo zastygnął. Przecież wczoraj rozmawiał z Ishidą. Co jeśli Shiro dowiedział się o tym i teraz chciał się zemścić? Nie mogąc na to pozwolić zerwał się z łóżka, szybko ubrał, po czym zszedł na dół i włożył buty, a następnie wyszedł z domu.

 Gdy był już przed mieszkaniem Ishidy wziął głęboki wdech, po czym zastukał do drzwi. Kiedy nikt nie otworzył, zastukał ponownie. Jednak po drugiej stronie znów była cisza. Zaniepokoił się. Czy to możliwe, że Ishida już nie żyje? Zdenerwowany zaczął uderzać w drzwi. W pewnym momencie stwierdził, że może naprawdę coś się stało i pukanie jest bez sensu. Dlatego chwycił za klamkę, ale kiedy miał ją nacisnąć usłyszał głos za sobą.
-Coś się stało, młody człowieku? - na to Ichigo odwrócił głowę. Za żywopłotem zobaczył starszego mężczyznę trzymającego w rękach sekator.
-Nie... nic, tylko... Chodzi o przyjaciela.
-O Uryū-kuna?
-Tak.
-Jeśli masz do niego jakąś pilną sprawę, to niestety wyszedł.
-Kiedy?
-Jakąś godzinę temu. - Ichigo spojrzał na zegarek. Lekcje zaczynały się dopiero za jakis czas, więc dlaczego Ishida wyszedł tak wcześnie? Czyżby wiedział, że coś mu grozi? Ale niby skąd?
-Młody człowieku? - zaczął widząc minę Kurosakiego. Ten nie zareagował, tylko szybko wyszedł poza teren domu Uryū, po czym skierował się do szkoły, licząc, że tam od razu spotka swojego przyjaciela.

 Zaraz po wejściu na teren szkoły zobaczył ambulans stojący tuż przy bramie. Wysiadło z niego dwóch ratowników, którzy szybko udali się na tył samochodu. Jeden z nich otworzył go i obaj wyciągnęli nosze. Zaraz potem skierowali się w stronę wejścia do szkoły. Ichigo nie myśląc długo ruszył za nimi. Podejrzewał co mogło mieć miejsce i tego się obawiał. Ale kiedy zobaczył przed sobą tłum zgromadzony w kole był już pewnien. Komuś coś się stało. Pytanie tylko, komu? Aby się tego dowiedzieć wyprzedził ratowników i podbiegł do tłumu.
-Przepraszam. - powiedział delikatnie odsuwając jednego z uczniów, żeby zrobić sobie przejście. - Przepraszam. - powótrzył próbując się przedostać na sam początek, co było trudne, bo tłum robił się coraz bardziej gęsty. Po chwili takiego przepychania się Ichigo zrezygnował z ostrzegania, tylko po kolei odsuwał uczniów torując sobie drogę do celu, czego od razu pożałował. Kiedy zobaczył co się stało zastygnął. Na ziemi leżał Uryū z dziwnie wykreconą głową. Obok leżały zbite okulary.
-Ishida... - wydukał.
-Kurosaki-kun... - Ichigo odwrócił się na dźwięk znajomego głosu.
-Inoue... - dziewczyna spuściła głowę. Nie wiedziała co mogłaby teraz jeszcze powiedzieć. Była w szoku.
-Proszę nas przepuścić. - powiedział stanowczo jeden z ratowników prubujących się dostać w środek. Uczniowie rozstąpili się na chwilę jednak potem znów stworzyli koło. Chcieli dokładnie widzieć co się dzieje. W tym celu koło nawet się zawężało, co utrudniało pracę ratownikom. Mimo to, ci, ostrożnie wzięli ciało Uryū i położyli je na noszach, po czym ponownie każąc rozstapić się tłumowi ruszyli z powrotem do karetki.
-Chwila! - krzyknął Ichigo łapiąc jednego z ratowników za ubranie.
-O co chodzi? - spytał zaskoczony.
-Co się z nim stało?
-Złamał sobie kark. - powiedział bez większych emocji - Śmierć nastąpiła od razu. - Kurosaki puścił jego ubranie. Nagle poczuł silne pchnięcie spowodowane tłumem biegnącym za ratownikami. Sam zaś wylądował na ścianie powoli się po niej osuwając.
-Kurosaki-kun... - powiedziała zapłakana klękając przy nim. Ichigo spojrzał na nią i zacisnął pięści. Widząc zapłakaną Orihime wezbrał w nim gniew. Dlatego szybko wstał i udał się do wyjścia. Nie zamierzał tego tak zostawić. Zwłaszcza, że wiedział kto był sprawcą. - Kurosaki-kun... - powtórzyła widząc jak Ichigo odchodzi. Zachowanie chłopaka bardzo ją martwiło. Ta cała sytuacja także. Zaczęła bać się o siebie i swoich przyjaciół. Starała się tego nie pokazywać, żeby nikogo nie martwić, ale teraz nie potrafiła tego ukryć. Z jej oczu same płynęły łzy, a w jej głowie krążyła myśl, że ją też to spotka. Dlatego gdy usłyszał za sobą kroki odwróciła się przestraszona myśląc, że to przestępca. Jednak gdy zobaczył swoją najlepszą przyjaciółkę odetchnęła z ulgą. - Tatsuki-chan... - Arisawa nic nie odpowiedziała, tylko schyliła się po okulary Ishidy. Gdy wzięła je do ręki zaczęła się w nie wpatrywać. Nie mogła uwierzyć, że Uryū nie żyje. Jeszcze przed chwilą z nim rozmawiała. Gdyby wiedziała, że coś takiego się stanie nie pozwoiliłaby mu nigdzie się iść. Zwłaszcza, że to co się stało mogło potwierdzać jego teorię odnośnie Ichigo. Przypomniała sobie ich rozmowę sprzed kilkunastu minut.

-Jesteś pewien? - spytał gdy wysłuchała tego co Uryū ma do powiedzenia.
-Nie na 100%, ale uważam, że istnieje takie prawdopodobieństwo.
-Ale Ichigo...
-Posłuchaj. Kiedy do niego poszedłem zachowywał się tak jakby czegoś się bał. Albo raczej... kogoś. - podkreślił ostatnie słowo.
-Co chcesz przez to powiedzieć?
-Kurosaki może znać sprawcę tych morderstw.
-Skoro tak, to dlaczego jeszcze nic nie powiedział nam czy policji?
-Może jest zastraszany.
-Ale nam by powiedział. - stwierdziła stanowczo. Wiedziała, że jeśli by tak było to Ichigo nie ukrywałby tego przed nimi. - A skoro jeszcze o tym nie wspomniał to może sam nie jest tego pewny.
-W tej sytuacji nawet niepewne informacje mogą okazać się istotne.
-Wiesz, równie dobrze moglibyśmy powiedzieć, że sprawcą, jest ktoś z naszego kraju... A może to jakiś cudzoziemiec, albo terrorysta.
-Ja zawęziłbym krąg poszukiwanych do naszej szkoły, albo nawet i klasy.
-Podejrzewasz kogoś? - zapytała chcą wiedzieć co ma znaczyć ten pewny ton głosu przyjaciela.
-Podejrzewam, że ktoś urządził sobie na nas polowanie.
-To chyba ktoś musi nas bardzo nienawidzić. - stwierdziła zakładając ręca na biodra - Tylko kto?
-Tego dowiemy się jeśli zaczniemy szukać.
-Jesteś pewnien? - spytała zaniepokojona. Szukanie sprawcy na własnął rękę było niebezpieczne. - A nie lepiej to zostawić policji?
-Policja i tak będzie działać niezależnie od nas.
-Więc co chcesz zrobić? - spytała ciekawa pomysłów Ishidy nie ukrywając, że jeśli to cokolwiek pomoże i ochroni resztę osób przed śmiercią, to pomoże Uryū w poszukiwaniu zbrodniarza.
-Najpierw porozmawiam z Kurosakim.
-Dlaczego? To na pewno nie Ichigo.
-Tego nie możemy być pewni.
-Ishida... - spojrzała na niego groźnie. Zupełnie nie rozumiała skąd te podejrzenia wobec Kurosakiego - to nie Ichigo.
-On jako jedyny nie został przesłuchany przez policję. - przypomniał jej.
-Ale to nie znaczy, że...
-Nie zauważyłaś tego? - przerwał jej - Od czasu tych morderstw Kurosaki nie przychodzi do szkoły, unika nas, w dodatku zachowuje się tak jakby się bał. To naturalne zachowanie sprawcy morderstw. Kto wie, może on już planuje następne morder... - nie dokończył, ponieważ Tatsuki uderzyła go w twarz. Nie mogła już znieść tych bezpodstawnych oskarżeń wobec jej przyjaciela.
-To nie Ichigo! - powtórzyła głośno - A jeśli masz zamiar cały czas go oskarżać to na mnie nie licz!
-Dobrze. - przyznał poprawiajac okulary, a potem odszedł.

 Tatsuki spuściła głowę. Teraz widząc zachowanie Kurosakiego zaczęła wątpić w swoje słowa. Ale wciąż nie mogła uwierzyć, że Ichigo mógłby kogoś zabić. Przecież Keigo, Mizuiro i Ishida byli jego przyjaciółmi i na pewno niczym mu nie zawinili. A nikt ot tak, bez powodu nie zabija. Ale teraz już sama nie była pewna.
-Tatsuki-chan... - podeszła do niej.
-W porządku... - powiedziała zaciskając okulary Ishidy. Postanowiła, że zacznie szukać sprawcy i pierwsze co zrobi to porozmawia z Ichigo.

 Od godziny siedział w kuchni czekając na powrót Shirosakiego. Miał mu wiele do powiedzenia, a może raczej zarzucenia. Jak w ogóle Hichigo mógł to zrobić? Znowu. Przecież miał już tego nie robić. Myślał, że jego najlepszy przyjaciel już nikogo nie zabije, że tamto co zrobił z Keigo, Mizuiro i Rukią, zrobił to pod wpływem zazdrości i złości. Tak to sobie tłumaczył. Ale teraz wiedział, że nie powinien próbować o tym zapomnieć. Powninien zadzwonić na policję. Natychmiast wyciągnął telefon i wybrał numer na komisariat. Jednak gdy miał zrealizować połączenie usłyszał jak ktoś wchodzi do domu.
-Wróciłem. - usłyszał, a chwilę potem zobaczył Shirosakiego. Jego najlepszy przyjaciel wchodząc do kuchni ściągnął plecak z ramienia i położył go na krześle. Potem podszedł do Ichigo i objął jego twarz. Gdy zbliżył do jego ust swoje Kurosaki odwrócił głowę. - Ichigo? Coś się stało?
-Dlaczego to zrobiłeś? Dlaczego zabiłeś Ishidę?! - krzyknął z wyrzutem.
-A, on. - powiedział niedbale - Nie przejmuj się nim.
-Jak możesz tak mówić?! - wyrwał się z jego objęć - Przecież on był...
-Przeszkodą. - stwierdził stanowczo.
-Co...?
-Chciał nas zrozdzielić.
-O czym ty mówisz?! - spytał z niedowierzaniem. Przecież Uryū nigdy nic takiego nie zamierzał zrobić. Ichigo zacisnął pięści. To wszystko zaszło za daleko.
-Wynoś się stąd! - wrzasnął.
-Ichigo...
-Nie chcę tego słuchać! Wynoś się stąd! - powtórzył. Shirosaki nic już nie powiedział tylko wyszedł. Kiedy Kurosaki usłyszał jak drzwi się zamykają opadł na ziemię. Rękami objął głowę i zaczął pytać sam siebie jak doszło do takiej sytuacji. Dlaczego tym mordercą jest jego najlepszy przyjaciel? Właśnie... Najlepszy przyjaciel. Ichigo zsunął swoje dłonie na kolana i zaczął wpatrywac się w opaskę na swoim ręku. Kiedy  Hichigo mu ją dawał w życiu by nie pomyślał, że daje mu ją przyszły morderca. Myślał, że Shiro jest inny - dobry. Przecież zawsze mu pomagał, zawsze był przy nim, zawsze mówił, że tak już zostanie. A teraz? Zaczął zabijać. Ichigo nie chciał czegoś takiego. Nie chciał przyjaźnić się z mordercą. Pod wpływem takich myśli chwycił za swoją opaskę na nadgarstku z zamierem zerwania jej, ale gdy był tego bliski, puścił ją. Pomyslał, że jak Shiro się o tym dowie to go zabije. Tak po prostu. Jak wszystkich innych. Tak bardzo się bał, że odsunął od siebie rękę z opaską. Potem oparł się o blat. Podkuliwszy do siebie nogi oparł o nie swoje czoło i zaczął rozmyslać jak wydostać się z tej sytuacji.


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Przepraszam za wszystkie błędy jakie tu wystapiły, bo poprawiałam opowiadanie jak wróciłam z konwentu (konwent był w Zamościu, czyli tam gdzie mieszkam. Może ktoś z Was się tam znalazł?). W sumie nie było tak późno, ale jakoś byłam zmęczona, a nie chciałam tego zostawiać na niedzielny wieczór. 

Opętany 17


Nie spodziewałam się tak dobrej Waszej opini o tym opowiadaniu. Szczerze mówiąc to trochę bałam się jak je odbierzecie, bo przedstawiłam tutaj dziwny rodzaj relacji między Shiro a Ichigo. I chwilami sama zastanawiam się czy trochę nie przesadzam. Ale zainteresował mnie motyw toksycznego związku, zwłaszcza, że uwielbiam obsesyjnego Shiro ^^

~Lucy, mogę zapewnić, że morderstwa dalej będą, bo zostało jeszcze trochę osób do zabicia XD Ale z biciem Ichigo to był jednorazowy moment, no chyba, że coś się zmieni w moim zamyśle na dalszcze części.

~Serek/Narv, nie chciałam, żeby Shiro owijał w bawęłnę :)  Poza tym pewnie czytelnicy z niecierpliwością czekali na to, a ja nie chciałam tego przedłużać, więc pomyślałam, że czas najwyższy ujawnić prawdę. A co do Ichigo, jest on raczej niedomyślny. Ale myślę, że jak każdy z nas, nie podejrzewałby od razu swojego najlepszego przyjaciela/przyjaciółki, nawet gdyby ten/ta byli nie wiadomo jak zazdrośni. Ale zapewniam, że ta niedomyślność się skończy :D

~Lolololololo, szczerze mówiąc już myślałam o samobójstwie Shiro (co prawie stało się faktem XD) i o wzajemnym zabiciu się. Ale jeszcze nie wiem jak dokładnie zakończę to opowiadanie.

~ Rubi, nie wiem czy jestem genialna. Czasami myślę, że moje opowiadania wcale nie są dobre, ale staram się i wkładam w pisanie całe swoje serce T^T Jednak i tak jest wiele rzeczy, które muszę poprawić odnośnie pisania.
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

 Ostrożnie odsłonił firankę. Chciał sprawdzić czy nikt nie kręci się w pobliżu jego domu. Robił tak co jakiś czas, dla pewności. Kiedy upewnił się, że nikogo nie ma odetchnął z ulgą, chociaż wciąż odczuwał strach. To, że teraz nikogo nie ma nie znaczy, że może nie przyjść. Dlatego musiał być czujny oraz uważać i przede wszystkim - nie zasypiać. Co było trudne, bo był już zmęczony. Nie spał od dwóch dni. A nawet jeśli przysnął, to od razu się budził. Strach nie pozwalał mu na sen. W dodatku jego głowa pękała od myśli. Wciąż nie mógł uwierzyć w to kim okazał się jego najlepszy przyjaciel. Tak bardzo się bał, że od tamtej pory nigdzie nie wychodził. Zamknął się w pokoju. Zostawił tylko włączony telefon komórkowy. Na wszelki wypadek, gdyby odważył się zadzwonić na policję. Kilka razy już nawet się próbował, ale za każdym razem gdy usłyszał głos po drugiej stronie rozłączał się. Nie potrafił donieść na swojego najlepszego przyjaciela. Kto wie, może jakby ten się dowiedział to by go zabił? Właśnie tego się bał. Że Shiro tu przyjdzie i go zabije. Dlatego potrzebował pomocy. Szybko chwycił za telefon z zamierem zadzwonienia na policję. Wybrał numer i gdy miał zrealizować połączenie usłyszał dzwonek do drzwi. Zamarł ze strachu. Właśnie działo się coś, czego najbardziej się obawiał. W dodatku przypomniał sobie, że nie zamknął drzwi wejściowych. Chociaż w przypadku Shirosakiego to by nie zadziałało, bo ten miał klucze. Tak czy inaczej gdyby tylko chciał wszedłby do domu. Przerażony Ichigo spojrzał na drzwi swojego pokoju. Przed chwilą usłyszał jak ktoś wchodzi po schodach. Kroki były powolne jednak głośne. To brzmiało jakby ktoś specialenie chciał dać do zrozumienia, że tu idzie. Idzie po ciebie. Nagle kroki ucichły. Kurosaki patrzył z nadzieją, że mu się przesłyszało, jednak gdy usłyszał jak przekręca się klamka stracił wszelkie nadzieje na ratunek. Nie wiedział co robić. Jego serce zaczęło biło jak oszalałe. I wraz z coraz większym uchylaniem się drzwi waliło coraz szybciej. Czuł jakby zaraz miało wyskoczyć z piersi. Czuł, że to koniec. Że Shiro go zbije.
-Kurosaki? - powiedział wchodząc do pokoju - Jesteś tu?
-...I-Ishida...? - zapytał niepewnie. Był pewny, że to Shiro.
-Tak. - powiedział zapalając światło - A spodziewałeś się kogoś...? - urwał widzac Ichigo. Chłopak wyglądał jakby zobaczył ducha. - Coś się stało?
-...nie... - odparł prawie niesłyszalnie. Przed chwilą tak bardzo się przestraszył, że myślał, że umrze z samego strachu.
-Na pewno?
-Tak. - odparł już głośniej - A tak właściwie, co tu robisz? - zapytał normalnym tonem.
-Przyszedłem zobaczyć czy wszystko z tobą w porządku.
-Naprawdę? - zdziwił się. Od kiedy Ishida się o niego martwi?
-Arisawa mnie o to poprosiła. - wyjaśnił poprawiając okulary - Tak czy inaczej... Powinienieś już przyjść do szkoły. Nauczyciele się o ciebie pytają.
-To nie ich sprawa. - odparł zdenerwowany. Po co nauczyciele wtrącają się w jego sparwy? Czy nawet oni nie rozumieją, że to niebezpieczne? Przez coś takiego mogą narazić się Shirosakiemu. Zresztą nie tylko oni. Jego klasa też, a zwłaszcza jego przyjaciele. Spojrzał na Ishidę. - Powinieneś już iść. - powiedział szybko. Bał się, że jeżeli jego najlepszy przyjaciel dowie się o ich spotkaniu to zabije Uryū.
-Kurosaki...
-Prosze cię! - prawie krzyknął. Ishida nic nie odpowiedział tylko wyszedł z pokoju. Zaraz po tym zadzwonił telefon. Ichigo spojrzał ze strachem na niego. Czyżby to Shirosaki? Czyżby już wiedział o jego rozmowie z Uryū? Jeśli tak to napewno jest zły. I wiedział, że będzie jeszcze bardziej jeśli nie odbierze. Chwilę patrzył na telefon, po czym zdecydował się odebrać. W końcu istaniała minimalna szansa, że Shiro o niczym nie wie, a nawet jeśli, to zawsze może powiedzieć, że to nieprawda. Ichigo wziął telefon do ręki, po czym odebrał połączenie. - Słucham? - zaczął niepewnie. Bał się tej rozmowy.
-Kurosaki Ichigo? - chłopak się zdziwił. Dlaczego jakiś obcy mężczyzna dzwoni do niego z telefonu Shirosakiego?
-Tak. O co chodzi? - spytał niepewnie podnosząc się z łóżka, jednak zaraz potem bezwałdnie na nie opadł. To co usłyszał go zaszokowało. W życiu by się nie spodziewał, że Shirosaki... - Nie... To nie prawda! - krzyknął do siebie, po czym wybiegł z pokoju. Musiał natychmiast zobaczyć swojego najlepszego przyjaciela.

 Gdy znalazł się za bramą spojrzał jeszcze no okno Ichigo. Zastanawiał się czy aby na pewno powinien zostawiać go samego. Miał przeczucie, że dzieje się z nim coś złego. Ale mimo wszystko nie zamierzał się naprzykszać. Może po prostu chłopak przechodził trudny okres? Ishida westchnął poprawiając okulary. Przecież to nie w jego stylu tak się martwić. Tak czy inaczej teraz musiał porozmaiwać z Tatsuki. Z takim zamiarem odszedł od bramy i skierował się w stronę domu Arisawy. Jednak nagle usłyszał trzask drzwi. Odwrócił się i po chwili zobaczył jak Ichigo wybiega na ulicę. Już miał zapytać co się stało, ale Kurosaki szybko się odwrócił i pobiegł w przeciwnym kierunku. Ishida patrzył przez moment w tym kierunku i chciał pójść za Kurosakim, ale zrezygnował. Poza tym już upewnił się co do swoich spekulacji. Teraz musiał porozmawiać z Tatsuki. Natychmiast.

 Zdyszany zatrzymał się przed domem swojego najlepszego przyjaciela, po czym spojrzał na jedno z okien. Chciał wiedzieć czy w którymś z pomieszczeń pali się światło, bo to oznaczałoby, że ktoś tam jest, jednak nie widział żadnych oznak krzątania się. W dodatku dom Shiro wydał mu się jakiś... opuszczony. Czy to znaczy, że albinosa tam nie ma? Ichigo pokręcił głową. Hichigo musiał tam być. Tak przynajmniej powiedziała osoba po drugiej stronie słuchawki. Postanowił to sprawdzić. Szybko podbiegł do drzwi i nacisnął klamkę. Nie miał czasu na pukanie, więc chciał sprawdzić czy były otwarte. Tak też było. Szybko wszedł do środka i nie zwarzając na ciemność siekrował się na górę. Nie miał problemów z poruszaniem się po domu Shiro, ponieważ był on podobny do tego, w którym sam mieszkał. Kiedy znalazł się na górze siekrował się do pokoju albinosa. Od razu zauważył, że drzwi są lekko uchylone i przez nie wydobywa się niewielka linia światła. Oostrożnie podszedł do nich, po czym delikatnie uchylił je. Wtedy zobaczył swojego przyjaciela. Ten siedział na łóżku i owijał sobie przedramię bandażem.
-Shiro... - powiedział wchodząc do środka.
-Po co przyszedłeś? - zapytał nawet na niego nie patrząc. Dalej zajmował się swoją ręką.
-Żeby sprawdzić co się z tobą dzieje. - wyjaśnił podchodząc bliżej. Chociaż nie wiedział czy może. Ton głosu Shiro wskazywał na to, że raczej nie chciał go widzieć.
-Od kiedy się o mnie martwisz, co?
-Zawsze się martwiłem. - powiedział urażony tym, że Hichigo jakby w ogóle zapomniał o tym - I co to w ogóle ma znaczyć? - zapytał w końcu patrząc na jego przedramiona.
-Nie twoja sprawa.
-Nie moja? - powtórzył ze zdenerwowaniem i smutkiem jednocześnie. Jak Shiro w ogóle może twierdzić, że to nie jego sprawa? Albinos nawet nie wiedział co czuł kiedy tutaj biegnął. Całą drogę o tym myślał. Tak bardzo się bał i modlił się, żeby z albinosem było wszystko w porządku. - Jak możesz? Przecież ja...
-Wyjdź.
-Co?
-Jestem zajęty, nie widzisz?
-Ale...
-Nie masz powodu żeby tutaj być, prawda? - na to Ichigo szybko podszedł do niego, po czym rzucił mu się na szyję. Nie mógł inaczej zaregować na to co powiedział albinos.
-Dlaczego... Dlaczego to zrobiłeś? - zapytał jeszcze mocniej przyciskając go do siebie. Myślał, że uda mu się kontrolować, ale jego uczucia, które wzbudzał w nim Shiro, wzięły górę.
-Ichigo...
-Powiedziałeś, że nigdy mnie nie zostawisz! Że zawsze będziemy razem! Obiecałeś mi to! Więc dlaczego...? Dlaczego...?
-Ichigo... Ponieważ... odrzuciłeś mnie.
-To nie tak! Ja tylko... - powiedział teraz już załamanym głosem. Jak sobie pomyślał, że przez niego coś mogło się stać albinosowi aż serce go ściskało. Tak bardzo bał się, że go straci. A to ostatnia rzecz, której by chciał. Gdyby do tego doszło nie wiedziałby co robić. Bo to Shirosaki zawsze był przy nim, zawsze się nim opiekował, zawsze był gdy go potrzebował. Ichigo właśnie zdał sobie sprawę, że to Hichigo jest dla niego najważniejszy, że zawsze tak było.
-Ichigo, jeśli nie jestem dla ciebie...
-Jesteś moim najlepszym przyjacielem. Kocham cię! - jeszcze mocniej przycisnął go do siebie. Nie wyobrażał sobie życia bez Shiro. Nawet nie chciał myśleć, że może do tego dojść. Chciał być z nim już zawsze. I czuł, że musi mu to udowodnić. Nieco odsunął się od niego, po czym spojrzał mu w oczy, a potem go pocałował. Zaraz po tym poczuł jak Shiro go obejmuje. To chyba znaczyło, że albinos już nie jest na niego zły. I że wciąż chce się z nim przyjaźnić, że wciąż chce z nim być. - Shiro... - zaczął gdy oderwał się od niego - Pogłębmy naszą przyjaźń. - zaproponował. Wtedy Hichigo obrócił się z nim tak, że chłopak leżał na łóżku, a on na nim opierając się na swoich dłoniach. Potem pochylił się i złączył ich usta w pocałunku. Wtedy Ichigo oplótł swoje ręce wokół jego szyi, po czym pogłębił pocałunek. Po chwili wsunął język w jego usta i zaczął nim ruszać. Nie musiał długo czekać żeby Shirosaki to odwzajemnił. Wkrótce obaj dogłębnie badali wnętrza swoich jam ustnych wzajemnie się dotykając. W końcu Hichigo oderwał się od Ichigo i przeniósł się na jego szyję, po czym zaczął delikatnie przesuwać po niej swoje usta. W trakcie dłonią zjechał na dół i docierając do jego spodni rozpiął je. Nagle z jego ust wydobył się syk. Ichigo domyślił się co było tego pszyczyną.
-Twoje ręce... - zaczął zaniepokojony. Wiedział, że Shiro nie może przemęczać nadgarstków. Zwłaszcza, że te pewnie jeszcze się niezagoiły.
-Nic im nie będzie.
-Shiro, nie możesz ich nadwyrężać. - oznajmił z troską.
-W takim razie ty będziesz musiał to zrobić.
-Ja...?
-Pokażę ci jak. - zapewnił, po czym usiadł wygodnie opierajac się o ścianę - Chodź tu. - powiedział klepiąc się po udzie. Ichigo niepewnie podniusł się do siadu a potem wsunął na nogi albinosa. - Powinieneś to zdjąć. - poradził dotykając jego koszulki. Kurosaki wykonał polecenie. - I to też. - powiedział zsuwając dłoń na spodnie. Ichigo domyślając się, że chodzi również o to co ma pod spodem, podniusł się, po czym zsunął spodnie razem z bokserkami. Następnie chciał zmienić pozycję, aby móc całkowicie je zdjąć, ale nim to zrobił Shiro złapał go za biodra.
-Shiro...?
-Zostań tak chwilę. - powiedział, po czym zbliżył twarz do jego brzucha, a następnie zaczął go całować. Robił to delikatnie i bez pośpiechu. Jednak w pewnym momencie szybko znalazł się niżej i dotknął ustami męskości chłopaka. Zaraz potem wziął ją do buzi i zaczął ruszać głową. Wtedy dłonie Ichigo znalazły się na jego głowie i w rytm ruchów Shiro zaczęły się po niej przesuwać.
-Shiro... - wydyszał przyciskając ją do siebie. W odpowiedzi albinos przeniusł swoje dłonie na jego pośladki i je ścisnął jednocześnie mocno zasysając męśkość chłopaka. Ichigo z jękiem wygiął głowę do tyłu. Po tym Shiro jeszcze mocniej zaczął go pieścić, jednak w pewnym momencie przestał. Kurosaki spojrzał na niego.
-Ichigo... - zaczął puszczając go - ...teraz twoja kolej. - dokończył rozpinając swoje spodnie.
-Moja...? - zapytał niepewnie widząc jak jego najlepszy przyjaciel wyjmuje swoją męśkość. Domyślil się co ma zrobić. - Ale ja... nigdy tego nie robiłem. - powiedział zawsytdzony.
-Nie martw się. To nie jest trudne. - zapewnił kładąc dłonie na biodrach Ichigo, po czym ściągnął go w dół.
-Shiro... - zaczął gdy znalał się na nogach albinosa.
-Ichigo... - dotknął jego policzka, po czym przesunął swoją dłoń na tył jego głowy i przyciągnął ją do siebie łącząc ich usta w głębokim pocałunku. Chwilę później oderwał się od niego i powiedział, żeby Ichigo już zaczął. Kurosaki pokiwał głową, po czym nachylił się nad jego męskością i wziłą ją do buzi. Od razu poczuł jak dłoń Shiro zaciska się na jego głowie. Pomyślał, że to dobry znak, dlatego zamknął oczy i zaczął nieco mocniej poruszać głową. W trakcie cały czas myślał o tym jak Shiro mu to robił. To był jego pierwszy raz więc wzorował się na swoim najlepszym przyjacielu. Starał się jak najlepiej mógł. Dlatego skupił się na mocniejszym wsuwaniu w swoje usta jego członka, jednak po chwili jego uwagę przyciągnął jego stan. Co prawda już wcześniej zauważył, że jego członek coraz bardziej pęcznieje, ale teraz był taki sztywny. Czy naprawdę zadowalanie w ten sposób najlepszego przyjaciela podniecało go? Mógłby się nad tym zastanawiać, ale nagle poczuł jak albinos przyciska jego głowe do siebie a potem do jego ust dostaje się nasienie. Ichigo mimowolnie podniusł głowę chcąc dowiedzieć się co ma teraz zrobić. Wtedy Shirosaki zakrył mu usta dłonią. - Połknij to. - powiedział patrząc mu prosto w oczy. Ichigo natomiast zamknął swoje i przełknął to co miał w buzi. Potem podniósł powieki czekając na reakcję Shiro. Ten się uśmiechnął, po czym zabrał dłoń z jego ust i znów położył ją na szyi Ichigo. Następnie przysunął chłopaka do siebie i go pocałował. W odpowiedził Kurosaki oddał się pocałunkowi. Po chwili oplótł swoje ręce wokół jego szyi i pogłębił pocałunek. W trakcie całowania, mimo ograniczonych ruchów nogami, przysunął się do swojego najlepszego przyjaciela tak, że ich klatki piersiowe się dotykały. Może na początku nie wiedział co ma robić, ale teraz doskonale zdawał sobie z tego sprawę. Widział, że albinos także, bo przeniusł swoje dłonie na jego pośladki, po czym rozchylił je. 
-Shiro... - zaczął gdy się od niego oderwał. Chciał się jeszcze upewnić.
-Ichigo, musisz go włożyć... - dotknął palcem jego dziurki - ...tutaj.
-Tak. - zgodził się, po czym delikatnie podniusł. Potem sięgnął po członka albinosa i nakierowując go na wejście do swojego odbytu powoli wsunął w niego czubek członka, jednak ten nagle znalał się w jego wnętrzu cały. Ichigo jęknął z bólu odchylając głowe do tyłu. - Shiro... - wyjąkał zastanawiając się dlaczego jego najlepszy przyjaciel tak nagle nabił go na swojego penisa.
-Ciii. - uciszył go ocierajac się o jego tors. Potem przysunął swoje usta do bliższego sutka i objął go nimi, a następnie zaczął ssać na przemian liżąc. Ichigo mimo bólu, który czuł w dole pleców zaczął powoli czuć przyjemność z powodu drażnienia jego sutków. W pewnym momencie Shiro robił to tak niesamowicie, że spowodował jego mimowolne ruchy biodrami. Nim Kurosaki się zorientował sam zaczął się poruszać sprawiając, że członek jego najlepszego przyjaciela zaczął penetrować jego ciało. Po chwili poczuł jak Shiro zwiększa dłońmi tępo jego bioder oraz wsad. Teraz Hichigo był w nim tak głęboko. Ichigo już nie mógł wytrzymać i zaczął pojękiwać. W dodatku cały czas przyciskał głowę albinosa do siebie. W końcu poczuł jak albinos wsuwa się w niego najmocniej jak potrafi a potem zostanawia w nim swoje nasienie. Kurosaki spuścił głowę. Chciał spojrzeć na Shiro i dowiedzieć się co teraz zrobić. W odpowiedzi albinos dotknął jego twarzy, po czym przysuwając ją do siebie pocałował go w usta. Ichigo odwzajemnił to. Potem poczuł jak Shiro go podnosi i wyciąga z niego swoje przyrodzenie. Kurosaki poczuł jak z jego odbytu wypłynęło trochę nasienia. To było dziwne, ale jego dziurka mimowolnie sie zacisnęła, tak jakby nie pozwalajac, żeby cokolwiek znalazło się na zewnątrz.
-Shiro... - zaczął czując jakby tym uszczęśliwił albinosa. W odpowiedzi Shiro deliktnie położył go na łóżku. Potem zdjął mu spodnie, a bokserki wsunął z powrotem na miejsce. - Shiro... - dotknął jego twarzy. Wtedy albinos objął jego nadgarstek, położył rękę Ichigo obok jego głowy, a następnie splótł ich dłonie.
-Kocham cię, Ichigo. - powiedział zaciskając swoją dłoń na dłoni chłopaka, po czym pocałował go.
-Ja ciebie też kocham. - odparł, po czym wtulił się w niego. I tak przytulony do swojego najlepszego przyjaciela, zasnął.